مـغـنـی بــرآرای لـحــنـی درســتکه این نیست ما را خطائی نخستبــدان لـحــن بــردن تــوان بــامـدادهـمــه لــحــنــهــای جــهـان را زیـاد***فلاطون چو در…
| مـغـنـی بــرآرای لـحــنـی درســت | که این نیست ما را خطائی نخست |
| بــدان لـحــن بــردن تــوان بــامـداد | هـمــه لــحــنــهــای جــهـان را زیـاد |
| *** | |
| فلاطون چو در رفتن آمد چه گفت؟ | کـه مـا نیز در خـاک خـواهیم خـفـت |
| چـنان شد حکایت در آن مرز و بـوم | کـه بـالـغ تـرین کـس مـنم زاهل روم |
| چـــو در پـــرده مــرگ ره یــافــتـــم | ز هــر پـــرده ای روی بـــرتـــافــتـــم |
| بـدان طـفـل مانم که هنگام خـواب | بــه گـهـواره خــوابــش آیـد شـتــاب |
| بـه خـفـتـن مـنـش رهنمـون آیدش | نـدانـد کـه ایـن خــواب چــون آیـدش |
| دریـن چــار طــبــع مـخــالـف نـهـاد | کــه آب آمـد و آتــش و خــاک و بــاد |
| چــگـونـه تــوان راســتــی یـافـتــن | ز کــژی بـــبـــایــد عــنــان تــافــتــن |
| بــود چـار دیـوار آن خـانـه سـسـت | کـه بــنـیـادش اول نـبــاشـد درسـت |
| گذشت از صد و سـیزده سـال من | بــه ده ســالـگـان مـانـد احــوال مـن |
| هـمـان آرزو خـواهـیم در سـرسـت | کــهـن مــن شــدم آرزو نـوتــرســت |
| بــدیـن آرزو چـون زمـانـی گـذشـت | فـلـک فـرش او نـیـز هـم درنـوشــت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
