ز سـر کـرشـمـه یک ره نـظـری بـه روی مـن کـنبـه عـنایتـی که دانی گذری بـه سـوی من کنمــنـم و دلــی و دردی ز غــمــت چــو نــاتــوانـانبـه زکوة تـندرسـت…
| ز سـر کـرشـمـه یک ره نـظـری بـه روی مـن کـن | بـه عـنایتـی که دانی گذری بـه سـوی من کن |
| مــنـم و دلــی و دردی ز غــمــت چــو نــاتــوانـان | بـه زکوة تـندرسـتـی نظـری بـه سـوی من کن |
| همـه بـوی عـود نبـود کـه بـه رغـبـتـش بـسـوزی | دل سوخته ست، قدری نظری به بوی من کن |
| اگـرسـت رسـم خـوبــان کـه بـه مـو نـهـنـد دلـهـا | دل خود بـیار و جـایش بـه تـن چو موی من کن |
| به دو زلف طوق دارت، نه یکی که صد به هر خم | وگـرت هـزار بـاشـد، هـمـه در گـلـوی مـن کـن |
| تـن خـاکـیـم لـبـالـب هـمـه پـر ز خـونـسـت از تـو | لب خویش را تـو ساقی، ز سر سبـوی من کن |
| نگران مشـو ز خـسـرو کـه بـد اسـت حـالش آخـر | نفـسـی بـیا و بـنشـین، بـد من نکوی من کـن |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
