ناهید سید – *´¨`*• مُبهَم •*´¨`*•.

بر پیکره ی زندگی، چون رنجِ عیانم
من تلخ ترین حادثه ای دورِ زمانم

پنهان نتوان کرد زِ چشمانِ خلایق
داغی که هویدا شده از دردِ نهانم

نی جوشِ شرابی و نه اندر پیِ ساقی 
نی بهرِ یکی باده دچارِ هَیَجانم

در سینه خبر نیست دلم را زِ تپش ها
انگار که چون پاره دلی بی ضربانم

بر عزمِ سفر هستم و برگشت ندانم 
ترسی اگر هم نیست، کمی دل نگرانم

با عالمى از خاطره ها میروم امشب 
انگار به سویٍ عدمِ خویش روانم
(ناهید*سید)