خــورد عــیـاری بــدان دل خــســتــه بــازبـــا وثــاقــش بــرد دســتــش بــســتــه بــازشـــد کـــه تـــیــغ آرد زنــد در گـــردنــشپــــــاره نـــــ…
| خــورد عــیـاری بــدان دل خــســتــه بــاز | بـــا وثــاقــش بــرد دســتــش بــســتــه بــاز |
| شـــد کـــه تـــیــغ آرد زنــد در گـــردنــش | پــــــاره نـــــان داد آن ســـــاعـــــت زنـــــش |
| چــون بــیــامــد مــرد بـــا تــیــغ آن زمــان | دیـــد آن دل خـــســـتـــه را در دســـت نـــان |
| گـفـت ایـن نـانـت کـه داد ای هـیـچ کـس | گــفـــت ایــن نــان را عـــیــالــت داد و بـــس |
| مـرد چــون بــشــنـیـد آن پــاســخ تــمـام | گــفــت بـــر مــا شــد تــرا کــشــتــن حــرام |
| زانـک هـر مـردی کـه نـان مـا شـکـســت | ســـوی او بـــا تـــیــغ نــتـــوان بـــرد دســـت |
| نــیـســت از نــان خــواره مــا جــان دریـغ | مــن چـــگـــونــه خـــون او ریــزم بـــه تـــیــغ |
| خــــالـــقـــا ســــر تــــا بــــه راه آورده ام | نــان هــمــه بـــر خــوان تــو مــی خــورده ام |
| چـون کـسـی مـی بـشـکـند نان کـسـی | حــق گــزاری مــی کــنــد آن کــس بــســی |
| چــون تـــو بـــحــر جــود داری صــد هــزار | نـــان تـــو بــــســـیـــار خـــوردم حـــق گـــزار |
| یــا الـــه الـــعـــالـــمـــیــن درمـــانـــده ام | غـرق خــون بــر خــشـک کـشـتــی رانـده ام |
| دســـت مــن گـــیــر و مـــرا فـــریــاد رس | دســت بــر ســر چــنــد دارم چــون مــگــس |
| ای گــــنـــاه آمــــرز و عــــذرآمــــوز مــــن | سـوخــتــم صـد ره چــه خــواهـی سـوز مـن |
| خــونـم از تــشــویـر تــو آمــد بــه جــوش | نــاجـــوان مــردی بـــســی کــردم بـــپـــوش |
| مـن ز غــفــلـت صــد گـنـه را کـرده ســاز | تـــو عــوض صــد گــونــه رحــمــت داده بـــاز |
| پـــادشــاهــا در مــن مــســکــیــن نــگــر | گـــر ز مــن بـــد دیــدی آن شـــد ایــن نــگــر |
| چـون نـدانـسـتــم خـطـا کـردم بــبــخـش | بـــر دل و بـــر جـــان پـــر دردم بــــبــــخـــش |
| چــشــم مــن گــر مـی نـگــریـد آشــکــار | جــان نــهــان مــی گــریــد از شــوق تـــو زار |
| خــالــقــا گــر نــیــک و گــر بـــد کــرده ام | هـــرچـــه کـــردم بــــا تـــن خـــود کـــرده ام |
| عـــفـــو کـــن دون هــمـــتـــیــهــای مــرا | مـــحـــو کـــن بـــی حـــرمـــتـــیــهــای مـــرا |
| *** | |
| سـوزنـی چـون دیـد بـا عـیـسـی بـه هـم | بـــخـــیــه بـــا روی او فـــکـــنــدش لــاجـــرم |
| تــــیـــغ را از لـــالـــه خــــون آلـــود کــــرد | گــــلــــشــــن نـــیـــلـــوفــــری از دود کــــرد |
| پـــاره پـــاره خـــاک را در خـــون گــرفـــت | تــا عــتــیــق و لــعــل از و بـــیــرون گــرفــت |
