ایــن زرد تـــن لــاغـــر گـــل خـــوار ســـیــه ســـارزرد است و نزار است و چنین باشد گل خوارهـــمـــواره ســـیــه ســـرش بـــبـــرنـــد از ایــراکهـم…
| ایــن زرد تـــن لــاغـــر گـــل خـــوار ســـیــه ســـار | زرد است و نزار است و چنین باشد گل خوار |
| هـــمـــواره ســـیــه ســـرش بـــبـــرنـــد از ایــراک | هـم صــورت مـار اســت و بــبــرنـد ســر مـار |
| تـــا ســـرش نــبـــری نــکــنــد قــصــد بـــرفــتـــن | چـون سـرش بـریدی بـرود سـر بـه نگـونسـار |
| چــون آتــش زرد اســت و ســیـه ســار ولــیــکــن | ایــن زاب شـــود زنــده و زاتـــش بـــمــرد زاد |
| جــز کــز ســیــب دوســتـــی آب جــدا نــیــســت | ایــن زرد ســیـه ســار از آن زرد ســیـه ســار |
| هر چـنـد کـه زرد اسـت سـخـنـهاش سـیاه اسـت | گرچـه سـخـن خـلق سـیه نیسـت بـه گفتـار |
| گنگ اسـت چـو شد مانده و گویا چـو روان گشـت | زیـرا کـه جــدا نـیـســت ز گـفــتــارش رفـتــار |
| مـرغـی اسـت ولـیـکـن عـجــبــی مـرغـی ازیـراک | خـوردنش همه قـار اسـت رفـتـنش بـه منقار |
| مـرغـی کـه چـو در دسـت تــو جــنـبــیـد بــبــیـنـد | در جــنـبــش او عـقـل تــو را مـردم هـشــیـار |
| تیری است که در رفتـن سوفارش بـه پـیش است | هـر چـنـد کـه هـر تـیـر سـپــس دارد سـوفـار |
| گـــلـــزار کــــنـــد رفــــتــــن او عــــارض دفــــتــــر | آنـگــه کــه بــرون آیـد از آن کــوفــتــه گــلـزار |
| اقـرار تــو بــاشـد سـخــنـش گـرچــه روا نـیـســت | در دین کـه کـسـی از کـس دیگـر کـنـد اقـرار |
| دشــوار شــود بــانــگ تــو از خــانــه بــه دهـلــیـز | واســان شــود آواز وی از بــلــخ بــه بــلـغــار |
| در دســت خــردمــنــد هــمــه حــکــمــت گــویــد | جـز ژاژ نـخـایـد هـمـه در دسـت سـبــکـسـار |
| هـر کـس کـه سـخـن گـفـت همـه فـخـر بـدو کـرد | جـــز کـــایــزد دادار و پـــیـــام آور مـــخـــتـــار |
| در دست سخن پـیشه یکی شهره درختـی است | بـــی بـــار ز دیــدار، هـــمـــی ریــزد ازو بـــار |
| تـــا در نـــزنـــی ســـرش بـــه گـــل بـــار نـــیـــارد | زیـرا کـه چـنـیـن اسـت ره و سـیـرت اشـجـار |
| غــاری اســت مــر او را عــجــبــی بــادرو در بــنـد | خـفـتـنـش نـبـاشـد هـمـه الـا کـه در آن غـار |
| چـــون خـــفـــت در آن غـــار بـــرون نــایــد ازو تـــا | بـیرون نکـشـی پـایش از آن جـای چـو کفـتـار |
| راز دل دانـــــا بـــــجـــــز او خـــــلـــــق نـــــدانــــد | زیــرا کــه جــز او را بــه دل انــدر نــبــود بـــار |
| راز دل مــن یـکــســره، بــاری، هـمــه بــا اوســت | زیرا بـس امین اسـت و سـخـن دار و بـی آزار |
| ای مـرکــب عــلــم و شــجــر حــکــمـت، لــیـکــن | انـگــشــت خــردمــنـد تــو را مــرکــب رهـوار |
| دیــبـــای مــنــقــش بـــه تــو بـــافــنــد ولــیــکــن | معنیش بـود نقش و سخـن پـود و سخـن تـار |
| مـن نـقـش هـمـی بـنـدم و تـو جـامـه همـی بـاف | ایـن اســت مـرا بــا تــو هـمـه کــار و بــیـاوار |
| دیــبـــای تـــو بـــســـیـــار بـــه از دیــبـــه رومـــی | هـرچـنـد کـه دیـبــای تـو را نـیـسـت خـریـدار |
| چــون لــولـوی شــهـوار نـبــاشــد جــو اگــر چــنـد | جــو را بــگــزیـنـد خــر بــه لــولــوی شــهـوار |
| دیـبــا جــسـدت پــوشـد و دیـبــای ســخــن جــان | فرق اسـت میان تـن و جـان ظـاهر و بـسـیار |
