شـاه چـون اضـطـراب او مـی دیـدزیـر لــب نـرم نـرم مــی خــنــدیـدخـنده ای همچـو بـرق عالم سـوزنـه چــو صـبــح دوم جــهـان افـروزمـشــو از لـطــف پــاد…
| شـاه چـون اضـطـراب او مـی دیـد | زیـر لــب نـرم نـرم مــی خــنــدیـد |
| خـنده ای همچـو بـرق عالم سـوز | نـه چــو صـبــح دوم جــهـان افـروز |
| مـشــو از لـطــف پــادشــاه دلـیـر | که بـود خـنده اش چـو خـنده شیر |
| او بــه قـصـد تـو مـی کـنـد دنـدان | تـیز و تـو مـی شـمـاریش خـنـدان |
| آن دگر یک چـو حـکم شـاه شـنید | سـر طـاعـت ز حـکم شـاه کشـید |
| گـفـت شـاهـا چـه مـرد این کـارم | چــه کــشــی زار زیــر ایــن بـــارم |
| آهـویـی ام ز عـمـر نـاشـده سـیـر | آهـویـی را چـه تـاب پـنـجـه شـیـر |
| چیست حکمت تو را درین تلبیس | که شریفی شود فدای خـسـیس |
| گــر بــتــابــم ازیــن حــکــایــت رو | حـجـت مـن بــس اسـت لـاتـقـلـوا |
| مـانـدن از سـاخـت حـضـور تـو دور | بـه که رفتن به پای خویش به گور |
| چـه شـود حـاصـلـم بـجـز حـرمـان | کـه دهـی فـوق طــاقـتــم فـرمـان |
| چـون بــه مـلـا یـطـاق افـتــاد کـار | رسـم و راه پــیـمـبــرانـسـت فـرار |
| این و امثـال این بـسی می گفت | شاه از آن گفت و گو نمی آشفت |
| شـیـوه شـاه نـیـســت آشـفـتــن | وانـدر آشـفـتــگـی سـقـط گـفـتـن |
| شــاه بـــایــد کــه بـــردبـــار بـــود | در ســخــن صــاحـــب وقــار بـــود |
| هر چـه در بـاب مـهر و کـین گـوید | هـر بــر وفـق عــقـل و دیـن گـویـد |
| ای بـسا کز لبـش جـهد یک حرف | کـه بــسـوزد هـزار جــان شـگـرف |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
