مــی گــدازد خـــون گــرمــم نــشـــتـــر فــصـــاد رامی کـند از آب عـریان، دشـنه فـولـاد راسرو از قمری بـه سر صد مشت خـاکسـتـر فشاندتا به سنبل راه دا…
| مــی گــدازد خـــون گــرمــم نــشـــتـــر فــصـــاد را | می کـند از آب عـریان، دشـنه فـولـاد را |
| سرو از قمری بـه سر صد مشت خـاکسـتـر فشاند | تا به سنبل راه دادی شانه شمشاد را |
| ایــن گــل روی عـــرقـــنــاکــی کــه مــن دیــدم ازو | دسـتـه گـل مـی کـنـد آیـیـنـه فـولـاد را |
| چـــرخ را آرامـــگـــاه عـــافـــیـــت پــــنـــداشـــتـــم | آشـیـان کـردم تــصـور ،خــانـه صـیـاد را |
| گر چه بی رحم است اما بی بصیرت نیست حسن | نعـل گلگون می نماید تـیشـه فـرهاد را |
| بـــاز صــائب عــنــدلــیــبـــان را بــه شــور آورده ای | بـر هم آوازان خود مپـسند این بـیداد را |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
