خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / فخرالدین عراقی / فخرالدین عراقی،عشاق نامه / مثنوی

مثنوی

آن غــزال ایــن غــزل چـــو زیــبـــا دیــدبـه کـرشـمـه بـه سـوی مـن نـگـریـدزد چــو طــوطــی یـکـی شــکـرخــنـدهگــفــت: ذوقــت مــزیــد و پـــایــنـ…

آن غــزال ایــن غــزل چـــو زیــبـــا دیــد	بـه کـرشـمـه بـه سـوی مـن نـگـریـد
زد چــو طــوطــی یـکـی شــکـرخــنـده	گــفــت: ذوقــت مــزیــد و پـــایــنــده
کــانــدر آمــاج نــطــق مــعــنـی جــوی	تــیـر فــکـر تــو مـی شــکـافــد مـوی
گــرچــه بــســیـار مــی نــواخــتــمــت	بــه حـقـیـقـت کـنـون شـنـاخـتــمـت
انــعـــم الــلــه نــعــمــت عـــشـــقــت	بـه چـنین شـعـر و حـکمت عـشـقت
زین صـفـت درهـا کـه طـبـع تـو سـفـت	خـوب گـفـتـی و نیک خـواهی گـفـت
گـفـتـمـش: مـثـل این نـگـفـتـه کـسـی	گـفـت: ازیـن نـوع گـفـتـه انـد بـسـی
شــعــر، در عــالــمــی کــه مــردانـنــد	بــازی کــودکــان هــمــی خــوانــنــد
شـــاعـــری مــنــقــطـــع کــنــد نــورت	خــاصــه دعــوی گـری دریـن صــورت
نــشــنـیـدی تــو ایـن حــدیـث صــواب؟	از نـــبــــی: «کـــل مـــدع کــــذاب »
شــعــر آن بــه کــه خــود نــدانــنــدش	زانـکـه «حـیض الـرجـال » خـواننـدش
رو بــه تــحـصـیـل عـلـم شـو مـشـغـول	که جز آن جمله فاضل است و فضول
ورنـه، دعـوی مـکـن، بـه مـعـنی کـوش	رو بـه کنجـی درون نشـین، خـاموش
در مـقــامــات عــاشــقــان مـســت آی	ورنه بـنشـین و خـویشـتـن مسـتـای
خـود سـتـوده اسـت هـر کـه اهـل بـود	خــودســتــایـی نـشــان جــهـل بــود
یــــا ســــوار آی در ســــخــــن رانــــی	یــا خـــطـــی بـــاز ده بـــه نـــادانــی
یـا درون شــو بــتــاب خــانــه عــشــق	یـا بــرون نـه قــدم ز خــانـه عــشــق
بـس کـه گـفـتـنـد هـر یـک از هـوسـی	غـزل و قـطــعــه و قـصــیـده بــســی
گـــر تـــو پـــر مـــایــه ای دریـــن بـــازار	نــمـــطـــی تـــازه و غـــریــب بـــیــار
گــفــتــم: ای نـور چــشــم نـاخــفــتــه	هـمـه گـفـتـنـد، چـیـسـت نـاگـفـتـه؟
ای بــه بـــوی تــو زنــده جــان و تــنــم	مـن کـیـم؟ تـا کـجـا رسـد سـخـنـم؟
گفت هی هی، نه این چـنین، نه چنان	خــویـشــتــن را حــقـیـر مـایـه مـدان
ســـخـــن دل ز شــاعــری دور اســـت	نـثــر مـنـظـوم و نـظـم مـنـثـور اسـت
منشـا این سـخـن هم از جـایی اسـت	موجـب عشق حـسن زیبـایی اسـت
در جـهان هیچ کـس مـشـوش عـشـق	نـشــد، الــا ز ســوز آتــش عــشــق
هــر زبــانــی ســخــن نــدانــد گــفــت	هـر بــصــیـری گــهـر نـدانـد ســفــت
همه را نیست، گر چه جان و تن است	جـان معنی، که در تـن سخـن است
مــرد، اگــر بـــر فـــلــک رســـانــنــدش	تـــا نــگــویــد ســخــن، نــدانــنــدش
ســخــنــی کــز ســر صــفــا گــویــنــد	آن نــکــوتــر کــه بـــرمــلــا گــویــنــد
تـــو نــه آنــی کــز اصــل دیــده نــه ای	شــربــت وصـل را چــشــیـده نـه ای
از صــــفــــا خــــاطــــر تـــــو دارد نــــور	هسـتـی از «حـب ماسوی الله » دور
بــاز مــانـده نـه ای بــه صــورت و بــس	فـرق دانـی مـیـان عــشــق و هـوس
بــاز دانـســتــه ای حــقـیـقـت عـشـق	زانـکـه ورزیـده ای طـریـقـت عـشــق
انــدریــن شــیــوه تـــحــفــه ای بـــردار	نـــزد عــــشــــاق یـــادگـــار بــــیـــار
پـــای در نــه بـــه جـــاده تـــحـــقــیــق	از تــــو آغـــاز و از خـــدا تــــوفـــیـــق
از عـــراقـــی ســـلــام بـــر عـــشـــاق	از جـــگــر خـــســتـــگــان درد فــراق