خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٤

شماره ٤

یــکــی مــرد بــیــدار جــویـنــده راهفــرســتــاد نــزدیــک کــاووس شــاهبـــه نــزدیــک ســـالــار هــامــاورانبـــشـــد نـــامـــداری ز کـــنـــدآ…

یــکــی مــرد بــیــدار جــویـنــده راه	فــرســتــاد نــزدیــک کــاووس شــاه
بـــه نــزدیــک ســـالــار هــامــاوران	بـــشـــد نـــامـــداری ز کـــنـــدآوران
یکـی نـامـه بـنـوشـت بـا گـیـر و دار	پــر از گـرز و شــمـشـیـر و پــرکـارزار
که بـر شـاه ایران کـمین سـاخـتـی	بــپــیـوســتــن انـدر بــد انـداخــتــی
نه مردی بـود چاره جستن به جنگ	نـرفــتــن بــه رســم دلــاور پــلــنـگ
کـه در جـنگ هرگـز نـسـازد کـمـین	اگـر چــنـد بــاشـد دلـش پــر ز کـیـن
اگـــر شـــاه کـــاووس یــابـــد رهــا	تــو رســتــی ز چــنــگ و دم اژدهــا
وگـــرنـــه بـــیــارای جـــنـــگ مـــرا	بــه گــردن بــپــیـمــای هــنــگ مــرا
فــرســتــاده شــد نــزد هـامــاوران	بـــدادش پـــیــام یــکــایــک ســـران
چـو پـیغـام بـشـنید و نامـه بـخـواند	ز کـردار خـود در شـگـفـتـی بــمـانـد
چـو بـرخـواند نامه سرش خیره شد	جهان پیش چشمش همه تیره شد
چـنین داد پـاسـخ کـه کـاووس کی	بــه هـامـون دگـر نـسـپــرد نـیـز پـی
تـو هـرگـه کـه آیی بـه بـربـرسـتـان	نــبــیـنـی مــگــر تــیـغ و گــرز گــران
همـین بـنـد و زندانـت آراسـتـسـت	اگـر رایـت ایـن آرزو خــواســتــســت
بــیـایـم بــجـنـگ تـو مـن بــا سـپـاه	بــریــن گــونــه ســازیــم آیـیـن و راه
چـو بــشـنـیـد پــاسـخ گـو پـیـلـتـن	دلـیـران لــشــکــر شــدنـد انـجــمـن
سـوی راه دریـا بــیـامـد بــه جــنـگ	کـه بـر خـشـک بـر بـود ره بــا درنـگ
بـه کشتـی و زورق سـپـاهی گران	بـــشــد تـــا ســـر مــرز هــامــاوران
بــه تــاراج و کـشـتـن نـهـادنـد روی	ز خون روی کشور شده جـوی جوی
خــبــر شـد بــه شـاه هـمـاور ازیـن	که رسـتـم نهادسـت بـر رخـش زین
بـبـایسـت تـا گاهش آمد بـه جـنگ	نـــبـــد روزگـــار ســـکـــون و درنـــگ
چو بیرون شد از شهر خود با سپاه	بــه روز درخـشـان شـب آمـد سـیـاه
چـپ و راسـت لـشـکـر بـیاراسـتـند	بـه جـنگ انـدرون نـامـور خـواسـتـنـد
گـو پــیـلـتــن گـفـت جـنـگـی مـنـم	بآوردگــــه بــــر درنـــگــــی مــــنـــم
بــــرآورد گـــرز گـــران را بــــه دوش	بـرانگـیخـت رخـش و بـرآمـد خـروش
چــو دیـدنـد لـشـکـر بــر و یـال اوی	بـه چـنـگ انـدرون گـرز و گـوپـال اوی
تـو گفـتـی کـه دلشـان بـرآمد ز تـن	ز هـولـش پــراگـنـده شــد انـجــمـن
هـمـان شـاه بـا نـامـور سـرکـشـان	ز رسـتـم چـو دیـدنـد یک یک نـشـان
گــریــزان بــیــامــد بــه هــامــاوران	ز پــیـش تـهـمـتـن سـپــاهـی گـران
چــو بــنـشـسـت سـالـار بــا رایـزن	دو مـرد جـوان خـواسـت از انـجــمـن
بــدان تــا فـرسـتـد هـم انـدر زمـان	بـه مـصـر و بـه بــربـر چـو بــاد دمـان
یکـی نامه هر یک بـه چـنگ اندرون	نــوشــتـــه بـــه درد دل از آب خــون
کزین پـادشـاهی بـدان نیسـت دور	بـهم بـود نیک و بـد و جـنـگ و سـور
گـرایـدونـک بــاشـیـد بـا مـن یـکـی	ز رسـتـم نتـرسـم بـه جـنگ اندکـی
وگــرنـه بــدان پــادشــاهـی رســد	درازسـت بـر هـر سـویـی دسـت بـد
چـو نـامـه بـه نزدیک ایشـان رسـید	که رستم بـدین دشت لشکر کشید
هـمـه دل پـر از بـیـم بــرخـاسـتـنـد	ســپــاهـی ز کـشـور بــیـاراسـتــنـد
نــهــادنــد ســر ســوی هـامــاوران	زمـین کـوه گـشـت از کـران تـا کـران
سـپـه کـوه تـا کـوه صـف بـرکـشـید	پــی مــور شــد بــر زمــیـن نـاپــدیـد
چـو رسـتـم چـنان دید نزدیک شـاه	نـهـانـی بــرافــگــنـد مــردی بــه راه
کـه شـاه سـه کـشـور بـرآراسـتـند	بـر ایـن گـونـه از جـای بـرخـاسـتـنـد
اگـر جـنـگ را مـن بــجـنـبـم ز جـای	نـدانـنـد سـر را بــدیـن کـیـن ز پــای
نـبـایـد کـزیـن کـین بـه تـو بـد رسـد	کــه کـــار بـــد از مــردم بـــد رســـد
مـرا تــخــت بــربــر نـیـایـد بــه کــار	اگــر بـــد رســد بــر تــن شــهــریــار
فـرســتــاده بــشــنـیـد و آمـد دوان	بـه نـزدیک کـاووس کـی شـد نـهـان
پــیـام تــهـمــتــن هـمــه بــاز رانــد	چـو بـشـنـیـد کـاووس خـیره بـمـانـد
چـنین داد پـاسـخ کـه مندیش ازین	نه گـسـتـرده از بـهر مـن شـد زمـین
چـنـیـن بـود تـا بـود گـردان سـپـهـر	کـه بـا نوش زهرسـت بـا جـنگ مـهر
و دیـگــر کــه دارنـده یـار مــنـســت	بــزرگـی و مـهـرش حـصـار مـنـسـت
تـو رخـش درخـشـنـده را ده عـنـان	بــیـارای گـوشـش بــه نـوک سـنـان
ازیـشــان یـکـی زنـده انـدر جــهـان	مــمــان آشـــکــارا نــه انــدر نــهــان
فــرســتــاده پــاســخ بـــیــاورد زود	بـــر رســتـــم زال زر شــد چـــو دود
تـهـمـتـن چـو بـشـنـید گـفـتـار اوی	بـسـیـچـید و زی جـنـگ بـنـهـاد روی