خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / طهمورث

طهمورث

پــســر بــد مـراو را یـکـی هـوشـمـنـدگــرانـمــایـه طــهـمــورث دیـوبــنـدبــیـامـد بــه تـخـت پـدر بــر نـشـسـتبه شاهی کمر بـرمیان بـر بـبستهـمـه مـ…

پــســر بــد مـراو را یـکـی هـوشـمـنـد	گــرانـمــایـه طــهـمــورث دیـوبــنـد
بــیـامـد بــه تـخـت پـدر بــر نـشـسـت	به شاهی کمر بـرمیان بـر بـبست
هـمـه مـوبــدان را ز لـشـکـر بــخــوانـد	بـه خوبـی چـه مایه سخنها بـراند
چـنـیـن گـفـت کـامـروز تــخـت و کـلـاه	مـرا زیبـد این تـاج و گـنج و سـپـاه
جــهــان از بــدیـهـا بــشــویـم بــه رای	پـس آنگـه کـنم درگـهی گـرد پـای
ز هـر جــای کـوتــه کــنـم دســت دیـو	که من بـود خواهم جـهان را خدیو
هـر آن چـیـز کـانـدر جـهـان سـودمـنـد	کــنـم آشــکــارا گـشــایـم ز بــنـد
پس از پشت میش و بره پشم و موی	بــریـد و بــه رشـتـن نـهـادنـد روی
بـه کوشـش ازو کـرد پـوشـش بـه رای	بـه گسـتـردنی بـد هم او رهنمای
ز پــویــنــدگــان هــر چــه بـــد تــیــزرو	خورش کردشان سبزه و کاه و جو
رمـــنــده ددان را هــمــه بـــنــگـــریــد	سـیه گـوش و یوز از میان بـرگـزید
بــه چــاره بــیـاوردش از دشـت و کـوه	بـه بـنـد آمـدند آنکـه بـد زان گـروه
ز مـرغــان مـر آن را کـه بــد نـیـک تــاز	چـو بـاز و چـو شـاهین گـردن فـراز
بــیــاورد و آمــوخــتــن شــان گــرفــت	جـهانی بـدو مـانده اندر شـگـفـت
چـو این کـرده شـد مـاکـیـان و خـروس	کـجـا بـر خـرو شـد گه زخـم کوس
بــیـاورد و یـکـســر بــه مـردم کـشـیـد	نـهفـتـه همـه سـودمـنـدش گـزید
بـــفـــرمــودشـــان تـــا نــوازنــد گـــرم	نـخــوانـنـدشـان جــز بــه آواز نـرم
چـنـین گـفـت کـاین را سـتـایش کـنید	جــهـان آفــریـن را نـیـایـش کـنـیـد
کــه او دادمــان بـــر ددان دســتـــگــاه	سـتـایـش مـراو را کـه بـنـمـود راه
مــر او را یــکــی پــاک دســتــور بـــود	کــه رایــش ز کــردار بــد دور بــود
خـنـیده بـه هـر جـای شـهـرسـپ نـام	نزد جز بـه نیکی بـه هر جـای گام
هـمـه روزه بــسـتــه ز خـوردن دو لـب	بـه پـیـش جـهـانـدار بـرپـای شـب
چـنـان بـر دل هر کـسـی بـود دوسـت	نـمـاز شــب و روزه آیـیـن اوســت
ســـر مـــایـــه بــــد اخـــتـــر شـــاه را	در بــسـتــه بــد جــان بــدخـواه را
هـمـه راه نـیـکــی نـمـودی بــه شــاه	همه راسـتـی خـواسـتـی پـایگـاه
چــنـان شـاه پــالـوده گـشـت از بــدی	کـــه تـــابـــیـــد ازو فـــره ایـــزدی
بـرفـت اهرمن را بـه افـسـون بـبـسـت	چـو بـر تـیزرو بـارگـی بـرنشـسـت
زمـان تــا زمـان زیـنـش بــرسـاخــتــی	هـمـی گـرد گـیـتـیـش بـرتـاخـتـی
چــــو دیـــوان بــــدیـــدنــــد کــــردار او	کــشــیـدنــد گــردن ز گــفــتــار او
شــدنـد انــجــمــن دیـو بــســیـار مــر	کـه پـردخـتـه مـانـنـد ازو تـاج و فـر
چــو طـهـمـورث آگـه شـد از کـارشــان	بـرآشفت و بـشکسـت بـازارشـان
بــه فــر جــهـانـدار بــســتــش مــیـان	بـــه گـــردن بــــرآورد گـــرز گـــران
هــمــه نــره دیــوان و افــســونــگــران	بــرفـتــنـد جـادو سـپــاهـی گـران
دمــنــده ســیـه دیــوشــان پــیــشــرو	همی بـه آسـمان بـرکشـیدند غـو
جـــهــانــدار طـــهــمــورث بـــافـــریــن	بـیامـد کـمـربـسـتـه جـنگ و کـین
یـکــایـک بــیــاراســت بــا دیـو چــنــگ	نـبــد جـنـگـشـان را فـراوان درنـگ
ازیشـان دو بـهره بـه افسـون بـبـسـت	دگرشـان بـه گرز گران کرد پـسـت
کشیدندشان خـسـتـه و بـستـه خـوار	بـه جـان خواستـند آن زمان زینهار
کــه مـا را مـکــش تــا یـکــی نـو هـنـر	بــیـامـوزی از مــاکــت آیـد بــه بــر
کـــی نـــامـــور دادشـــان زیـــنـــهـــار	بــدان تــا نـهـانـی کـنـنـد آشــکـار
چـــو آزاد گـــشـــتــــنـــد از بــــنـــد او	بــجــســتــنــد نــاچــار پــیـونـد او
نـبــشـتـن بــه خـسـرو بــیـامـوخـتـنـد	دلـش را بـه دانـش بــرافـروخـتـنـد
نـبـشـتـن یـکـی نـه کـه نـزدیک سـی	چه رومی چه تازی و چه پـارسی
چـه سغدی چـه چـینی و چـه پـهلوی	ز هر گونه ای کان همی بـشـنوی
جـهـانـدار سـی سـال ازیـن بــیـشـتـر	چــه گــونــه پــدیـد آوریـدی هـنــر
بــــرفـــت و ســــرآمـــد بــــرو روزگـــار	هـمــه رنــج او مــانــد ازو یـادگــار