سروناز زندیه دولابی – لکنت

لکنت..

با شعر چه گویم ، که بسی قافیه تنگ است
پای دل ما مانده به گل ،بسته و لنگ است

از دوست نداریم گله ، شرط وفا نیست
آزردگی خاطر ما نیز قشنگ است …!!

آیینه عشق است عیان در رخ اغیار!
سهم دل ما شیشه ی محکوم به سنگ است

سرمایه ی پروانه به جز بال و پرش چیست؟
رقصنده درآتش که سراپا همه جنگ است

باغ غزل از لذت پرواز تهی شد
برگردن گلواژه ی احساس کلنگ است

هر بار پرستوی دل از بام پراندی
برگشت و نکوچید و دوباره به درنگ است

سروی که ننازد به وفا داری با عشق
آزادگی و عزت او مایه ی ننگ است

سروناز _زندیه
۱۵ شهریور۹۶
دلبداهه…جهت اندکی دلگشایی
.