مهرداد عزیزی – دلم

ایام ببین که بی تو در اوج تبم
درمان تویی به زهر تن داد دلم

مگریز ز من که اعتمادت کردم
ارشاد نشد به پایت ایستاد دلم

طوفان بکن آرامش صبح و شبم
شیرین تویی بیچاره فرهاد دلم

صیاد منی من در کمینت بی تاب
تو مرا هم نظری کن که شود شاد دلم

صد تیر بزن زخم تو آرزویم است
صد سال ببین به پایت افتاد دلم

دنیا غریب با عشق معصومانه ام
آشنا تویی غربت افراد دلم

هر حس که بی تو شد عذابی بی رحم
ای غم بکش کشته و جلاد دلم

این جنگ منم طبل ستیزم عشقت
عاشق تویی صلح تویی این همه ایراد دلم

از یاد مبر این همه بیداد مرا
آزاد بیا تا شود آباد دلم