ای بــــه هـــوا و مــــراد ایـــن تــــن غــــدارمــانــده بـــه چـــنــگـــال بـــاز آز گـــرفـــتـــاردر غـم آزت چـو شـیـر شـد سـر چـون قـیـروان دل…
| ای بــــه هـــوا و مــــراد ایـــن تــــن غــــدار | مــانــده بـــه چـــنــگـــال بـــاز آز گـــرفـــتـــار |
| در غـم آزت چـو شـیـر شـد سـر چـون قـیـر | وان دل چـون تــازه شـیـر تـو شـده چـون قـار |
| آز تـــو را گـــل نــمـــایــد ای پـــســـر از دور | لـیـک نـبــاشـد گـلـش مـگـر هـمـه جــز خــار |
| آز، گــر او را امــیــن کــنــی، بـــســـتـــانــد | او نـه بــه بــسـیـار چـی ز عـمـر تـو بــسـیـار |
| بـــار و بـــزه از تـــو بـــر خــره کــرده اســت | ای شــده چــوگــانـت پــشــت در بــزه و بــار |
| مــر خــر بـــد را بــه طــمــع کــاه و جــو آرد | زیـــرک خـــر بـــنـــده زیـــر بـــار بـــه خـــروار |
| خـر سـپــس جــو دویـد و تــو سـپــس نـان | اکــــنــــون در زیــــر بـــــار مــــی رو خــــروار |
| خــوار کـه کــردت بــه پــایـگـاه شــه و مـیـر | در طلب خـواب و خـور جـز این تـن خـوشخوار |
| تـن کـه تـو را خـوار کـرد چـون کـه نگـوئیش | «خـوش مخـوراد آن عـدو که کـرد مرا خـوار»؟ |
| چـاکـر خـویـشـت کـه کـرد جـز گـلـوی تــو؟ | ایـنــت والــلــه بــزرگ و زشــت یـکــی عــار! |
| گـر تـو بــدانـسـتـیئی کـه فـضـل تـو بـر خـر | چـیسـت کـجـا ماندیی، نژند و شـکـم خـوار؟ |
| فضل تـو بـر گاو و خـر بـه عقل و سخن بـود | عـقـل و سـخـن نیسـت جـز کـه هدیه جـبـار |
| عـقـل و سـخـن مـر تـو را بــه کـار کـی آیـد | چون تـو بـه می مست کرده ای دل هشیار؟ |
| کـار خـرد چـیـز نـیـسـت جـز هـمـه تــدبــیـر | کـار سـخـن نـیـز نـیـسـت جـز هـمـه گـفـتــار |
| کــردی تـــدبـــیــر تـــو ولــیــک هــمــه بـــد | گــفــتــی لـیـکــن ســرود یـافــه و بــی کــار |
| چــون کـه خــرد را دلـیـل خــویـش نـکــردی | بـــر نــرســـیــدی ز گــشــت گــنــبـــد دوار؟ |
| هیچ نگـفـتـی کـه: این کـه کـرد و چـرا کـرد | کـار عـظـیـم اســت چــیـسـت عـاقـبــت کـار |
| مـن چـه بـه کـارم خـدای را کـه بـبـایـسـت | کـــردن چـــنـــدیـــن هـــزار کـــار و بــــیـــاوار |
| گــرش نــبــودم بــه کــار بــیـهــدگــی کــرد | بـــیــهــدگـــی نــایــد از مــهــیــمــن قـــهــار |
| واکــنــون تــدبــیـر چــیـســت تــام بــبــایـد | بـد، چـو بـرون بــایـدم هـمـی شـد از ایـن دار |
| عــقـل ز بــهـر تــفــکـر اســت در ایـن بــاب | بــر تـن و جـان تـو، ای پــسـر، سـر و سـالـار |
| عـقـل تـو ایدر ز بـهر طـاعـت و عـلـم اسـت | پــس تــو چــرائی بـــد و مــنــافــق و طــرار؟ |
| آتـــش دادت خـــدای تـــا نـــخـــوری خـــام | نـه ز قـبــل سـوخــتــن بــدو سـر و دســتــار |
| چـون بـه زمستـان تـو بـه آفتـاب بـخـسپـی | پـس چـه تـو ای بـی خرد چـه آن خر بـی کار |
| نـیـسـت خـبـر سـرت را هـنـوز کـنـون بـاش | جــو نـسـپــرده اسـت پــای تــو خــر بــا بــار |