| در سـجـودش روز و شـب خـورشید و ماه | کـــرد پـــیـــشـــانـــی خـــود بــــر خـــاک راه |
| هـســت سـیـمـایـی ایـشـان از سـجــود | کــی بــود بــی ســجــده ســیـمــا را وجــود |
| روز از بــســطــش ســپــیــد افــروخــتــه | شـب ز قـبــضـش در ســیـاهـی ســوخــتــه |
| طـــوطــیــی را طـــوق از زر ســـاخـــتـــه | هـــدهـــدی را پــــیـــک ره بــــرســـاخـــتـــه |
| مـــرغ گـــردون در رهــش پـــر مــی زنــد | بــر درش چــون حــلــقــه ای ســر مــی زنـد |
| چـــــرخ را دور شـــــبـــــان روزی دهـــــد | شـــــــــب بـــــــــرد روز آورد روزی دهــــــــد |
| چـــون دمـــی در گـــل دمـــد آدم کـــنـــد | وز کــــف و دودی هـــمـــه عــــالـــم کـــنـــد |
| گــه ســگــی را ره دهــد در پــیـشــگــاه | گــه کـــنــد از گـــربـــه ای مــکـــشـــوف راه |
| چــون ســگــی را مــرد آن قــربــت کــنـد | شــیـرمــردی را بــه ســگ نــســبــت کــنــد |
| او نـــهـــد از بــــهـــر ســــکـــان فـــلـــک | گـــرده خــــورشـــیـــد بــــر خــــوان فـــلـــک |
| گــه عــصــائی را ســـلــیــمــانــی دهــد | گــــاه مــــوری را ســــخــــن دانــــی دهــــد |
| از عـــصـــایـــی آورد ثـــعـــبــــان پـــدیـــد | وز تـــــنـــــوری آورد طـــــوفـــــان پـــــدیـــــد |
| چــون فــلـک را کــره ای ســرکــش کـنـد | از هـــلــــالـــش نـــعــــل در آتــــش کــــنـــد |
| نـــاقــــه از ســــنـــگــــی پــــدیـــدار آورد | گـــــــــــــاو زر در نــــــــــــالــــــــــــه زار آورد |
| در زمـــســـتـــان ســـیـــم آرد در نـــثـــار | زر فـــشـــانـــد در خــــزان از شـــاخــــســـار |
| گـر کـسـی پـیکـان بـه خـون پـنـهان کـنـد | او ز غـــنـــچـــه خـــون در پـــیــکـــان کـــنـــد |
| یــاســمــیــن را چــار تـــرکــی بـــرنــهــد | لـــالـــه را از خـــون کـــلــه بـــر ســـر نــهــد |
| گـــه نــهــد بـــر فـــرق نــرگـــس تـــاج زر | گــه کــنــد در تـــاجــش از شــب نــم گــهــر |
| عـقـل کـار افـتــاده جــان دل داده زوسـت | آســمــان گــردان زمــیـن اســتــاده زوســت |
| کـوه چــون ســنـگـی شــد از تــقــدیـر او | بــــحــــر آبــــی گـــشـــت از تــــشـــویـــر او |
| هم زمـینـش خـاک بـر سـر مـانـده اسـت | هـم فـلـک چـون حـلـقـه بـر در مـانـده اسـت |
| هشت خـلدش یک سـتـانه بـیش نیست | هـفــت دوزخ یـک ز فــانــه بــیـش نــیـســت |
| جــمـلـه در تــوحــیـد او مـســتــغـرق انـد | چـیسـت مـسـتـغـرق کـه سـحـر مطـلـق اند |
| گرچـه هسـت از پـشت ماهی تـا بـه ماه | جـــــمـــــلـــــه ذرات بـــــر ذاتـــــش گـــــواه |
| پـــســـتـــی خـــاک و بـــلــنــدی فــلــک | دو گــواهــش بـــس بــود بـــر یــک بــه یــک |
