چـــون نــور چـــراغ آســـمــان گـــرداز پــرده صــبــح ســر بــه در کــرددر هـر نـظــری شــگــفــت بــاغــیشد هر بـصری چـو شـب چـراغیمــجــنــون چــو…
| چـــون نــور چـــراغ آســـمــان گـــرد | از پــرده صــبــح ســر بــه در کــرد |
| در هـر نـظــری شــگــفــت بــاغــی | شد هر بـصری چـو شـب چـراغی |
| مــجــنــون چــو پــرنــده زاغ پــویــان | پـــروانــه صــفــت چــراغ جــویــان |
| از راه رحــــیـــل خــــار بــــرداشـــت | هــنـــجـــار دیــار یــار بـــرداشـــت |
| چـون بـوی دمـن شـنید بـنشـسـت | یک لـحـظـه نـهـاد بـر جـگـر دسـت |
| بــــاز از نـــفـــســـش بـــرآمـــد آواز | چون مرده که جان بـه دو رسد بـاز |
| شــــد پــــیـــر زنـــی ز دور پــــیـــدا | بـا او شـخـصـی بـه شـکـل شـیدا |
| ســر تــا قـدمـش کـشـیـده در بــنـد | وان شخص به بـند گشته خرسند |
| زن مــی شـــد در شـــتـــاب کــردن | مــی بـــرد ورا رســـن بـــه گــردن |
| مــجــنـون چــو اســیـر دیـد در بــنـد | زن را بـــه خـــدای داد ســوگــنــد |
| کـیـن مـرد بـه بـنـد کـیـسـت بــا تـو | در بــنـد ز بــهـر چــیـســت بــا تــو |
| زن گفت سخـن چـو راست خواهی | مـردیسـت نـه بـنـدی و نه چـاهی |
| مــن بــیـوه ام ایـن رفــیـق درویــش | در هـر دو ضـرورتــی ز حـد بــیـش |
| از درویـــشـــی بــــدان رســــیـــدم | کـین بـنـد و رسـن در او کـشـیـدم |
| تـــــا گـــــردانـــــم اســـــیــــروارش | تـــوزیــع کـــنــم بـــه هــر دیــارش |
| گـــرد آورم از چـــنـــیــن بـــهـــانـــه | مـشــتــی عــلـف از بــرای خــانـه |
| بـینـیـم کـزان مـیـان چـه بـرخـاسـت | دو نـیـمـه کـنـیـم راســتــا راســت |
| نـیـمـی مــن و نـیـمـی او ســتــانـد | گــردی بـــه مــیــانــه در نــمــانــد |
| مـجـنـون ز سـر شـکـسـتــه بــالـی | در پــــای زن اوفـــتــــاد حــــالـــی |
| کـاین سـلـسـلـه و طـنـاب و زنـجـیر | بــر مـن نـه از ایـن رفــیـق بــرگـیـر |
| کـاشــفــتــه و مـســتــمـنـد مـائیـم | او نـیـســت ســزای بــنـد مــائیـم |
| مــی گــردانــم بـــه روســـیــاهــی | اینـجـا و بـه هر کـجـا کـه خـواهی |
| هـر چـه آن بـهـم آیـد از چـنـیـن کـار | بــی شـرکـت مـن تـراسـت بــردار |
| چــون دیـد زن ایـنـچــنـیـن شـکـاری | شـد شـاد بـه این چـنین شـماری |
| زان یـار بــداشــت در زمــان دســت | آن بـند و رسن همه در این بـست |
| بـــنــواخــت بـــه بـــنــد کــردن او را | مــی بـــرد رســن بــه گــردن او را |
| او داده رضـــا بــــه زخــــم خــــوردن | زنـجـیـر بــه پـای و غـل بــه گـردن |
| چــون بــر در خــیـمـه ای رســیـدی | مـســتــانـه ســرود بــرکـشــیـدی |
| لـیـلـی گـفـتــی و ســنـگ خــوردی | در خــوردن ســنـگ رقــص کــردی |
| چــون چــنــد جــفــاش بــرســرآورد | گــــرد در لــــیـــلــــیـــش بــــرآورد |
| چون بـادی از آن چمن بـر او جـست | بـر خاک چمن چو سبزه بنشست |
| بــگـریـسـت بــر آن چـمـن بــه زاری | چـــون دیـــده ابــــر نـــوبــــهـــاری |
