در ایـن مــقــام اگــر مــی مــقــام بــایـد کــردبــکـار خـویـش نـکـوتــر قـیـام بــایـد کـردبــه هـرچــه خـوشـتــرت آیـد زنـامـهـا، تــن رابـه فـعـل…
| در ایـن مــقــام اگــر مــی مــقــام بــایـد کــرد | بــکـار خـویـش نـکـوتــر قـیـام بــایـد کـرد |
| بــه هـرچــه خـوشـتــرت آیـد زنـامـهـا، تــن را | بـه فـعـل خـویش بـدان نام نام بـاید کرد |
| کـه نـام نیکـو مـرغ اسـت و فـعـل نیکـش دام | زفـعـل خـویش بـر این مرغ دام بـاید کرد |
| زخــوی نــیــک و خــرد در ره مــروت و فــضــل | مـر اسـپ تـن را زیـن و لـگـام بـایـد کـرد |
| بــدیـن لـگـام و بـدیـن زیـنـت نـفـس بـدخـو را | در این مـقـام همـی نرم و رام بـاید کـرد |
| اگر دلت بـشکسـتـه اسـت سـنگ معصیتـش | دل شکسـتـه بـه طاعت لجـام بـاید کرد |
| اگـر سـلـامـت خـواهـی ز جـهـل بـر در عـقـل | ســلـام بــایـد کــرد و مـقــام بــایـد کـرد |
| اگــر خـــرد نــبـــود، از دو بـــد نــدانــد کـــس | بـه ذات خـویش که او را کـدام بـاید کـرد |
| وگـــر کـــریـــم شــــود آرزوت نـــام و لـــقـــب | کـــریــم وار فـــعـــال کــرام بـــایــد کــرد |
| جـفا و جـور و حسد را بـه طبـع در دل خویش | نفور و زشت و بد و سرد و خام باید کرد |
| چــو بــر تــو دهـر بــه آفـات خـود زحــام کـنـد | تـو را ز صـبـر بـه دل بـر زحـام بـایـد کـرد |
| وگر بـه غـدر جـهان بـر تـو قـصـد چـاشـت کند | تـو را بـه صـبـر بـرو قصـد شـام بـاید کرد |
| بـه فعـل نیک و بـه گفـتـار خـوب پـشـت عـدو | چـو عـاقـلـان جـهـان زیـر بــام بـایـد کـرد |
| ســفــیـه را بــه ســفــاهـت جــواب بــاز مـده | ز بــی وفــا بــه وفـا انـتــقـام بــایـد کـرد |
| و گــر زمــانـه بــه گــرگــی دهـد عــنـانـش را | بـرو ز بـهـر سـلـامـت سـلـام بــایـد کـرد |
| و گر چـه خـاص بـوی، خـویشتـن ز بـهر صلاح | مـیان عـام چـو ایشـانـت عـام بـاید کـرد |
| بـه قـصـد و عـمـد چـو چـیزی حـلـال دارد دهر | به سوی خویش مر آن را حرام بـاید کرد |
| جــهـان بــه مـردم دانـا تــمـام خــواهـد شــد | پـس این مرا و تـو را می تـمام بـاید کـرد |
| بــه بـــاغ دیــن حــق انــدر ز بــهــر بــار خــرد | زبـانت را بـه بـیان چـون غـمام بـاید کـرد |
| رخ از نـبــیـد مـســائل بــه زیـر گـلـبــن عــلـم | بـه قـال و قـیل تـو را لعـل فـام بـاید کـرد |
| بـه حـرب اهل ضـلـالـت ز بـهر کـشـتـن جـهل | سـخـنت را چـو بـرنده حـسـام بـاید کرد |
| کمانت خـاطر و حـجـت سـپـرت بـاید سـاخـت | ز نـکـتــه هـای نـوادر سـهـام بــایـد کـرد |
| چـو نـاصـبـی مـعـربــد دلـام خـواهـد سـاخـت | تــو را جــزای دلـامـش دلـام بــایـد کــرد |
| مـســافـرنـد هـمـه خــلـق و نـیـسـتــنـد آگـاه | کـه می نوای شـراب و طـعـام بـاید کـرد |
| ز بـــهــر کــردن بــیــدار جــمــع مــســتــان را | یـکـی مـنـادی بــرطـرف بــام بــایـد کـرد |
| که «چـند خـسپـید ای بـیهشان چـو وقت آمد | کـه تـیغ جـهل همـی در نیام بـاید کـرد» |
| بـــــکــــام و نــــاکــــام از بــــهــــر زاد راه دراز | زمـیـن بـه زیـر کـیـت زیـر گـام بـایـد کـرد |
| بــه زیــر آتــش انــدیــشــه زاد بــایــد پــخــت | زعــلــم حــق زبــان را زمـام بــایـد کــرد |
| چـو بـی نـظـامـی دیـن را نـظـام خـواهـی داد | نـظـام دیـنـی دون بـی نـظـام بـایـد کـرد |
| زبــانـت اســپ کـنـی چــونـت راه بــایـد رفـت | بـگاه تـشـنه کـف دسـت جـام بـاید کـرد |
| چــرا چـو سـوی تــو نـامـه پــیـام بــفـرسـتــد | تـو را بـه هر کـس نامـه پـیام بـاید کـرد؟ |
| اگـر کـسـی را اســپ اســت یـا غـلـام تــو را | روانـت بـنـده اسـپ و غـلـام بـایـد کـرد؟ |
| گــر آب روی هــمــی بـــایــدت، قــنــاعـــت را | چـو من بـه نیک و بـد اندر امام بـاید کرد |
| وگـرنه همچـو فـلـان و فـلـان بـه بـی شـرمی | بـه پیش خلق رخان چون رخام بـاید کرد |
| مـحــال بــاشــد اگـر مـر کــریـم را بــه طــمـع | ثــنــای بــی خــردان و لئام بــایــد کــرد |
| جهان پر از خس و پرخار و پر ورام شده است | تـو را کـلـام هـمـی بـی ورام بــایـد کـرد |
| وگـر نـصـیـحــت را روی نـیـسـت، خـامـوشـی | ز نیک و بـدت بـه بـرهان لـثـام بـاید کـرد |
| بـه زاد ایـن سـفـرت سـخـت کـوش بـایـد بـود | که این همی سوی دارالسلام بـاید کرد |
| بــجـوی امـام هـمـامـی از اهـل بـیـت رسـول | که خویشتـنت چـنو می همام بـاید کرد |
| تـــو را اگــر نــبـــود نــاصـــحـــی امــام امــروز | بـسی که فردا «ای وای مام » بـاید کرد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