| بـــــا دو خـــــاک و آتـــــش و خــــون آورد | ســـر خـــویــش از جـــمـــلـــه بـــیــرون آورد |
| خـــاک مــا گــل کـــرد در چـــل بـــامــداد | بـــــــــعــــــــد از آن جـــــــــان را درو آرام داد |
| جـان چـو در تـن رفـت و تـن زو زنـده شـد | عــقــل دادش تـــا بـــه دو بـــیــنــنــده شــد |
| عــقــل را چــون دیــد بــیـنــایـی گــرفــت | عــلــم دادش تـــا شـــنــاســـایــی گــرفــت |
| چــون شـنـاسـا شـد بــه عـقـل اقـرار داد | غــرق حـــیــرت گــشـــت و تـــن در کــار داد |
| خـواه دشـمـن گـیـر اینـجـا خـواه دوسـت | جـــمــلـــه را گـــردن بـــه زیــر بـــار اوســـت |
| حـــکـــمـــت او بـــر نـــهــد بـــار هــمـــه | وای عـــجــــب او خـــود نـــگـــه دار هـــمـــه |
| کــوه را مــیـخ زمــیـن کــرد از نــخــســت | پـــس زمــیــن را روی از دریــا بـــشـــســـت |
| چـون زمین بـر پـشـت گاو اسـتـاد راسـت | گــاو بـــر مــاهــی و مــاهــی در هــواســـت |
| پس همه بر چیست بر هیچ است و بس | هیچ هیچـسـت این همـه هیچـسـت و بـس |
| فــکــر کــن در صـــنــعـــت آن پـــادشـــاه | کــیــن هــمــه بـــر هــیــچ مــی دارد نــگــاه |
| چــون هـمـه بــر هـیـچ بــاشــد از یـکــی | ایـن هـمـه پــس هـیـچ بــاشـد بــی شـکـی |
| جــزو و کــل بـــرهــان ذات پــاک اوســت | عـرش و فرش اقطـاع مشـتـی خـاک اوسـت |
| عـرش بــر آبـسـت و عـالـم بــر هـواسـت | بـــگــذر از آب و هــوا جـــمــلــه خـــداســـت |
| عرش و عالم جـز طلسمی بـیش نیسـت | اوست و بس این جمله اسمی بیش نیست |
| درنـگـر کــیـن عــالـم و آن عــالـم اوســت | نـیسـت غـیر او وگـر هـسـت آن هـم اوسـت |
| جــمــلــه یــک ذاتــســت امــا مــتــصــف | جــمـلــه یـک حــرف و عــبــارت مــخــتــلــف |
| مـرد مـی بـایـد کـه بـاشـد شـه شـنـاس | گـــر بـــبـــیــنــد شـــاه را در صـــد لـــبـــاس |
| در غـلـط نبـود کـه مـی داند کـه کـیسـت | چـون همه اوسـت این غلط کردن ز چـیسـت |
| در غــــلــــط افــــتــــادن احــــول را بــــود | ایـــن نـــظــــر مـــردی مـــعـــطــــل را بــــود |
| ای دریـغــا هـیـچ کــس رانــیـســت تــاب | دیـــدهـــا کـــور و جـــهـــان پــــر ز آفـــتــــاب |
| گــر نــبــیــنــی ایـن خــرد را گــم کــنــی | جــمــلــه او بــیــنــی و خــود را گــم کــنــی |
| جـمـلـه دارند ای عـجـب دامن بـه دسـت | وز هــمــه دورنــد و بـــا او هــم نــشــســـت |
| ای ز پـــیــدایــی خـــود بـــس نــاپـــدیــد | جـــمــلـــه عـــالـــم تـــو و کـــس نــاپـــدیــد |
| جـان نـهان در جـسـم و تـو در جـان نـهان | ای نـــهـــان انـــدر نـــهـــان ای جـــان جـــان |
| ای ز جـمـلـه پـیش و هـم پـیش از هـمـه | جــمــلــه از خــود دیـده و خــویـش از هـمــه |