| چـرخ همـی بـنـددت بـه گـشـت زمـان پـای | روزی از ایـنـجــا بــرون کـشـدت چــو کـفـتــار |
| عمر تو را چون به موش خویش جهان خورد | خــواهـی تــو عـمـر بــاش و خـواهـی عـمـار |
| تـنت چو تـار است و جـانت پـود و تـو جـامه | جــامــه نــمــانــد چــو پـــود دور شــد از تــار |
| چـندین در معـصـیت مدو بـه چـپ و راسـت | چـون شـتـر بــی مـهـار و اسـپ بـی افـسـار |
| یــاد نــیــایــد ز طـــاعـــتـــت نــه ز تـــوبـــه | اکـنون کـه ت تـن ضـعـیف نیسـت و نه بـیمار |
| راسـت کـه افـتـادی و زخـواب و زخـور مـانـد | آنــگــه زاری کـــنــی و خـــواهــش و زنــهــار |
| بــی گــنــهــی تــات کــار پــیــش نــیــایــد | وانـگـه کــه ت تــب گــلـو گــرفــت گـنـه کــار |
| چــونــت بــخــواهـنـد بــاز عــاریـتــی جــان | از دلــت آنـگــه دهـی بــه مــعــصــیـت اقــرار |
| تــو بــســگــالــی کــه نــیــز بـــاز نــگــردی | ســوی بــلــا گــرت عــافــیـت دهـد ایـن بــار |
| وانـگــه چــون بــه شــدی، زمـنـظــر تــوبــه | بــاز درافــتــی بــه چــاه جــهـل نـگــونـســار |
| عذر طرازی که «میر تـوبـه م بـشـکسـت » | نـــیـــســـت دروغ تــــو را خـــدای خـــریـــدار |
| راســـت نـــگـــردد دروغ و زرق بــــه چـــاره | مــعـــصـــیــتـــت را بـــدیــن دروغ مــیــاچـــار |
| مـیـر گــرت یـک قــدح شــراب فــرو ریـخــت | چـون که تـو از دین بـرون شـدی ز بـن و بـار؟ |
| مـیـر چـه گـوئی کـه بــر تــو بــر در مـزگـت، | ای شده گم ره، به دوخته است به مسمار؟ |
| چـون کـه بـدان یک قـدح کـه داد تـو را مـیـر | بــا تـو نـه دیـن و نـه قـول مـانـد و نـه کـردار؟ |
| بـلکه تو را دل به سوی عصیان مانده است | چــون ســوی طــبــاخ چــشــم مـردم نـاهـار |
| نیک نبـودی تـو خود، کنون چه حدیث است | کــز حـــشــم و مــیــر زور یــافــتـــی و یــار؟ |
| ای بــه شـب تـار تـازنـان بـه چـپ و راسـت | بــــرزنـــی آخـــر ســـر عـــزیـــز بــــه دیـــوار |
| روزی پـــیـــش آیـــدت بـــه آخـــر کـــان روز | دســت نـگــیـرد تــو را نـه مــیـر و نـه بــنــدار |
| گــر تــو نـگــهـدار دیـن و طــاعــتــی امــروز | ایــزد بـــاشــد تـــو را بـــه حــشــر نــگــه دار |
| امـــروز آزار کــــس مـــجــــوی کــــه فــــردا | هـم ز تــو بــی شـک بــه جـان تــو رسـد آزار |
| آنـچـه نـخـواهـی کـه مـن بـه پـیـش تـو آرم | پـیش مـن از قـول و فـعـل خـویش چـنان مـار |
| جـان مـرا گـر سـوی تـو جـانـت عـزیز اسـت | ســوی مـن، ای هـوشــیـار، خــوار مــپــنـدار |
| چـون نـدهـی داد و داد خـویـش بــخـواهـی | نـیـسـت جــزیـن هـیـچ اصـل و مـایـه پــیـکـار |
| داد تـــو داده اســت کــردگــار، تـــو را نــیــز | داد ز طــــاعـــت بــــه داد بــــایـــد نـــاچــــار |
| ور نـــدهـــی داد کـــردگـــار بـــه طـــاعـــت | بـر تـو کسی نیست جـز که هم تـو ستـمگار |
| هـدیـه نـیـابــی ز کـس تـو جـز کـه زحـجـت | حـکـمـت چـون در و پـنـد سـخـتـه بـه مـعـیار |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