| ایـن تــیـره و بــی نـور تــن امـروز بــه جــان اسـت | آراسـتــه، چـون بــاغ بــه نـیـسـان و بــه ایـار |
| هـمــســایـه نــیـک اســت تــن تــیـره ات را جــان | هـمـسـایه زهمـسـایه گـرد قـیمـت و مـقـدار |
| هرچـند خـلـنده اسـت، چـو همسـایه خـرمـاسـت | بــر شـاخ چـو خـرمـات هـمـی آب خـورد خـار |
| شـایـد کـه بــه جـان تــنـت شـریـف اسـت ازیـراک | خـوش بــوی بــود کـلـبــه هـمـسـایـه عـطـار |
| جـــــلـــــدی و زبــــــان آور و عـــــیـــــار ازیـــــراک | جــلـد اسـت تــو را جــان و زبــان آور و عـیـار |
| از هـر چــه ســبــو پــرکـنـی از ســر وز پــهـلـوش | آن چــیــز بـــرون آیــد و بـــیــرون دهــد آغــار |
| بـــر خـــوی مــلــک بـــاشـــد در شـــهــر رعــیــت | پــیـغـمـبــر گـفـت ایـن سـخـن و حـیـدر کـرار |
| از جـــان و تـــنــت نــایــد الــا کـــه هــمــه خـــیــر | چـون عـقـل بـود بـر تـن و بـر جـان تـو سـالـار |
| تـــا عـــلــم نــیــامــوزی نــیــکـــی نــتـــوان کـــرد | بـــی ســیــم نــیــایــد درم و بــی زر دیــنــار |
| بـــی عــلــم عــمــل چــون درم قــلــب بـــود، زود | رســـوا شـــود و شــوره بـــرون آرد و زنــگــار |
| چون روزه ندانی که چه چیز است چه سود است | بــیـهــوده هــمــه روزه تــو را بــودن نــاهــار؟ |
| وانـکــو نـکــنـد طــاعــت عــلــمــش نـبــود عــلــم | زرگــر نــبـــود مــرد چــو بـــر زر نــکــنــد کــار |
| جــامـه اســت مـثــل طــاعــت و آهـار بــرو عــلـم | چـون جـامـه نـبـاشـد چـه بـه کـار آیـد آهـار؟ |
| دیدار بـا تـو بـا چشم تـو در شخص تـو جفت است | چـشـمت بـه مثـل کـار و درو عـلـم چـو دیدار |
| بــی طـاعـت دانـا بــه سـوی عـقـل خـدای اسـت | بـــی طـــاعـــت دانـــا نــبـــود هــرگـــز دیــار |
| در طـاعـت یـزدان اســت ایـن چــرخ بــه گـشـتــن | آبـــاد بـــدیــن اســت چــنــیــن گــنــبــد دوار |
| وز طــاعــت خــورشــیـد هــمــی روز و شــب آیـد | کـوسـوی خـرد عـلـت روز اسـت و شـب تــار |
| ویـــن ابـــر خـــداونـــد جـــهـــان را بـــه هـــوا بـــر | بـنده اسـت و مطیع اسـت بـه بـاریدن امطـار |
| بــی طـاعـتــی، ای مـرد خـرد، کـار سـتــور اسـت | عار اسـت مرا زین خـود اگر نیسـت تـو را عار |
| یـک سـو بــکـش از راه ســتــوری ســرا گـر چــنـد | کـاین خـلـق بـرفـتـنـد بـر آن ره هـمـه همـوار |
| در ســخــره و بــیــگــار تــنــی از خــور و از خــواب | روزی بــرهـد جـان تــو زان سـخـره و بــیـگـار |
| امــروز پـــر از خـــواب و خـــمــار اســـت ســر تـــو | آن روز شـوی، ای پـسـر، از خـواب تـو بــیـدار |
| بــــیـــداریـــت آن روز نــــدارد، پــــســــرا، ســــود | دســتــت نـگـرد چــیـز مـگـر طـاعـت و کـردار |
| بـی طاعتـی امروز چـو تـخـمی است کز آن تـخـم | فــردا نــخــوری بـــار مــگــر انــده و تــیــمــار |
| ایـن خــلــق بــکــردنـد بــه یـک ره چــو ســتــوران | روی از خـــرد و طــاعــت، ای یــارب زنــهــار! |
| ای آنــکــه تــو را یــار نــبــوده اســت و نــبـــاشــد | بـر طـاعـت تـو نیسـت کـسـی جـز تـو مرا یار |
| در طــاعــت تــو جــان و تــنــم یـار خــرد گــشــت | تــوفـیـق تــو بــوده اسـت مـرا یـار و نـگـهـدار |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
