اشـکم ز دل بـه چـهره دویدن گرفـت بـازاین خـانه شـکسـتـه چـکیدن گرفت بـازآه ضـعـیف مـن کـه بـه روزن نمی رسـیدبـر روی چـرخ، نیل کـشـیدن گـرفـت بـازشد تا…
| اشـکم ز دل بـه چـهره دویدن گرفـت بـاز | این خـانه شـکسـتـه چـکیدن گرفت بـاز |
| آه ضـعـیف مـن کـه بـه روزن نمی رسـید | بـر روی چـرخ، نیل کـشـیدن گـرفـت بـاز |
| شد تازه داغ کهنه ام از روی گرم عشق | این میوه های خـام رسـیدن گـرفـت بـاز |
| نیش شکستـگی بـه سویدای دل رسید | این خـون نیم مرده چـکـیدن گـرفـت بـاز |
| هر دانه اشـک را که فـرو خـورده بـود دل | از تـنگـنـای حـوصـلـه چـیدن گـرفـت بـاز |
| بـــــاد مــــراد آه دلــــم راز جـــــا ربـــــود | ایـن بــحـر آرمـیـده تـپــیـدن گـرفـت بــاز |
| از تــرکـتــاز غـم دل صـد پــاره هـر طـرف | چـون لشکر شکسـتـه دویدن گرفت بـاز |
| آهی عـلـم کـشـید ز هـر ذره خـاک مـن | مـور ضــعــیـف بــال پــریـدن گـرفـت بــاز |
| نبـضـی کـه بـود از رگ خـواب آرمـیده تـر | از شـوق دسـت یار جـهیدن گـرفـت بـاز |
| از لاله دشـت دام تـماشـا بـه خـاک کـرد | دل از سـواد شـهـر رمـیـدن گـرفـت بــاز |
| دیگـر دل ضـعـیف مـن از رشـتـه هـای آه | بـرخـود چـو کـرم پـیله تـنیدن گرفـت بـاز |
| هـر دانــه امــیـد کــه در زیـر خــاک بــود | از نـوبــهـار وصــل، دمـیـدن گـرفــت بــاز |
| هــر مــویـم از حــلــاوت آن لــعــل آبــدار | انگشت خود چو شمع مکیدن گرفت باز |
| چشمی که بـا خیال تـو در خواب ناز بـود | از مــژده وصــال، پــریــدن گــرفــت بـــاز |
| این آن غـزل که مولوی روم گفتـه اسـت | سـیمرغ کـوه قـاف، رسـیدن گـرفـت بـاز |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
