مولانا با اشعار عرفانی و عمیق خود، مرا به سوی درک و فهم معانی عمیق‌تری از عشق، زندگی و حقیقت سوق داده است. هر بیت او همچون چراغی است که در تاریکی‌های ذهن روشنایی می‌بخشد.
خیام با شعرهای فلسفی و پرسش‌گرانه‌اش به من آموخته که زندگی را در عین شادی و لذت، با نگرشی عمیق و پرسشگرانه بنگرم. اندیشه‌های خیام همچون گنجینه‌ای از حکمت‌های شگرف است.
پروین اعتصامی نیز با اشعارش که در آن‌ها به مسائل اجتماعی و انسانی پرداخته است، همواره مرا به تفکر در مورد جایگاه زن، حقوق بشر و عدالت اجتماعی فراخوانده است.
اشعار این سه شاعر بزرگ، راهنمای من در مسیر نویسندگی است و همواره در خلق آثار خود سعی کرده‌ام از آموزه‌ها و دنیای ادبیات آن‌ها بهره‌گیرم. از هر یک از این بزرگان، در لحظات مختلف زندگی خود و در جستجوهای درونی‌ام، درسی گرفته‌ام که بر پایه آن، به خلق دنیای خود در شعر پرداخته‌ام.