به من ميگه بچه شدي!!!
آره من بچه همه کارام بچه گونه.تو چي؟توام بچه تر از من.
دو تا بچه بوديم که همو پيدا کرديم. با هم قد کشيديم. اما بزرگ شدنمون رو باور نکرديم.
حرفاي بچه گونه؛ قهرامون بچه گونه؛ کارامون کودکانه بود. مسخره ترين کار دنيا برامون خنده دار بود،چون باهم بوديم. بچه گونه ترين کاراي دنيا برامون لذت داشت، چون لبخند همو ميديديم.
بهت ميگفتم يکي ما رو ببينه ميگه ديوونن!! بهم گفتي ما استثنایيم هيچوقت نگو ديوونه. گفتی ما فرق داريم با بقيه؛ تکيم، کي جرات داره حرف بزنه!.
چرا يهو بزرگ شدي.. يهو باورامونو کشتي و خاک کردي!
باور کنم بزرگ شديم؟
همش شد خاطره؟
که بگيم يادش بخير بچگيمون؟
*شميم شب*
نویسنده : شبنم ثابت
بخش داستان کوتاه | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
