مــن ایــنــجــا و دل گــمــره در آن کــواز آن گمگشـتـه مسـکین نشـان کـومـگـو، ای پـنـدگـو، بـی او بـزی خـوشخـوشـم گر زنده مانم، لیک جـان کـومـرا گـوی…
| مــن ایــنــجــا و دل گــمــره در آن کــو | از آن گمگشـتـه مسـکین نشـان کـو |
| مـگـو، ای پـنـدگـو، بـی او بـزی خـوش | خـوشـم گر زنده مانم، لیک جـان کـو |
| مـرا گـویـی کــه رو بــا صــابــری ســاز | تـو خـود می گویی اما گو کـه آن کـو |
| به دل گویم که غمها خواهمش، گفت | چــو او پــیـش نــظــر آیـد، زبــان کــو |
| بـپـرس این نـاتـوان را، پـیـش تـر زانـک | بــپــرسـی خـلـق را کـان نـاتـوان کـو |
| پـــس از مــردن دعــای تـــربـــت مــن | بـسـندسـت آنکه گویی، گو فلان کو |
| بـه گـسـتـاخـی حـدیث بـوسـه گفـتـم | به خنده گفت کای خسرو، دهان کو |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
