به صدق آن کس که زد در عاشقی گامبــه مـعـشــوقـی بــرآیـد آخــرش نـامکــه آمــد در طــریــق عــشـــق صــادقکه نامد بـر سـرش معشـوق عـاشـقزلـیـخـا را چـ…
| به صدق آن کس که زد در عاشقی گام | بــه مـعـشــوقـی بــرآیـد آخــرش نـام |
| کــه آمــد در طــریــق عــشـــق صــادق | که نامد بـر سـرش معشـوق عـاشـق |
| زلـیـخـا را چــه صـدقـی بــود در عـشـق | که یکسـر عمر خـود فرسود در عشق |
| بــه طـفـلـی در کـه لـعـبــت بــاز بــودی | بــه نـورس لـعـبــتــان دمـسـاز بــودی |
| پـــی بـــازی چــو کــردی چــاره ســازی | نـبــودی بــازیـش جــز عــشــقـبــازی |
| دو لـعـبــت را کـه پـیـش هـم نـشـانـدی | یکی عاشـق یکی معشـوق خـواندی |
| چـو دست چـپ ز دست راست دانست | ره و رسم نشست و خاست دانست |
| در آن خـوابــی کـه دیـد از بــخـت بـیـدار | بـه دام عـشـق یـوسـف شـد گـرفـتـار |
| هــوای مــلــک خــود از دل بـــه در کــرد | بــه مـلـک مـصــر آهـنـگ ســفــر کـرد |
| ز شــهـر خــود بــه شـهـر یـوســف آمـد | نــه بــهـر خــود ز بــهـر یـوســف آمــد |
| جـــوانــی در خــیــال او بـــه ســر بـــرد | بـــه امــیــد وصــال او بـــه ســر بـــرد |
| بـــه پـــیــری در تـــمــنــای وی افــتـــاد | بــه کـوری بــی تـمـاشـای وی افـتـاد |
| پــس از پــیـری کـه بــیـنـا و جــوان شـد | بــه مـهـر روی آن جـان و جـهـان شـد |
| وز آن پـس در هوایش زیسـت تـا زیست | بـه دل قید وفـایش زیسـت تـا زیسـت |
| چــو صــدقــش بــود بــیـرون از نــهـایـت | در آخـــر کــرد در یــوســف ســـرایــت |
| دل یوسـف بـه مـهرش شـد چـنان گـرم | کـه مـی آمـد ازان دلـگـرمـیـش شـرم |
| چـــنـــان زد راه دل آن دلـــفـــریـــبـــش | که یک سـاعت نماند از وی شکیبـش |
| بــه گـرد خـاطـرش گـشـتــی رضـاجـوی | لــبــش بــر لـب نـهـادی روی بــر روی |
| ز بــــس کـــشــــت طــــرب را آب دادی | بــه آبــش دمـبــدم حــاجــت فـتــادی |
| ولـی وز بــر زلـیـخــا پــرده بــشــکـافـت | ز خـورشـیـد حـقـیـقـت پـرتـوی تـافـت |
| چـنـان خـورشـیـد بــر وی اشـتــلـم کـرد | کـه یوسـف را در او چـون ذره گم کـرد |
| بـــلــی در بـــوتـــه عــشــق مــجـــازی | گــذشــتــش عــمـر در مـانـع گــدازی |
| چـو خـورشـیـد حـقـیقـت گـشـت طـالـع | نــبــودش پــیـش دیـده هــیـچ مــانــع |
| کـشـش هـای حـقـیقـت در وی آویخـت | ز هر چـه آن نـاگـزیرش بـود بـگـریخـت |
| شـبــی از چـنـگ یـوسـف شـد گـریـزان | خـلاصـی جـسـت ازو افـتـان و خـیزان |
| چــــو زد دســـت از قـــفـــا در دامـــن او | ز دســتــش چــاک شــد پــیـراهـن او |
| زلــیــخــا گــفــت اگــر مــن بــر تــن تــو | دریــدم پـــیــش ازیــن پــیــراهــن تــو |
| تــو هــم پـــیــراهــنــم اکــنــون دریــدی | بـــه پـــاداش گــنــاه مــن رســـیــدی |
| دریـن کــار از تــفــاوت بــی هــراســیـم | بــه پــیـراهــن دری رأســا بــرأســیـم |
| چــو یـوســف روی او در بــنــدگــی دیـد | وز آن نــیــت دلــش را زنــدگــی دیــد |
| بــه نـام او ز زر کـاشــانـه ای ســاخــت | نه کـاشـانه عـبـادتـخـانه ای سـاخـت |
| چــو کـاخ آســمـان فــیـروزه خــشــتــی | زمـیـن از لـطـف و صـنـع او بـهـشـتـی |
| پـر از نـقـش و نـگـار از فـرش تـا سـقـف | مـهـنـدس را بــر او فـکـر و نـظـر وقـف |
| ز روزنـــهـــاش نـــوربــــخـــت تــــابــــان | ز درهــا قــاصـــد دولــت شـــتـــابـــان |
| ز عـالـی غـرفـه هـایـش چـشـم بـد دور | مـقـوس طـاق هـا چــون ابــروی حـور |
| ز عـکـس شـمسـه اش خـور بـرده مـایه | مــحـــال از وی درون خـــانــه ســایــه |
| دمــیــده ز آب کــلــک نــیــکــبـــخــتــان | ز نــخــلــســتــان دیــوارش درخــتــان |
| بـه هر شـاخـی ازان مـرغـان نشـسـتـه | ولــیــکــن از نــوا مــنــقــار بـــســتــه |
| مــیـان خــانــه زد فــرخــنــده تــخــتــی | ز زر لــخــتــی ز لـعــل نـاب لــخــتــی |
| دو صــد نـقـش بــدیـع انـگـیـخــت از وی | هـــــزار آویــــزه در آویــــخـــــت از وی |
| زلــیـخــا را گــرفــت از مــهـر دل دســت | نشـاندش بـر فراز تـخـت و بـنشسـت |
| بـــدو گــفـــت ای بـــه انــواع کـــرامــت | مــرا شــرمـنـده کــردی تــا قــیـامــت |
| در آن وقـتـی کـه مـی خـواندی غـلـامـم | کــرامـت خــانـه ای کــردی بــه نـامـم |
| ز لـــعـــل و زر پـــی ســـرخـــی و زردی | هر آن زینت کـه امکـان داشـت کـردی |
| کـنـون مـن هـم پــی شــکـر عــطــایـت | عــبـــادتـــخــانــه ای کــردم بـــرایــت |
| در او بــنــشــیـن پــی شــکــر خــدایـی | کــزو داری بــه هـر مـویـی عــطــایـی |
| تــوانـگـر ســاخــتــت بــعــد از فــقـیـری | جــوانـی داد بــعـد از ضـعـف و پــیـری |
| بـــه چـــشـــم نـــور رفـــتـــه نــور دادت | وز آن بـــر رو در رحـــمــت گــشـــادت |
| پـس از عـمـری کـه زهر غـم چـشـاندت | بـــه تــریــاک وصــال مــن رســانــدت |
| زلــیــخـــا هــم بـــه تـــوفــیــق الــهــی | نـشـســتــه بــر ســریـر پــادشـاهـی |
| در آن خــلـوتــسـرا مـی بــود خــرسـنـد | بــه وصــل یـوســف و فـضـل خــداونـد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
