ای بــاد صــبــا، بــه پــیــام کــســیچـو بـه شـهـر خـطـاکـاران بـرسـیبـــگـــذر ز مـــحـــلـــه مـــهــجـــورانوز نـــفـــس و هــوی ز خـــدا دورانوا…
| ای بــاد صــبــا، بــه پــیــام کــســی | چـو بـه شـهـر خـطـاکـاران بـرسـی |
| بـــگـــذر ز مـــحـــلـــه مـــهــجـــوران | وز نـــفـــس و هــوی ز خـــدا دوران |
| وانـــگـــاه بـــگـــو بـــه بـــهـــائی زار | کـای نـامـه ســیـاه و خــطــا کـردار |
| کــای عــمـر تــبــاه گــنـه پــیـشــه! | تــا چـنـد زنـی تـو بــه پــا تـیـشـه؟ |
| یک دم به خود آی و بیین چه کسی | به چه بسته دل، به که همنفسی |
| شد عمر تـو شصت و همان پـستی | وز بــاده لــهـو و لــعــب مــســتــی |
| گفتـم که مگر چـو بـه سـی بـرسی | یـابــی خـود را، دانـی چــه کـسـی |
| درســـی، درســی ز کــتـــاب خـــدا | رهــبــر نــشــدت بــه طــریـق هـدا |
| وز سـی بـه چـهل، چـو شدی واصل | جـز جـهل از چـهل، نشـدت حـاصل |
| اکنون، چـو بـه شصت رسیدت سـال | یــک دم نـــشـــدی فـــارغ ز وبـــال |
| در راه خـــــدا، قـــــدمـــــی نــــزدی | بــــر لـــوح وفـــا، رقـــمـــی نـــزدی |
| مـســتــی ز عــلـایـق جــســمـانـی | رســـوا شــده ای و نــمــی دانــی |
| از اهـــل غـــرور، بــــبــــر پـــیـــونـــد | خـود را بـه شـکـسـتـه دلـان بـربـند |
| شـیشـه چـو شـکسـت، شـود ابـتـر | جـز شـیـشـه دل کـه شـود بــهـتـر |
| ای ســــاقــــی بــــاده روحــــانــــی | زارم ز عـــلـــایــق جـــســـمـــانــی |
| یـک لــمـعــه ز عــالـم نـورم بــخــش | یـک جـرعـه ز جـام طـهـورم بـخـش |
| کــز ســرفــکـنـم بــه صــد آســانـی | ایـن کــهــنــه لــحــاف هـیـولــانــی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