| بــام تــو پــر پــاســبــان، در پــر عـسـس | ســـوی تـــو چـــون راه یــابـــد هــیــچ کــس |
| عـقـل و جــان را گـرد ذاتــت راه نـیـســت | وز صــفــاتــت هــیــچ کــس آگــاه نــیــســت |
| گـرچـه در جـان گـنـج پـنـهـان هـم تـویـی | آشـــکـــارا بـــر تـــن و جـــان هـــم تـــویـــی |
| جــمـلـه جــانـهـا ز کــنـهـت بــی نـشــان | انــبـــیــا بـــر خـــاک راهــت جـــان فــشـــان |
| عـــقــل اگــر از تـــو وجـــودی پـــی بـــرد | لــیــک هــرگــز ره بـــه کــنــهــت کــی بـــرد |
| چـون تــویـی جـاویـد در هـسـتـی تــمـام | دســتـــهــا کــلــی فــرو بـــســتــی تـــمــام |
| ای درون جــــان بــــرون جـــان تــــویـــی | هـــرچـــه گـــویــم آن نـــه هـــم آن تـــویــی |
| ای خـــرد ســـرگـــشـــتــــه درگـــاه تــــو | عـــقـــل را ســـر رشـــتـــه گـــم در راه تــــو |
| جــمــلــه عــالــم بــه تــو بــیـنــم عــیـان | وز تـــو در عــالــم نــمــی بـــیــنــم نــشـــان |
| هــرکــســـی از تـــو نــشــانــی داد بـــاز | خــود نــشــان نـیـســت از تــو ای دانــای راز |
| گـرچـه چــنـدیـن چــشـم گـردون بــازکـرد | هــــم نــــدیــــد از راه تــــو یــــک ذره گــــرد |
| نــه زمــیــن هــم دیــد هــرگــز گــرد تـــو | گـــرچـــه بــــر ســـرکـــرد خـــاک از درد تــــو |
| آفــتـــاب از شــوق تـــو رفــتـــه ز هــوش | هــر شــبـــی در روی مــی مــالــیــد گــوش |
| مــاه نــیــز از بـــهــر تـــو بـــگـــداخـــتـــه | هـــر مـــه از حـــیـــرت ســـپـــرانـــداخـــتـــه |
| بــــحــــر در شـــورت ســــرانـــداز آمـــده | دامـــنـــی تـــر خـــشـــک لـــب بــــاز آمـــده |
| کــوه را صـــد عـــقـــبـــه بـــر ره مــانــده | پــــای در گــــل تــــا کــــمـــر گـــه مـــانـــده |
| آتـــش از شــوق تــو چــون آتــش شــده | پــای بـــر آتــش چــنــیــن ســرکــش شــده |
| بـــاد بـــی تـــو بـــی ســر و پـــای آمــده | بـــــاد در کــــف بـــــاد پــــیــــمــــای آمــــده |
| آب را نـــامــــانـــده آبــــی بــــر جــــگــــر | وابـــش از شــوق تـــو بـــگــذشــتــه ز ســر |
| خــــاک در کــــوی تــــو بــــر در مـــانـــده | خــــاکـــســـاری خـــاک بــــر ســـرمـــانـــده |
| چــنــد گــویـم چــون نــیـایـی در صــفــت | چـــون کــنــم چـــون مــن نــدارم مــعــرفــت |
| گــــر تــــو ای دل طــــالــــبــــی در راه رو | مـــی نـــگـــر از پــــیـــش و پــــس آگــــاه رو |
| ســـالــکـــان را بـــیــن بـــه درگــاه آمــده | جــمــلــه پـــشــتــاپـــشــت هــمــراه آمــده |
| هــســـت بـــا هــر ذره درگـــاهــی دگـــر | پـــــس ز هـــــر ذره بــــــدو راهـــــی دگـــــر |
