خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / نظامی گنجوی، / مخزن الاسرار / نعت دوم

نعت دوم

کعبـه که سـجـاده تـکبـیر تـسـتتـشـنـه جـلـاب تـبــاشـیـر تـسـتتــاج تــو و تــخـت تـو دارد جـهـانتـخـت زمـیـن آمـد و تــاج آسـمـانسـایـه نـداری تــو ک…

کعبـه که سـجـاده تـکبـیر تـسـت	تـشـنـه جـلـاب تـبــاشـیـر تـسـت
تــاج تــو و تــخـت تـو دارد جـهـان	تـخـت زمـیـن آمـد و تــاج آسـمـان
سـایـه نـداری تــو کـه نـور مـهـی	رو تـو کـه خـود سـایه نـور الـلـهی
چــار عــلـم رکـن مـســلـمـانـیـت	پــنـج دعــا نـوبــت ســلـطــانـیـت
خـاک ذلیلان شـده گلشن بـه تـو	چشم غریبـان شده روشن بـه تـو
تـا قدمت در شـب گیسـو فشـان	بـر سـر گردون شده دامن کشـان
پـر زر و در گـشـتـه ز تـو دامـنـش	خــشـتــک زر سـوزه پــیـراهـنـش
در صـدف صـبــح بـه دسـت صـفـا	غــالــیـه بــوی تــو ســایـد صــبــا
لـاجـرم آنـجــا کـه صـبــا تــاخـتــه	لـشــگـر عـنـبــر عـلـم انـداخــتــه
بــوی کـز آن عـنـبــر لـرزان دهـی	گـر بـه دو عـالم دهی ارزان دهی
سـدره ز آرایش صـدرت زهـیسـت	عرش در ایوان تو کرسی نهیست
روزن حـاجـت چـو بـود صـبـح تـاب	ذره بــــود عـــرش در آن آفـــتـــاب
گـرنـه ز صـبـح آیـنـه بـیـرون فـتـاد	نور تـو بـر خـاک زمـین چـون فـتـاد
ای دو جـهان زیر زمـین از چـه ای	گنج نه ای خـاک نشین از چـه ای
تا تو بـه خاک اندری ای گنج پـاک	شـرط بـود گنج سـپـردن بـه خـاک
گـنـج تــرا فــقـر تــو ویـرانـه بــس	شـمـع تــرا ظـل تـو پــروانـه بــس
چــرخ مـقــوس هـدف آه تــســت	چـنـبـر دلـوش رسـن چـاه تـسـت
اینـدو طـرف گـرد سـپـید و سـیـاه	راه تـــو را پـــیــک ز پـــیــکــان راه
عقل شفا جوی و طبـیبـش توئی	مـاه سـفـرسـاز و غـریـبـش تـوئی
خـیـز و شـب مـنـتــظـران روز کـن	طــبــع نـظـامـی طــرب افـروز کـن
ای تـن تـو پــاک تــر از جـان پــاک	روح تـــو پـــرورده روحـــی فـــداک
نـقـطـه گـه خـانـه رحـمـت تـوئی	خـانـه بــر نـقـطـه زحــمـت تــوئی
راهـــروان عـــربــــی را تـــو مـــاه	یــاوگــیــان عــجـــمــی را تـــو راه
ره بـه تـو یابـنـد و تـو ره ده نه ای	مـهـتــر ده خـود تـو و در ده نـه ای
چـون تـو کریمان که تـماشـا کنند	رسـتـی تـنـها نـه بـه تـنـها کـنـنـد
از سر خوانی که رطب خورده ای	از پــــی مـــا زلـــه چـــه آورده ای
لب بـگشـا تـا همه شـکـر خـورند	ز آب دهـانــت رطــب تــر خــورنــد
ای شـب گـیسـوی تـو روز نـجـات	آتـــش ســودای تـــو آب حـــیــات
عـقـل شــده شــیـفـتــه روی تــو	سـلـسـلـه شـیـفـتـگـان مـوی تـو
چــرخ ز طــوق کــمـرت بــنـده ای	صبـح ز خـورشـید رخـت خـنده ای
عالم تـردامن خـشـک از تـو یافت	ناف زمین نافه مشـک از تـو یافـت
از اثـر خـاک تـو مـشـگـیـن غـبــار	پـیـکـر آن بــوم شـده مـشـک بــار
خـاک تـو از بـاد سلیمان بـهسـت	روضه چـگویم که ز رضوان بـهست