حـــذر از صــوفــیــان شـــهــر و دیــارهمـه نـا مـردم انـد و مـردمـخـوارهر چـه دادی بـه دسـتـشان خـوردندهر چـه آمد ز دسـتـشـان کـردندکـارشـان غـیـر خ…
| حـــذر از صــوفــیــان شـــهــر و دیــار | همـه نـا مـردم انـد و مـردمـخـوار |
| هر چـه دادی بـه دسـتـشان خـوردند | هر چـه آمد ز دسـتـشـان کـردند |
| کـارشـان غـیـر خــواب و خــوردن نـی | هـیـچ شـان فـکـر روز مـردن نـی |
| ذکـرشـان صـرف بــهـر ســفـره و آش | فکرشـان صـرف در وجـوه معاش |
| هــر یــکــی کــرده مــنــزلــی دیـگــر | نــام آن خـــانــقـــاه یــا لــنــگـــر |
| بـــهــر نـــیــل امـــانــی و شـــهــوات | کــــرده مـــیـــل اوانـــی و ادوات |
| فـــرش هــای لــطـــیــف افـــکـــنــده | ظـــرف هــای نــکــو پـــراکــنــده |
| دیــگـــدان کـــنـــده دیــگ بـــنــهــاده | کــــرده آلـــات طــــبــــخ آمـــاده |
| چشم بر در که کیست کز ده و شهر | یـافــتــه از طــریـق مــردان بــهـر |
| گــوشـــت یــا آرد آورد دو ســـه مــن | تـا نشـینـد بـه صـدر شـیخ زمـن |
| ســـر انـــبـــان لـــاف بـــگـــشـــایـــد | بــر حــریـفــان گــزاف پــیـمــایــد |
| نـکــنـد بــس ز مـهـمـل و قــلــمــاش | تـا بـه آن دم که پـختـه گردد آش |
| هـــرگــــز اســــبــــاب آش نـــادیـــده | نــگــشـــاده بـــر آشـــنــا دیــده |
| بـــهـــر آش اســـت آشـــنـــایـــی او | ز آتـــش دیــگ روشـــنـــایــی او |
| هـر کـجـا مـفـسـدی مـجـالـی یافـت | کامردی را ز شـهر سـر بـرتـافـت |
| کــــرد یـــاد حــــضــــور درویـــشــــان | کـه سـرم خــاک مـقـدم ایـشـان |
| ســفـره پــر نـان و فـوطـه پــر خــرمـا | کیسـه پـر نقل و کاسه پـر حـلوا |
| آمــد از شـــهــر تـــا بـــه مــنــزل وی | امــردک هــم دوان دوان در پــی |
| ســر درون زد کـه الـســلـام عــلـیـک | لـیـتــنـی دائمـا اعــیـش لــدیـک |
| شـیـخ بـرجـسـت و در جـواب سـلـام | کـه عـلـیـک الـســلـام و الـاکـرام |
| در هــم آویــخـــتـــنــد هــر دو دغـــل | بـه تـمـنـای دسـتـبـوس و بــغـل |
| امــردک نــیــز پــیــش شــیــخ دویــد | روی بــر دسـت و پـای او مـالـیـد |
| او هــم از رحــمــت مــســلــمــانــی | بـوسـه ای بـرزدش بـه پـیشانی |
| بـعد ازان شیخ جـای خـود بـنشست | پـرسـش حـال و کار در پـیوسـت |
| کارتـان چـیسـت حـال تـان چـونسـت | اهل و مال و عیال تـان چـونست |
| یـک بــه یـک را جــواب نـیـک شـنـیـد | رو در آن شخص کرد و زو پـرسید |
| کـیـن پــسـر مـی شـود تــو را فـرزنـد | یا نه شاگرد توست و خویشاوند |
| گفت ازین هر سه نیسـت هیچـکدام | لیک بـا ماش نسبتی ست تمام |
| نــســـبـــتـــی دور دور کـــرد بـــیــان | کـه ازان سـر کـار گـشـت عـیـان |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