| تـــو چـــه دانــی تـــا کـــدامــیــن ره روی | وز کـــــدامـــــیـــــن ره بـــــدان درگـــــه روی |
| آن زمـان کـورا عـیـان جــویـی نـهـانـسـت | و آن زمـان کــورا نـهـان جــویـی عــیـانـســت |
| گــر عــیــان جــویـی نــهــان آنــگــه بــود | ور نـــهـــان جـــویــی عـــیــان آنـــگـــه بـــود |
| ور بــهـم جــویـی چــو بــی چـونـسـت او | آن زمــــان از هــــر دو بــــیــــرونــــســــت او |
| تــو نـکــردی هـیـچ گــم چــیـزی مـجــوی | هـرچــه گـویـی نـیـسـت آن چــیـزی مـگـوی |
| آنـــچ گـــویــی و انـــچ دانــی آن تـــویــی | خــویـش رابــشــنــاس صــد چــنـدان تــویـی |
| تــو بـــدو بــشــنــاس او را نــه بــه خــود | راه از و خــــــیـــــزد بــــــدو نــــــه از خــــــرد |
| واصــفــان را وصــف او درخــورد نـیـســت | لـــایــق هــر مــرد و هــر نــامــرد نــیــســـت |
| عـجـز از آن هـمـشـیـره شـد بـا مـعـرفـت | کـــو نـــه در شـــرح آیـــد و نـــه در صـــفـــت |
| قسـم خـلق از وی خـیالی بـیش نیسـت | زو خــبــر دادن مــحــالــی بــیـش نــیــســت |
| کـو بـه غـایـت نـیـک و گـر بــد گـفـتـه انـد | هــرچ ازو گــفــتـــنــد از خــود گــفــتـــه انــد |
| بـرتـر از عـلـمـسـت و بـیرون از عـیانسـت | زانـک در قـدوســی خــود بــی نـشـانـســت |
| زو نـشـان جـز بـی نـشـانی کـس نیافـت | چـاره ای جــز جــان فـشـانـی کـس نـیـافـت |
| هــیــچ کــس را درخــودی و بــی خــودی | زو نـــصــــیـــبــــی نـــیـــســــت الـــا الـــذی |
| ذره ذره در دو گــیــتـــی وهــم تـــســـت | هـرچ دانـی نـه خــداســت آن فـهـم تــسـت |
| نـیـسـت او آن کـسـی آنـجــا کـه اوسـت | کـی رســد جــان کـسـی آنـجــا کـه اوســت |
| صــد هــزاران طــور از جــان بــر تــرســت | هــرچ خــواهــم گــفــت او زان بـــرتــراســت |
| عــقــل در ســودای او حــیــران بــمــانــد | جــان ز عــجــز انـگــشــت در دنـدان بــمـانـد |
| عـقـل را بـر گـنج وصـلـش دسـت نیسـت | جــان پــاک آنـجــایـگـه کـو هـسـت نـیـسـت |
| چـیـسـت جـان در کـار او سـرگـشـتـه ای | دل جــگــر خــواری بــه خــون آغــشــتــه ای |
| می مکن چـندین قیاس ای حـق شـناس | زانــک نـــایــد کـــار بـــی چـــون در قـــیــاس |
| در جــلـالـش عـقـل و جــان فـرتــوت شـد | عـقـل حـیـران گـشـت و جـان مـبــهـوت شـد |
| چـــون نـــبــــود از انـــبـــیـــاء و از رســـل | هـــیــچ کـــس یــک جـــزویــی از کـــل کـــل |
| جــمــلــه عــاجــز روی بــر خــاک آمــدنـد | در خــــطــــاب مــــاعــــرفــــنـــاک آمــــدنـــد |
| مـن کـه بــاشـم تــا زنـم لـاف شـنـاخــت | او شـنـاســا شـد کـه جــز بــا او نـســاخــت |
| چـون جـزو در هر دو عـالـم نـیسـت کـس | بـــا کـــه ســـازد ایـــنـــت ســـودا و هـــوس |
