خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ١

شماره ١

چوگستهم وبـندوی بـه آذرگشسپفگندند مردی سبـک بـر دو اسپکه در شب بـه نزدیک خـسـرو شوداز ایـران بــه آگــاهــی نــو شــودفـــرســـتـــاده آمـــد بـــر شـ…

چوگستهم وبـندوی بـه آذرگشسپ	فگندند مردی سبـک بـر دو اسپ
که در شب بـه نزدیک خـسـرو شود	از ایـران بــه آگــاهــی نــو شــود
فـــرســـتـــاده آمـــد بـــر شـــاه نــو	گـذشـتـه شـبـی تـیره از مـاه نـو
ز آشــوب بــغــداد گــفــت آنــچ دیـد	جـوان شد چـو بـرگ گل شنبـلید
چــنــیـن گــفــت هــرکــو زراه خــرد	بــتـیـزی ز بـی دانـشـی بــگـذرد
نــتـــرســد ز کــردار چـــرخ بـــلــنــد	شـود زنـدگـانـیـش نـاســودمـنـد
گراین بـد که گفـتـی خـوش آمد مرا	خــور و خــواب در آتــش آمـد مـرا
ولیکن پدر چون به خون آخت دست	از ایران نکـردم سـران نـشـسـت
هم او را کـنون چـون یکـی بـنـده ام	سـخـن هرچ گـوید نـیوشـنـده ام
هـم انـدر زمــان داغ دل بــا ســپــاه	بـــکـــردار آتـــش بـــیــامــد ز راه
ســپــاهــی بــد از بــردع و اردبــیـل	همـی رفـت بـا نامـور خـیل خـیل
از ارمــیـنـیـه نـیـز چــنــدی ســپــاه	همی تاخت چون بـاد بـا پور شاه
چـــوآمـــد بـــبـــغـــداد زو آگـــهـــی	کـه آمـد خــریـدار تــخــت مـهـی
هـمـه شــهـر ز آگـاهـی آرام یـافـت	جـهانجـوی از آرامشـان کام یافت
پــذیـره شــدنـدش بــزرگـان شــهـر	کسـی را که از مهتـری بـود بـهر
نـهـادنـد بــر پــیـشـگـه تــخـت عـاج	هـمـان طـوق زریـن وپـرمـایه تـاج
بـشـهـر انـدرون رفـت خـسـرو بـدرد	بــنــزد پــدر رفــت بـــا بــادســرد
چـه جــویـیـم زیـن گـنـبــد تــیـزگـرد	کـه هـرگـز نـیـاســایـد از کـارکـرد
یـکـی راهـمـی تــاج شـاهـی دهـد	یـکــی را بــدریـا بــمــاهـی دهـد
یکـی را بـرهنـه سـروپـای و سـفـت	نه آرام و خـواب و نه جـای نهفت
یکـی را دهـد تـوشـه شـهد و شـیر	بــپــوشـد بــدیـبــا و خـز و حـریـر
ســرانــجــام هـردو بــخــاک انـدرنـد	بــتــارک بــدام هــلــاک انــدرنــد
اگــر خــود نــزادی خــردمــنــد مــرد	ندیدی ز گیتی چنین گرم و سرد
نــدیـدی جــهــان ازبــنــه بــه بــدی	اگـر کـه بـدی مـرد اگـر مـه بـدی
کــنـون رنـج در کــارخــســرو بــریـم	بــخــوانـنــده آگــاهـی نـو بــریـم