خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / مولوی (مولانا ) / مولوی (مولانا جلال الدین محمد بلخی)،دیوان شمس / هفتم

هفتم

مـســتــی و عـاشـقـی و جــوانـی و یـار مـانــوروز و نــوبـــهــار و حــمــل مــی زنــد صــلــاهرگـز نـدیده چـشـم جـهان این چـنین بـهارمــی رویــد از ز…

مـســتــی و عـاشـقـی و جــوانـی و یـار مـا	نــوروز و نــوبـــهــار و حــمــل مــی زنــد صــلــا
هرگـز نـدیده چـشـم جـهان این چـنین بـهار	مــی رویــد از زمــیـن و ز کــهــســار کــیـمــیــا
پـهـلـوی هـر درخـت یـکـی حـور نـیـکـبـخـت	دزدیــده مــی نــمــایـد اگــر مــحــرمــی لــقــا
اشـکوفه می خـورد ز می روح طـاس طـاس	بــنـگــر بــســوی او کــه صــلــا مــی زنــد تــرا
مـی خـوردنش ندیدی اشـکـوفـه اش بـبـین	شــابــاش ای شــکــوفــه و ای بــاده مـرحــبــا
سوسن بـه غنچـه گوید: «بـرجـه چه خفتـه	شمعست و شاهدست و شرابست و فتنها »
ریــحــان و لــالــهــا بـــگــرفــتــه پـــیــالــهــا	از کـیسـت این عـطـا ز کـی بـاشـد جـز از خـدا
جــز حـق هـمـه گـدا و حـزیـنـنـد و رو تــرش	عــبــاس دبــس در ســر و بــیـرون چــو اغـنـیـا
کــد کــردن از گــدا نـبــود شــرط عــاقــلــی	یک جـرعـه می بـدیش بـدی مسـت همچـو ما
سنبل به گوش گل پنهان شکر کرد و گفت:	« هــرگــز مــبـــاد ســـایــه یــزدان ز مــا جـــدا
مـا خــرقــهـا هـمـه بــفــکــنـدیـم پــارســال	جـانـهـا دریغ نـیسـت چـه جـای دو سـه قـبـا »
ای آنــک کــهـنـه دادی نــک تــازه بــاز گــیـر	کـــوری هـــر بـــخـــیــل بـــدانـــدیـــش ژاژخـــا
هر شه عمامه بـخشد وین شاه عقل و سر	جـانـهاسـت بـی شـمـار مـر این شـاه را عـطـا
ای گـلـســتــان خــنـدان رو شــکـر ابــر کـن	تــرجــیــع بــاز گــویــد بــاقــیــش، صــبــر کــن
ای صــد هـزار رحــمــت نــو ز آســمــان داد	هـر لـحــظــه بــی دریـغ بــران روی خــوب بــاد
آن رو کـه روی خـوبـان پـرده و نقـاب اوسـت	جــمـلـه فــنـا شــونـد چــو آن رو کـنـد گـشــاد
زهـــره چـــه رو نـــمـــایــد در فـــر آفـــتـــاب	پــشــه چــه حــمــلــه آرد در پــیـش تــنـدبــاد
ای شـاد آن بـهار کـه در وی نـسـیم تـسـت	وی شــاد آن مـریـد کــه بــاشــی تــوش مـراد
از عشق پـیش دوسـت بـبـستـم دمی کمر	آورد تــــاج زریـــن بــــر فــــرق مــــن نــــهــــاد
آنکو بـرهنه گشت و بـه بـحر تـو غوطه خورد	چــون پــاک دل نـبــاشــد و پــاکـیـزه اعــتــقـاد
آن کــز عــنـایـت تــو ســلـاح صــلـاح یـافــت	بــا ایـن چـنـیـن صـلـاح چـه غـم دارد از فـسـاد
هـرکـس کـه اعــتــمـاد کـنـد بــر وفــای تــو	پــا بــرنـهـد بــه فـضـل بــریـن بــام بــی عـمـاد
مـغــفــور مــا تــقــدم و هـم مـا تأخــرســت	ایـــمـــن ز انـــقـــطـــاع و ز اعـــراض و ارتـــداد
ســرســبــز گـشـت عـالـم زیـرا کـه مـیـرآب	آخـــــر زمـــــانـــــیـــــان را آب حــــــیـــــات داد
بـختی که قرن پـیشین در خواب جستـه اند	آخـــر زمـــانـــیـــان را کـــردســـت افـــتـــقـــاد
حـلـوا نـه او خـورد کـه بــد انـگـشـت او دراز	آنـکـس خــورد کـه بــاشـد مـقـبــول کـپــقـبــاد
دریـای رحــمــتــش ز پــری مــوج مــی زنــد	هـر لـحـظـه بــغـرد و گـویـد کـه: « یـا عـبــاد »
هـم اصـل نـوبــهـاری و هـم فـصـل نـوبــهـار	تــرجــیـع ســیـومـســت هـلـا قـصـه گـوش دار
شب گشته بـود و هرکس در خانه می دوید	نــاگــه نــمــاز شــام یـکــی صــبــح بــردمــیـد
جـانی کـه جـانها همـگـی سـایهای اوسـت	آن جـــان بـــران پـــرورش جـــانـــهـــا رســـیــد
تــا خـلـق را رهـانـد زیـن حــبــس و تــنـگـنـا	بـر رخـش زین نـهـاد و سـبـک تـنـگ بـرکـشـید
از بـند و دام غـم کـه گـرفـتـسـت راه خـلـق	هـردم گـشـایـشـیـسـت و گـشـاینـده نـاپـدیـد
بـگشـای سـینه را کـه صـبـایی همی رسـد	مــرده حـــیــات یــابـــد و زنــده شـــود قــدیــد
بــاور نـمـی کـنـی بــسـوی بــاغ رو بــبــیـن	کـان خــاک جــرعـه ز شــراب صــبــا چــشــیـد
گـر زانکـه بـر دل تـو جـفـا قـفـل کـرده سـت	نـک طــبــل مــی زنـنـد کــه آمــد تــرا کــلــیـد
ور طـعـنـه مـی زنـنـد بــر اومـیـد عـاشــقـان	دریـا کـجــا شـود بــه لـب ایـن ســگـان پــلـیـد
عـیـدیـسـت صـوفـیـان را وین طـبـلـهـا گـواه	ور طـبــل هـم نـبــاشـد چــه کـم شـود ز عـیـد
بـــازار آخـــر آمـــد هـــیـــن چـــه خـــریـــده	شـــاد آنــک داد او شــبـــه گــوهــری خـــریــد
بــشــنــاخــت عــیـبــهــای مــتــاع غــرور را	بــگــزیـد عــشــق یـار و عــجــایـب دری گـزیـد
نـادر مـثــلـثــی کـه تــو داری بــخـور حــلـال	خــمــخــانــه ابـــد خــنــک آ، کــانــدرو خــزیــد
هـر لــحــظــه بــهـار نــوســت و عــقــار نــو	جــانــش هــزار بــار چــو گــل جــامــهــا دریــد
مـن عـشـق را بــدیـدم بـر کـف نـهـاده جـام	می گفـت : « عـاشـقـان را از بـزم ما سـلام »