| هــســـت دریــایــی ز جـــوهــر مـــوج زن | تــو نــدانــی ایـن ســخــن شــش پــنــج زن |
| هــرکــه او آن جـــوهــر و دریــا نــیــافــت | لــــا شـــــد و الــــاء لــــاالــــا نــــیــــافـــــت |
| هــرچ آن مــوصـــوف شـــد آن کــی بـــود | بـــا مــنــت ایــن گــفــتــن آســان کــی بــود |
| آن مـــگـــو چــــون در اشـــارت نـــایـــدت | دم مــــزن چــــون در عــــبـــــارت نــــایــــدت |
| نـــه اشـــارت مـــی پـــذیــرد نــه بـــیــان | نــه کـــســـی زو عـــلـــم دارد نــه نــشـــان |
| تـو مـبـاش اصـلـا، کـمـال اینـسـت و بـس | تــو ز تــو لــا شــو، وصــال ایـنـســت و بــس |
| تـــو درو گــم شــو حــلــولــی ایــن بـــود | هـــرچ ایــن نـــبـــود فـــضـــولـــی ایــن بـــود |
| در یــکــی رو و از دوی یـک ســوی بــاش | یــک دل و یــک قـــبـــلــه و یــک روی بـــاش |
| ای خـــلـــیــفـــه زاده بـــی مـــعـــرفـــت | بـــا پـــدر در مــعــرفــت شـــو هــم صـــفــت |
| هــــرچ آورد از عــــدم حـــــق در وجـــــود | جــمــلــه افــتــادنــد پــیـشــش در ســجــود |
| چــون رســیــد آخــر بــه آدم فــطــرتــش | در پـــس صـــد پــــرده بــــرد از غـــیـــرتـــش |
| گــفــت ای آدم تـــو بـــحــر جـــود بـــاش | سـاجــدنـد آن جــمـلـه تــو مـسـجــود بــاش |
| و آن یـکـی کـز ســجــده او سـربــتــافـت | مـسـخ و ملـعـون گـشـت و آن سـر درنیافـت |
| چـون سـیه رو گـشـت گفـت ای بـی نیاز | ضـــایــعـــم مـــگـــذار و کـــار مـــن بـــســـاز |
| حــق تــعــالــی گــفــت ای مـلــعــون راه | هــم خـــلــیــفــســت آدم و هــم پـــادشــاه |
| بــــاش چــــشـــمـــا روی او امـــروز تــــو | بـــعــد ازیــن فــردا ســـپـــنــدش ســوز تـــو |
| جزو کل شد چون فرو شد جان بـه جسم | کـس نـســازد زیـن عــجــایـب تــر طــلـســم |
| جـان بـلـنـدی داشـت تـن پـسـتـی خـاک | مـجــتــمـع شـد خـاک پــسـت و جــان پــاک |
| چــون بــلـنـد و پــســت بــا هـم یـار شـد | آدمـــــی اعـــــجـــــوبــــــه اســـــرار شـــــد |
| لــیــک کــس واقــف نــشــد ز اســـرار او | نـــیـــســــت کــــار هـــر گـــدایـــی کــــار او |
| نـه بــدانـســتــیـم و نـه بــشــنـاخــتــیـم | نـــه زمـــانـــی نـــیـــز دل پــــرداخــــتــــیـــم |
| چـنـد گـویی جـز خـمـوشـی راه نـیـسـت | زانـــک کـــس را زهـــره یــک آه نـــیـــســـت |
| آگـــهـــنـــد از روی ایـــن دریـــا بـــســـی | لــیـک آگــه نــیــســت از قــعــرش کــســی |
| گـنج در قـعـرسـت گـیتـی چـون طـلـسـم | بــشــکــنـد آخــر طــلـســم و بــنـد جــســم |
| گـنـج یابـی چـون طـلـسـم از پـیش رفـت | جـان شـود پــیـدا چـو جـسـم از پـیـش رفـت |
