آن دگــــر نـــکــــتــــه را کــــه کــــرد اداشــافـعــی از کـلـام اهـل هـدیبـــــود آن کــــز خــــدای عــــز و جـــــلعـصـمـت آمـد نـصـیـب تــو ز …
| آن دگــــر نـــکــــتــــه را کــــه کــــرد ادا | شــافـعــی از کـلـام اهـل هـدی |
| بـــــود آن کــــز خــــدای عــــز و جـــــل | عـصـمـت آمـد نـصـیـب تــو ز ازل |
| کــانــچــه خــواهــد دلــت ز خــود رایـی | نـــدهـــنـــدت بــــر او تـــوانـــای |
| عصمت اسـت اینکه نیست سیم و زرت | کـه شــود آرزوی شــور و شــرت |
| مــطــرب آری بــه خــانـه مـی نـوشــی | شـاهدان را کـنـی هم آغـوشـی |
| عصمت اسـت اینکه نیست دستـرست | کـه چـو آزار کـس شـود هوسـت |
| بـــرکـــشـــی تـــیــغ و خـــون او ریــزی | خـاک و خـونش بـه هم درآمیزی |
| عـصـمـت اسـت ایـنـکـه صـاحـب دیـوان | نیستی خوش نشستـه در ایوان |
| تـــا کـــنــی بـــر امــیــد عـــزت و جـــاه | عـالـمـی را ز دود خــانـه ســیـاه |
| عصمت است اینکه همچو شحنه شهر | نیسـت بـا هر کـسـیت قـوه قـهر |
| تـــا کــنــی تــهــمــت مــســلــمــانــی | واســتــانـی بــه ظــلـم تــاوانـی |
| عـصـمت اسـت اینکه نیسـتـی قـاضـی | که چـو بـاشی ز خواجـه ناراضی |
| مــالــش از حـــکـــم پـــایــمــال کــنــی | خـون او بـر کـسـان حـلـال کـنی |
| عصـمت اسـت اینکه ز احـتـسـاب تـو را | نیست حظی بـه هیچ بـاب تـو را |
| تـــا بـــه بـــهــتـــان در بـــهــانـــه زنــی | بــیـگـنـاهـی بــه تـازیـان هـزنـی |
| صـد ازین عـصـمـت اسـت هر نـفـسـی | کـه نـدارد بــدان شـعـور کـسـی |
| گـــــر دهـــــم شـــــرح آن دراز شـــــود | وحــشــت انـگـیـز اهـل راز شـود |
| زانــچــه گــفــتــم دلــت گــران نـکــنـی | وهـم تـعـریـض ایـن و آن نـکـنـی |
| مـن کـه عـیـب اسـت پـای تـا بـه سـرم | کی بـه عـیب کسـان فتـد نظـرم |
| خـود مـرا در مـیـان چــه کـار و چــه بــار | غـیـر مـن دیـگـریـســت کـارگـزار |
| مـــن زبــــان و او ســـخـــن گـــذارنـــده | بـلـکـه مـن خـامـه و او نـگـارنـده |
| در حـقـایـق بــه چـشـم عـامـه مـبــیـن | حرف و نقش از زبـان خامه مبین |
| خــامــه آمــد ز دســت جــنـبــش گــیـر | دسـت درسـت قدرتـسـت اسـیر |
| قـــــــدرت آمـــــــد اراده را تـــــــابـــــــع | وان ارادت ز عـــلــم شـــد واقــع |
| عــــلـــم فــــایـــض ز واهـــب فـــیـــاض | که مبـراسـت فیضـش از اعـراض |
| لـیـکــن آن عــلـم اخــتــیـاری نـیـســت | فیضـانش جـز اضـطـراری نیسـت |
| عــلـم فــایـض چــو گـشــت فــتــوی ده | کـه نـوشـتــن ز نـانـوشـتــن بــه |
| تــــابـــــع او شــــدنــــد کــــارکــــنــــان | شد نوشتـه بـه هر ورق سخنان |
| سـر این سـلسـله بـبـین که کـجـاسـت | جنبـش مابـقی ازان سر خاست |
| ســر چــو جــنـبــیـد کـی بــود مـمـکــن | کــه بــود مـاورای ســر ســاکــن |
| گــر تــو را ایـن نـوشــتــه نــایـد خــوش | بــشـکـن خــامـه را و دم درکـش |
| زانــکــه خــامــه دریـن نــوشــتــن خــط | مظـهر فـعـل کـاتـب اسـت فـقـط |
| نـیـسـت امـری دگـر بــه خـامـه مـضـاف | عیب خامه چه می کنی ز گزاف |
| هــرگــه از چــوب بــر ســگ آیــد کــوب | بـاشد از جـهل سگ گزیدن چوب |
| چــوب را در مــیــانــه کــاری نــیــســت | در کـف چـوب اخـتـیـاری نـیسـت |
| ســـگ اگـــر نــیــز مــی کـــنــد دنــدان | اینک آن چـوبـزن خـوش و خـندان |
| در کــف قــهــر حـــق مــن آن چـــوبـــم | که بـه سگ سیرتـان رسد کوبـم |
| گــر کــســـی را بـــود خـــیــال نــطـــق | در مـیان نیسـتـم مـن آنـک حـق |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
