خواجـه را بـین که از سحـر تـا شامدارد انــدیـشــه شــراب و طــعــامشکم از خـوشـدلی و خـوشـحـالیگـاه پــر مـی کـنـد گـهـی خــالـیفـــارغ از خـــلـــد و…
| خواجـه را بـین که از سحـر تـا شام | دارد انــدیـشــه شــراب و طــعــام |
| شکم از خـوشـدلی و خـوشـحـالی | گـاه پــر مـی کـنـد گـهـی خــالـی |
| فـــارغ از خـــلـــد و ایــمــن از دوزخ | جـای او مـزبـلـه سـت یـا مـطـبــخ |
| کـــار او بــــهـــر نـــفـــس پـــروردن | روز و شب ریدن است و یا خوردن |
| مـعــده فـاســد ز اشــتــهـای دروغ | مــی دهـد تــیـز و مــی زنــد آروغ |
| زیـن دو بــاد عـفـن ز طـبــع کـثـیـف | داد بــر بــاد نـقــد عــمـر شــریـف |
| بـس کـه زد معـده بـر دماغـش دود | روزن عـقـل شــد بــر او مـســدود |
| شــهـرت بــطــن کـان بــود بــطـنـه | تــذهـب بــالــذکــاء و الــفــطــنــه |
| چــون شـود پــر ز نـان و آب شـکـم | گـردد از سـینه عـلـم و دانش کـم |
| خـود چـه دانـش بـود در آن سـیـنـه | کـه بــود جــای شــهـوت و کـیـنـه |
| ور بـود دانشـی ز جـهل کـم اسـت | زانکه از بـهر فـرج یا شـکـم اسـت |
| دانـش خــویـش را چــو خــرج کـنـد | بـهـر شـهـوات بــطـن و فـرج کـنـد |
| هر که را بنگری ز دشمن و دوست | قـیمـت او بـه قـدر هـمـت اوسـت |
| هـر کـه را هـمـت آن بـود کـه مـدام | رودش در درون شـــراب و طــعــام |
| قـــیـــمـــت او اگـــر بـــیـــفـــزایـــد | آن بــــود کــــز درون بــــرون آیــــد |
| چـه ازیـن زشـتـتـر بــود بــه جـهـان | که طـفـیل شـکم کنی دل و جـان |
| دل و جـان بـهـر آب و نـان خـواهـی | عـقـل و دین بـهر انی و آن کـاهی |
| هـمـت تــو هـمـه شــکــم بــاشــد | هر چـه غیر از شـکم عـدم بـاشـد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