| بـعـد از آن جـانـت طـلـسـمـی دیگـرسـت | غــیـب را جــان تــو جــســمـی دیـگــرســت |
| هـمـچـنـیـن مـی رو بـه پـایـانـش مـپـرس | در چــنــیــن دردی بـــه درمــانــش مــپـــرس |
| در بــن ایــن بــحــر بــی پــایــان بــســی | غـرقـه گـشـتـنـد و خـبـر نـیـسـت از کـسـی |
| در چـنـیـن بـحـری کـه بـحـر اعـظـمـسـت | عــالــمــی ذره ســـت و ذره عــالــمــســـت |
| کـوپــلـه سـت ایـن بــحـر را عـالـم، بــدان | ذره هــم کــوپـــلــه ســـت ایــن هــم بـــدان |
| کـــو نـــمـــایــد عـــالـــم و یــک ذره هــم | کـــم شـــود دو کــوپـــلــه زیــن بـــحـــر کــم |
| کـس چــه دانـد تــا دریـن بــحــر عـمـیـق | ســــنـــگ ریـــزه قـــدر دارد یـــا عــــقـــیـــق |
| عــقــل و جــان و دیــن و دل دربـــاخــتــم | تــــا کــــمـــال ذره ای بــــشــــنـــاخــــتــــم |
| لـب بــدوز از عـرش وز کـرســی مـپــرس | گــر هـمــه یـک ذره مـی پــرســی مــپــرس |
| عـقـل تـو چـون در سـر مـویی بـسـوخـت | هــر دو لــب بـــایــد ز پــرســیــدن بــدوخــت |
| کـــس نـــدانــد کـــنــه یــک ذره تـــمـــام | چــنــد پــرســی چــنــد گــویـی والــســلــام |
| چــیـســت گــردون ســرنـگــون نـاپــایـدار | بــــی قــــراری دایــــمــــا بـــــر یــــک قــــرار |
| در ره او پـــــا و ســـــر گـــــم کـــــرده ای | پـــــــــــرده در پـــــــــــرده در پـــــــــــرده ای |
| حــل و عـقـد ایـن چــنـیـن ســلـطــانـیـی | کـــــی تــــــوان کــــــردن گـــــر دانـــــیـــــی |
| چـرخ مـی خـواهـد کـه ایـن سـر پـی بـرد | او بـــه ســـرگــردانــی ایــن ســر کــی بـــرد |
| چـرخ جـز سرگشتـه و پـی کرده چـیست | اوچـــه دانـــد تـــا درون پــــرده چـــیـــســـت |
| او که چـندین سـال بـر سر گشتـه اسـت | بــی سـر و بــن گـرد ایـن در گـشـتــه اسـت |
| مــــــی نــــــدانــــــد در درون پــــــرده راز | کـی شــود بــر چــون تــویـی ایـن پــرده بــاز |
| کـار عـالـم عـبـرت اسـت و حـسـرتـسـت | حــیــرت انــدر حــیــرت انــدر حــیــرتـــســت |
| هـر زمــان ایـن راه بــی پــایـان تــراســت | خــلــق هـر ســاعــت درو حــیـران تــرســت |
| هــــیــــچ دانــــی راه رو چــــون دیـــد راه | هـــرکــــه افــــزون رفــــت افــــزون دیـــد راه |
| بـــی نــهــایــت کــرد و کــاری داشــتــی | بـــی عــدد حـــصــر و شــمــاری داشــتـــی |
| کــــارگــــاه پـــــر عــــجـــــائب دیــــده ام | جـــمــلـــه را از خـــویــش غـــایــب دیــده ام |
| سـوی کـنـه خـویش کـس را راه نـیـسـت | ذره ای از ذره ای آگــــــاه نــــــیــــــســـــــت |
| هسـت کاری پـشت و رو نه سـر نه پـای | روی در دیـــوار و پــــشـــت دســــت خــــای |
| مــبـــتـــلــای خــویــش و حـــیــران تـــوم | گــــر بــــدم گــــر نــــیــــک هــــم زان تــــوم |
