خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٦

شماره ٦

چو بگذشت ازان بر فریدون دو هشتز الــبــرز کــوه انـدر آمـد بــه دشــتبـــر مــادر آمــد پـــژوهــیــد و گــفــتکـه بـگـشـای بـر من نهان از نهفـتبـــگـ…

چو بگذشت ازان بر فریدون دو هشت	ز الــبــرز کــوه انـدر آمـد بــه دشــت
بـــر مــادر آمــد پـــژوهــیــد و گــفــت	کـه بـگـشـای بـر من نهان از نهفـت
بـــگــو مــر مــرا تـــا کــه بـــودم پـــدر	کــیـم مـن ز تــخــم کــدامـیـن گـهـر
چــه گــویـم کــیـم بــر ســر انـجــمـن	یـکــی دانــشــی داســتــانــم بــزن
فــرانـک بــدو گـفــت کـای نـامـجــوی	بـگـویـم تـرا هـر چـه گـفـتـی بـگـوی
تــو بــشــنـاس کــز مـرز ایـران زمـیـن	یــکــی مــرد بـــد نــام او آبـــتـــیــن
ز تــخــم کــیــان بـــود و بــیــدار بـــود	خــردمــنــد و گــرد و بـــی آزار بـــود
ز طـــهـــمـــورث گـــرد بـــودش نـــژاد	پـدر بــر پـدر بــر هـمـی داشـت یـاد
پـــدر بـــد تـــرا و مــرا نــیــک شـــوی	نــبـــد روز روشــن مــرا جــز بـــدوی
چـنـان بــد کـه ضـحـاک جـادوپـرسـت	از ایـران بــه جــان تــو یـازیـد دسـت
ازو مــن نــهــانــت هــمــی داشــتــم	چـه مـایـه بــه بــد روز بــگـذاشـتــم
پـــدرت آن گــرانــمــایــه مــرد جـــوان	فـدی کـرده پــیـش تــو روشـن روان
ابـــر کــتـــف ضــحــاک جــادو دو مــار	بـــرســـت و بـــرآورد از ایــران دمــار
ســر بـــابـــت از مــغــز پــرداخــتــنــد	هـمـان اژدهـا را خـورش سـاخـتــنـد
سـرانـجـام رفـتـم سـوی بــیـشـه ای	که کس را نه زان بیشه اندیشه ای
یــکــی گــاو دیــدم چــو خــرم بــهــار	ســراپــای نـیـرنــگ و رنــگ و نـگــار
نــگــهــبـــان او پـــای کــرده بـــکــش	نشستـه بـه بـیشه درون شاهفش
بـــــــدو دادمـــــــت روزگـــــــاری دراز	هـمـی پـروردیـدت بـه بــر بـر بـه نـاز
ز پـــســتـــان آن گــاو طــاووس رنــگ	بــرافــراخــتــی چــون دلـاور پــلـنـگ
ســـرانــجـــام زان گــاو و آن مــرغــزار	یـکـایـک خـبـر شـد سـوی شـهـریـار
ز بـــیــشــه بـــبـــردم تــرا نــاگــهــان	گــریـزنـده ز ایـوان و از خــان و مــان
بــیـامـد بــکــشــت آن گــرانـمــایـه را	چـنـان بــی زبــان مـهـربــان دایـه را
وز ایـوان مـا تــا بــه خـورشـیـد خــاک	بــرآورد و کــرد آن بــلــنـدی مـغــاک
فـریـدون چـو بـشـنـیـد بـگـشـادگـوش	ز گــفــتــار مـادر بــرآمـد بــه جــوش
دلـش گـشـت پـردرد و سـر پـر ز کـین	بــه ابــرو ز خــشـم انـدر آورد چــیـن
چـنـین داد پـاسـخ بـه مـادر کـه شـیر	نــگـــردد مــگـــر ز آزمــایــش دلــیــر
کــنـون کــردنـی کــرد جــادوپــرســت	مـرا بـرد بـایـد بـه شـمـشـیر دسـت
بـــپــویــم بـــه فــرمــان یــزدان پـــاک	بــــرآرم ز ایـــوان ضـــحــــاک خـــاک
بـدو گـفـت مـادر کـه این رای نـیسـت	ترا بـا جهان سر بـه سر پای نیست
جــهــانــدار ضــحــاک بـــا تــاج و گــاه	مـیـان بــسـتـه فـرمـان او را سـپــاه
چـو خـواهـد ز هـر کـشـوری صـدهـزار	کــمــر بــســتــه او را کــنــد کــارزار
جــز ایـنـســت آیـیـن پــیـونـد و کــیـن	جـهان را بـه چـشـم جـوانـی مـبـین
کـه هـر کـاو نـبــیـد جــوانـی چـشـیـد	بـه گـیتـی جـز از خـویشـتـن را ندید
بـدان مـسـتـی انـدر دهـد سـر بــبــاد	تـــرا روز جـــز شــاد و خــرم مــبـــاد