خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ١٣

شماره ١٣

چـنین داد پـاسـخ بـه کاووس کیکــه گــر آب دریــا بــود نــیــز مــیمــرا بــارگــه زان تــو بــرتــرســتهـزاران هزارم فـزون لـشـکـرسـتبه هر سو که بـنه…

چـنین داد پـاسـخ بـه کاووس کی	کــه گــر آب دریــا بــود نــیــز مــی
مــرا بــارگــه زان تــو بــرتــرســت	هـزاران هزارم فـزون لـشـکـرسـت
به هر سو که بـنهند بـر جنگ روی	نماند بـه سنگ اندرون رنگ و بـوی
بـیارم کـنـون لـشـکـری شـیرفـش	بـرآرم شما را سر از خـواب خـوش
ز پـیلـان جـنـگـی هـزار و دویسـت	کـه در بـارگـاه تـو یک پـیل نـیسـت
از ایـران بــرآرم یـکـی تــیـره خـاک	بــلــنــدی نـدانـنـد بــاز از مــغــاک
چــو بــشــنـیـد فــرهـاد ازو داوری	بـــلــنــدی و تــنــدی و کــنــدآوری
بـکـوشـید تـا پـاسـخ نـامـه یـافـت	عنان سـوی سـالار ایران شـتـافت
بـیـامـد بـگـفـت آنـچ دیـد و شـنـید	هـــمـــه پـــرده رازهـــا بــــردریـــد
چنین گفت کاو ز آسمان بـرترست	نـه رای بـلـنـدش بـه زیر انـدرسـت
ز گـفـتـار مـن سـر بــپـیـچـیـد نـیـز	جهان پیش چشمش نیرزد به چیز
جـهـانـدار مـر پـهـلـوان را بــخـوانـد	هـمـه گـفــت فـرهـاد بــا او بــرانـد
چـنـین گـفـت کـاووس بـا پـیـلـتـن	کـزیـن نـنـگ بـگـذارم این انـجـمـن
چو بـشنید رستـم چنین گفت بـاز	بـه پـیـش شـهـنـشـاه کـهـتـر نـواز
مـــرا بـــرد بـــایــد بـــر او پـــیـــام	سـخـن بـرگشـایم چـو تـیغ از نیام
یکـی نـامـه بـایـد چـو بـرنـده تـیـغ	پــیـامـی بــه کــردار غــرنـده مـیـغ
شوم چـون فرسـتـاده ای نزد اوی	بـه گفـتـار خـون اندر آرم بـه جـوی
به پاسخ چنین گفت کاووس شاه	کــه از تــو فــروزد نـگــیـن و کــلـاه
پـیـمـبـر تـویی هـم تـو پـیـل دلـیـر	بـه هر کـینه گه بـر سـرافـراز شـیر
بــفـرمـود تـا رفـت پـیـشـش دبـیـر	ســر خــامـه را کـرد پــیـکـان تــیـر
چـنین گـفـت کـاین گفـتـن نابـکـار	نـه خــوب آیـد از مــردم هـوشــیـار
اگـر سـرکـنـی زین فـزونـی تـهـی	بـه فـرمـان گـرایـی بــسـان رهـی
وگرنه بـه جـنگ تـو لشـگر کـشـم	ز دریـا بــه دریـا ســپــه بــرکـشـم
روان بـــدانــدیــش دیــو ســپــیــد	دهد کـرگـسـان را بـه مـغـزت نـوید