سلام به بچه های کوچه.به بزرگ تر ها و کوچک تر ها ، به آن هایی که جوانند و آن هایی که به سن و سال خودم اند.
دلم برایتون تنگ شده بود. گاه دیده اید برادر ها با هم می جنگند ولی خاطره هایشان را با هم دارند:
باری کردن ها؛ دویدن ها ؛ جنگ و دعواها ….ما هم در این خانه و این کوچه با هم بودیم.به صدای هم گوش می دادیم به حرف های هم ایراد می گرفتیم ؛به سخنانی که به دل می نشست آفرین می گفتیم ؛ پیام می گذاشتیم؛به هم حسودیمون می شد که چرا فلانی بیشتر از من مخاطب دارد و من چرا به شعرم نگاه نمی کنند و چرا ؟……..و بازی گوشی ها به جایی می رسید که دیگر براذران و خواهران را از خود می رنجاندیم شاید چیزی پشت این شیطنت نباشد؛ دلمان می خواهد قهر کنیم تا به دلذاریمان بیایند.
من از کسی نرنجیده ام و از کسی هم گله مند نیستم ولی یک چیزی مرا از این خانه پراند و اکنون نیز با پیام یکی از دوستان؛ -جناب امید صباغ نو- برگشتم من سن کمی ندارم ،یک پدر فراری ام اگر هم دوستم ندارید بگویید تا دوباره بر گردم !
بخش نقد ادبی | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
