قالب شعر: ترجیع بند

دیشب تو طبیعتی نیلوفرانه
با منظره ای خاص و لطیف و دلبرانه
قلم به دست گرفتم
نوشتم از عشق قدیمیم باز یه ترانه

چشم هایِ نازش ؛ هنر در آفرینش
بی اون نخواستم نه آسمونُ نه زمینش

خدا خودش اون روز موند تو حیرتِ اون
فرشته ها احسنت آوردن از خلقتِ اون

این دختر رو خدا
با وسواسِ زیاد نقاشی کرده
عمقِ رودخونه هاشو
بعده اون به شکل ِکاشی کرده

سرابِ من این دختره دریا شده
حوضِ رنگُ وارنگی تو دلِ صحرا شده

خدایی رو خدا با اون واسم شروع کرد
از جایِ دوری یه روز تو خونه مون طلوع کرد

چه شب هایی که من
راهی شدم سویِ مِی خونه ها
بعده من بود که
اسمِ عاشق گذاشتن رویِ دیوونه ها

چند تاره سفید از اون اومد رویِ شقیقه هام
سنگینیه نبودنش تو ساعت و دقیقه هام

خدا کنه همیشه باشه به ریشه
با اینکه خونم از اونه تویِ شیشه
حتی راضی به خیالش
بدون اون این روزگار به سر نمیشه

تنها دلیلِ شعره من
هم مرگو هم مثلِ جون شده
واسه کشتیِ طوفان زده
خودش طوفان و بادبون شده

میدونم آخر یه روز خبر میدی
واسه دیدنم تویِ راهی
واسه اقیانوسِ عشقِ من
عاقبت خودت یکدونه ماهی

میای تا باز دوباره زیوره گلدون بشی
نه دیروز و نه فردا ؛ امروز و اکنون بشی

علیرضا دربندی