ای شـهـنـشـه چــون غـلـامـانـت بــدر بــاز آمـدمعـیب مشـمر کـز درت من بـی هنر بـاز آمـدمدی بــرفــتــم کــز پــی فــردا مـگـر کــاری کــنـمچــون گــدا…
| ای شـهـنـشـه چــون غـلـامـانـت بــدر بــاز آمـدم | عـیب مشـمر کـز درت من بـی هنر بـاز آمـدم |
| دی بــرفــتــم کــز پــی فــردا مـگـر کــاری کــنـم | چــون گــدا امــروز نـاگــاهـان بــدر بــاز آمــدم |
| صـولـجــان ارجــعـی زد در قـفـای مـن چــو گـوی | رو نـهـادم سـوی این مـیـدان بـسـر بـاز آمـدم |
| هر کجـا رفتـم غـمت پـیش از من آنجـا رفتـه بـود | گـفـتـم از دسـت غـمـت این الـمفـر بـاز آمدم |
| گـرد بــازار جــهـان دکـان بــدکـان هـمـچـو سـیـم | گـشـتـم و آخـر بـمـعـدن همـچـو زر بـاز آمـدم |
| اندر آن جـانب مـرا گـلـزار نزهت خـشـک گـشـت | مـن بـبـوی ایـنـچـنـیـن گـلـهـای تـر بــاز آمـدم |
| از جــوار تــو کـه خــورشــیـد از تــو دارد نـور روی | چـون هلالی رفـتـه بـودم چـون قـمر بـاز آمدم |
| من ازین دریا کـه موجـش گوهر افـشـاند چـو ابـر | چـون بـخـاری رفتـه بـودم چـون مطر بـاز آمدم |
| بـــهــر ادراک مــعــانــی در نــگــارســتـــان دهــر | یـک بــیـک کـردم تــمـاشــای صـور بــاز آمـدم |
| گـنـج حـکـمـت بــوذ در هـر ذره زآن خـورشـیـدوار | انــدر آن ویــرانــهــا کــردم نــظـــر بـــاز آمــدم |
| بــچـه عـنـقـا بــدم آنـجــا شـکـسـتــه پــر و بــال | چـون دگـر بــارم بــرآمـد بــال و پــر بــاز آمـدم |
| مــدتــی در دامــگــاه خــاک بـــودم دانــه چــیــن | یــاد(م) آمــد لــذت ایــن آبـــخــور بـــاز آمــدم |
| چون مگس آنجا بسی کردم دهان در تلخ و شور | خـوشـتـر از شـیرین ندیدم وز شـکـر بـاز آمدم |
| شـکـرسـتـان تـرا چـون مـن مـگـس در خـور بــود | زین سـوم راندی من از سـوی دگـر بـاز آمـدم |
| هـمـچــو مـنـج انـگـبــیـن در کـنـج بــودم مـنـزوی | چـون گـلـی دیـدم بــرافـراز شـجــر بــاز آمـدم |
| نــحــل بــی بــرگــم مــرا بــوی بــهـار آمــد ز تــو | تــا بــسـازم انـگـبــیـن سـوی زهـر بــاز آمـدم |
| در ســفــر بـــا دیــگــران کــردم زیــان و نــزد تـــو | در اقــامـت ســود دیـدم از ســفــر بــاز آمـدم |
| روزگـــاری بــــر ســـر ایـــن کـــوه بـــودم ابــــروار | رفـتـم و بــر بــحـر و بــر کـردم گـذر بــاز آمـدم |
| حـامـل در بــود از مـهـر تــو دل هـمـچــون صـدف | قطـره یی بـودم که رفـتـم چـون گهر بـاز آمدم |
| بـهـر یـعـقـوبــان نـابـیـنـای هـجـران چـون بـشـیـر | سـوی کنعـان بـردم از یوسـف خـبـر بـاز آمدم |
| این که می گویم سـراسـر وصف حـال کاملسـت | هرچه گفتم بهر خویش از خیر و شر باز آمدم |
| من چـو مجـنونان بـسـوی کـوی لیلی می شـدم | تــا دوای خــود کــنــم دیـوانـه تــر بــاز آمــدم |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