| نـیـم جــزوم بــی تــو مــن، در مــن نـگــر | کــل شـــوم گــر تـــو کــنــی در مــن نــظـــر |
| یــک نـــظـــر ســـوی دل پـــر خـــونـــم آر | وز مــــیـــان ایـــن هــــمــــه بــــیـــرونــــم آر |
| گـر تــو خــوانـی نـاکـس خـویـشـم دمـی | هــیـچ کــس در گــرد مــن نــرســد هــمــی |
| مـن کـه بــاشـم تــا کـسـی بــاشـم تــرا | ایــن بـــســم گــر نــاکــســی بـــاشــم تــرا |
| کـــی تـــوانــم گـــفـــت هــنـــدوی تـــوم | هــــنــــدوی خـــــاک ســــگ کــــوی تـــــوم |
| هــنــدوی جـــان بـــر مـــیــان دارم ز تـــو | داغ هــمـــچـــون حـــبـــشـــیــان دارم ز تـــو |
| گــر نـیـم هـنـدوت چــون مـقــبــل شــدم | تـــا شـــدم هـــنـــدوت زنـــگـــی دل شـــدم |
| هـــنـــدوی بــــا داغ را مــــفــــروش تــــو | حـــلــقـــه ای کــن بـــنــده را در گــوش تـــو |
| ای ز فــضــلــت نــاشــده نــومــیـد کــس | حــــلــــقــــه و داغ تــــوم جــــاویــــد بــــس |
| هـرکـه را خــوش نـیـســت دل در درد تــو | خــوش مـبــادش زانـک نـیـســت او مـرد تــو |
| ذره دردم ده ای درمــــــــــــان مـــــــــــن | زانـــک بــــی دردت بــــمـــیـــرد جـــان مـــن |
| کـــفــــر کــــافــــر را و دیـــن دیـــن دار را | ذره دردت دل عــــــــــــــــــطـــــــــــــــــــار را |
| یـــا رب آگـــاهـــی ز یـــا ربـــهـــای مـــن | حـــاضـــری در مـــاتــــم شـــبــــهـــای مـــن |
| مـاتــمـم از حــد بــشـد سـوری فـرســت | در مـــیــان ظـــلـــمـــتـــم نــوری فـــرســـت |
| پــای مــرد مـن در ایـن مــاتــم تــو بــاش | کــس نــدارم دســت گــیـرم هــم تــو بــاش |
| لــــذت نــــور مــــســــلــــمــــانـــیـــم ده | نــیــســـتـــی نـــفـــس ظـــلـــمـــانــیــم ده |
| ذره ام لـــــا شــــــده در ســــــایـــــه ای | نــیــســـت از هــســتـــی مــرا ســـایــه ای |
| ســایــلــم زان حــضــرت چـــون آفــتـــاب | بــوک از آن تــابــم رســد یــک رشــتــه تــاب |
| تــا مــگــر چــون ذره ســرگــشــتــه مــن | درجـــهــم دســتـــی زنــم در رشــتـــه مــن |
| پــس بــرون آیـم از ایـن روزن کـه هـسـت | پــیـش گـیـرم عـالـمـی روشـن کـه هـســت |
| تــا نـیـامـد بــر لـبــم ایـن جــان کــه بــود | داشــتــم آخــر کــســی زان ســان کـه بــود |
| چــون بــرآیـد جــان نــدارم جــز تــو کــس | هــم ره جـــانـــم تـــو بـــاش آخـــر نـــفـــس |
| چــون ز مـن خــالــی بــمــانـد جــای مـن | گـــر تـــو هــم راهــم نــبـــاشـــی وای مــن |
| روی آن دارد کـــه هـــم راهـــی کـــنـــی | مــی تـــوانــی کــرد اگــر خـــواهــی کــنــی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