| سـر مـی زد بـر زمـین و مـی گـفـت | کی من ز تو طاق و با غمت جفت |
| مــجــرم تـــر از آن شــدم دریــن راه | کـــازاد شـــوم ز بـــنـــد و از چـــاه |
| ایــنــک ســروپــای هــر دو در بــنــد | گشـتـم بـه عـقـوبـت تـو خـرسـند |
| گــر زانــکــه نــمــوده ام گــنــاهــی | مــعــذور نــیـم بــه هــیــچ راهــی |
| مـن حــکـم کـش وتــر حــکـم رانـی | تأدیــب کــنــم چــنــان کــه دانــی |
| مـنـگــر بــه مــصــاف تــیـغ و تــیـرم | در پـیش تـو بـین که چـون اسـیرم |
| گـر تــاخــتــنـی بــه لـطــمـه کــردم | از لـطـمـه خــویـش زخــم خــوردم |
| گـــر دی گـــنــهــی نــمــود پـــایــم | امـــروز رســـن بــــه گـــردن آیـــم |
| گر دسـت شـکـسـتـه شـد کمانگیر | ایـنـک بــه شـکـنـجــه زیـر زنـجـیـر |
| زان جــرم کــه پــیـش ازیـن نـمـودم | بـــســـیـــار جـــنـــایـــت آزمـــودم |
| مـپــسـنـد مـرا چــنـیـن بــه خـواری | گـر مـی کـشـیم بـکـش چـه داری |
| گر جـز بـه تـو محـکـم اسـت بـیخـم | بــرکـش چـو صـلـیـب چــارمـیـخـم |
| ای کــز تــو وفــاســت بــی وفــائی | پـیش تـو خـطـاسـت بـی خـطائی |
| مـن بــا تـو چـو نـیـسـتــم خـطـاکـار | خــود را بــه خــطـا کـنـم گـرفـتــار |
| بـــاشـــد کـــه وفـــائی آیـــد از تـــو | یـــا تـــیــر خـــطـــائی آیـــد از تـــو |
| در زنــــــدگــــــیــــــم درود تــــــاری | دســتــی بــه ســرم فــرود نــاری |
| در کــشــتــگـیـم امـیـد آن هـســت | کـاری بـه بـهـانـه بـر سـرم دسـت |
| گــر تــیــغ روان کــنــی بــدیـن ســر | قــربــان خــودم کــنــی بــدیــن در |
| اســمـاعـیـلـی ز خــود بــســنـجــم | اســمــاعــیــلــیـم اگــر بــرنــجــم |
| چــون شـمـع دلـم فـرو غـنـاکـسـت | گـر بــاز بـری سـرم چـه بـاکـسـت |
| شــمـع از ســر درد ســرکـشــیـدن | بـــه گـــردد وقـــت ســـر بـــریــدن |
| در پــای تــو بــه کــه مـرده بــاشــم | تــا زنـده و بــی تـو جـان خـراشـم |
| چــون نـیـســت مــرا بــر تــو راهـی | زین پـس من و گـوشـه ای و آهی |
| ســــــر داده و آه بــــــر نــــــیـــــارم | تـــا پـــیــش تــو درد ســر نــیــارم |
| گـــوئی ز تـــو دردســـر جـــدا بــــاد | درد آن مــنـســت ســر تــو را بــاد |
| این گفت وز جـای جـست چـون تـیر | دیــوانــه شــد و بـــریــد زنــجــیــر |
| از کــوهـه غــم شــکــوه بــگــرفــت | چـون کـوهه گـرفـتـه کـوه بـگرفـت |
| بـــر نــجــد شــد و نــفــیــر مــی زد | بــر خـود ز طـپــانـچـه تـیـر مـی زد |
| خـویـشـان چـو ازو خـبــر شـنـیـدنـد | رفــتــنــد و نــدیــدنــی بـــدیــدنــد |
| هــم مــادر و هــم پـــدر در آن کـــار | نــومــیـد شــدنــد ازو بــه یـکــبــار |
| بــا کــس چــو نـمــی شــد آرمـیـده | گــفــتــنــد بـــه تــرک آن رمــیــده |
| و او را شــــده در خـــــراب و آبـــــاد | جــز نـام و نـشــان لــیـلــی از یـاد |
| هر کس که بدو جز این سخن گفت | یـا تــن زد، یـا گـریـخـت، یـا خـفـت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
