دگـر روز خــســرو بــیـاراســت گـاهبــه سـر بــرنـهـاد آن کـیـانـی کـلـاهنـهـادنـد در گـلـشــن ســور خــوانچـنین گفـت پـس رومیان را بـخـوانبــیــامــد…
| دگـر روز خــســرو بــیـاراســت گـاه | بــه سـر بــرنـهـاد آن کـیـانـی کـلـاه |
| نـهـادنـد در گـلـشــن ســور خــوان | چـنین گفـت پـس رومیان را بـخـوان |
| بــیــامــد نــیــاطــوس بــا رومــیـان | نشـسـتـند بـا فـیلـسـوفـان بـخـوان |
| چـو خـسـرو فـرود آمد از تـخـت بـار | ابـــا جـــامـــه روم گـــوهــر نـــگـــار |
| خـرامید خـندان و بـرخوان نشست | بـشـد نیز بـنـد وی بـرسـم بـدسـت |
| جــهــانــدار بــگــرفــت و از نــهــان | بــه زمـزم هـمـی رای زد بــا مـهـان |
| نـیـاطـوس کـان دیـد بـنـداخـت نـان | از آشـفتـگی بـاز پـس شـد ز خـوان |
| هـمـی گـفـت و ازو چـلـیـپــا بــهـم | ز قـیـصـر بــود بــر مـسـیـحـا سـتـم |
| چو بندوی دید آن بـزد پشت دست | بـخـوان بـر بـه روی چـلـیپـا پـرسـت |
| غمی گشت زان کار خسرو چودید | بـر خـسـاره شـد چـون گل شنبـلید |
| بـه گستـهم گفت این گو بـی خـرد | نـبــایـد کـه بــی داوری مـی خــورد |
| ورا بــا نـیـاطــوس رومـی چــه کـار | تــن خــویــش را کــرد امــروز خــوار |
| نیاطـوس زان جـایگـه بـرنـشـسـت | بـه لشکرگه خویش شد نیم مست |
| بــــپـــوشـــیـــد رومـــی زره رزم را | ز بــــهـــر تــــبــــه کـــردن بــــزم را |
| سـواران رومـی همـه جـنـگ جـوی | بــه درگــاه خــســرو نــهـادنــد روی |
| هم آنگه ز لشـکـر سـواری چـو بـاد | بــه خــسـرو فـرسـتــاد رومـی نـژاد |
| که بـندوی ناکس چرا پشت دست | زنــد بـــر رخ مــرد یــزدان پـــرســت |
| گـر او را فـرسـتـی بـه نـزدیـک مـن | و گـرنـه بــبــیـن شــورش انـجــمـن |
| ز من بـیش پـیچـی کنون کـز رهی | که جـوید همی تـخـت شاهنشهی |
| چو بشنید خسرو بـرآشفت و گفت | کـه کـس دین یـزدان نـیـارد نـهـفـت |
| کـیومـرث و جـمشـید تـا کـی قـبـاد | کـســی از مـسـیـحــا نـکـردنـد یـاد |
| مـبــادا کـه دیـن نـیـاکــان خــویـش | گـزیـده سـرافـراز و پــاکـان خـویـش |
| گــذارم بــدیـن مــســیــحــا شــوم | نـگـیـرم بــخـوان واژ و تــرسـا شـوم |
| تـو تـنـهـا هـمـی کـژگـیـری شـمـار | هــنــر دیــدم از رومـــیــان روز کـــار |
| بـه خسرو چنین گفت مریم که من | بـــپــا آورم جــنــگ ایــن انــجــمــن |
| بــه مــن ده ســرافــراز بــنــدوی را | کـــه تـــا رومـــیـــان از پـــی روی را |
| بـبـیـنـنـد و بـاز آرمـش تـن درسـت | کسی بـیهوده جـنگ هرگز نجـست |
| فــرســتــاد بــنــدوی را شــهــریـار | بــه نــزد نــیــاطــوس بــا ده ســوار |
| هـمـان نـیـز مـریـم زن هـوشـمـنـد | کـه بـودی همـیشـه لـبـانش بـپـنـد |
| بـــدو گـــفـــت رو بـــا بـــرادر پـــدر | بــگـو ای بــدانـدیـش پــرخــاشـخــر |
| ندیدی که بـا شـاه قیصر چـه گفت | ز بــهــر بـــزرگــی ورا بـــود جــفــت |
| ز پـیـونـد خـویـشـی و از خـواسـتـه | ز مــــردان وز گــــنــــج آراســــتــــه |
| تـو پـیوند خـویشـی همی بـرکـنی | هـمـان فـر قـیـصـر ز مـن بــفـگـنـی |
| ز قیصـر شـنیدی که خـسـرو ز دین | بــگــردد چــو آیــد بــه ایـران زمــیـن |
| مــگــو ایــچ گــفــتــار نــا دلــپــذیـر | تـو بــنـدوی را سـر بـه آغـوش گـیـر |
| نـدانـی کــه دهـقــان ز دیـن کـهـن | نـپــیـچــد چـرا خـام گـویـی سـخـن |
| مــده رنـج و کــردار قــیـصــر بــبــاد | بـمان تـا بـه بـاشـیم یک چـند شـاد |
| بــکـیـن پـدر مـن جـگـر خـسـتـه ام | کـمـر بـر مـیان سـوک را بـسـتـه ام |
| دل او سـراسـر پـر از کـیـن اوسـت | زبــانـش پــر از رنـج و تـیـمـاراوسـت |
| کـه او از پـی واژ شـد زشـت گـوی | تـو از بـی خـرد هوشـمندی مجـوی |
| چـو مریم بـرفت این سخنها بـگفت | نـیاطـوس بـشـنـید و کـینـه نـهـفـت |
| هـم از کــار بــنــدوی دل کــرد نـرم | کـجـا داشـت از روی بــنـدوی شـرم |
| بـیامـد بـه نزدیک خـسـرو چـو گـرد | دل خویش خوش کرد زان گفته مرد |
| نیاطـوس گفت ای جـهاندیده شـاه | خـردمندی از مـسـت رومی مـخـواه |
| تـوبـس کـن بـدین نـیـاکـان خـویش | خــردمــنـد مــردم نـگــردد ز کــیـش |
| بـرین گونه چـون شد سـخـنها دراز | بـه لـشـکـر گـه آمـد نـیـاطـوس بــاز |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
