ودودخواه – قحطی

که ای روح و روان ، آرام جان ، دُرِّ گرانم
دمی آن روی ماهت را عیان کن ، دیدبانم
هراسی نیست از باران و باد و برف و بوران
گواهَم برفِ سَر ، طوفانِ دل ، سوزِ بَیانم