چو سقراط را داد نوبت سخنرطــب ریـزشــد خــوشــه نـخــل بــنجهانجوی را گفت پاینده بـاشبـه دیـن و بـه دانـش گـرایـنـده بــاشهـمـه آرزوهـا شـکـار تــو بـ…
| چو سقراط را داد نوبت سخن | رطــب ریـزشــد خــوشــه نـخــل بــن |
| جهانجوی را گفت پاینده بـاش | بـه دیـن و بـه دانـش گـرایـنـده بــاش |
| هـمـه آرزوهـا شـکـار تــو بــاد | نــهــفــت جــهــان آشــکــار تــو بـــاد |
| ز پــرسـیـده شـهـریـار جـهـان | که داند که هسـت این پـژوهش نهان |
| ولـیکـن بـه اندازه رای خـویش | کند هر کسـی عـرض کـالای خـویش |
| نخستـین ورق کافرینش نبـود | جــز ایــزد خــداونــد بــیــنــش نــبــود |
| ز هیبـت بـرانگیخت ابـری بلند | هـمــان بــرق و بــاران او ســودمــنـد |
| ز بـاران او گشت پـیدا سـپـهر | پــدیــد آمــد از بــرق او مــاه و مــهــر |
| ز مـاهـیتـی کـز بـخـار او فـتـاد | زمین گشت و بر جای خویش ایستاد |
| از این بـیشتر رهنمون ره نبـرد | گـزافـه ســخــن بــر نـشـایـد شـمـرد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
