کــردی ای عــطــار بــر عــالــم نـثــارنــافـــه اســـرار هــر دم صـــد هــزاراز تــو پــر عـطــرســت آفـاق جــهـانوز تــو در شــورنـد عـشــاق جــهـا…
| کــردی ای عــطــار بــر عــالــم نـثــار | نــافـــه اســـرار هــر دم صـــد هــزار |
| از تــو پــر عـطــرســت آفـاق جــهـان | وز تــو در شــورنـد عـشــاق جــهـان |
| گـه دم عـشـق عـلـی الـاخــلـاق زن | گــــه نـــوای پــــرده عــــشــــاق زن |
| شـعـر تــو عـشــاق را ســرمـایـه داد | عـاشـقـان را دایـم ایـن سـرمـایه داد |
| خـتـم شد بـر تـو چـو بـر خورشید نور | مـنـطــق الـطــیـر و مـقـامـات طــیـور |
| از ســر دردی بـــدیــن مــیــدان درآی | جـان سـپـر زار و بــدیـن دیـوان درآی |
| در چـنین میدان که شـد جـان ناپـدید | بـل کـه شـد هـم نـیز مـیدان نـاپـدید |
| گــــر نــــیـــایـــی از ســــر دردی درو | روی نـــنـــمـــایـــد تـــرا گـــردی درو |
| در ازل درد تـــو چـــون شــد گــام زن | گـر زنـی گــامـی هـمـه بــر کــام زن |
| تـــا نــگـــردد نـــامـــرادی قـــوت تـــو | کــی شــود زنــده دل مــبــهـوت تــو |
| درد حـاصل کن که درمان درد تـسـت | در دو عـالـم داروی جـان درد تـسـت |
| در کــتـــاب مــن مــکــن ای مــرد راه | از ســر شــعـر و ســر کـبــری نـگـاه |
| از ســـر دردی نــگــه کـــن دفـــتـــرم | تــــا ز صــــد یـــک درد داری بــــاورم |
| گــوی دولـت آن بــرد تــا پــیـشــگــاه | کــز ســر دردی کــنــد ایـن را نـگــاه |
| در گــــذر از زاهـــدی و ســــادگــــی | درد بـــایــد، درد و کــارافـــتـــادگــی |
| هـرکــرا دردیـســت درمــانـش مـبــاد | هرک درمـان خـواهد او جـانش مبـاد |
| مرد بـاید تـشنه و بـی خـورد و خـواب | تـشـنه ای کـو تـا ابـد نـرسـد بـه آب |
| هرک زین شیوه سـخـن دردی نیافت | از طـریـق عـاشـقـان گـردی نـیـافـت |
| هـرک ایـن را خــوانـد مـرد کــار شــد | وانـک ایـن دریـافـت بــرخــوردار شـد |
| اهـل صــورت غــرق گـفـتــار مـن انـد | اهـل مـعــنـی مــرد اســرار مـن انـد |
| ایــن کــتـــاب آرایــش اســت ایــام را | خـــاص را داده نــصـــیــب و عـــام را |
| گر چـو یخ افسـرده ای دید این کتـاب | خـوش بـرون آمد جـوابـش از حـجـاب |
| نـظـم مـن خـاصـیـتــی دارد عـجـیـب | زانک هر دم بـیشـتـر بـخـشـد نصیب |
| گـر بــسـی خــوانـدن مـیـســر آیـدت | بـی شـکـی هـر بـار خـوشـتـر آیـدت |
| زیـن عــروس خــانـگــی در خــدر نـاز | جـز بـه تـدریـجـی نـیـفـتـد پـرده بــاز |
| تـا قـیامـت نیز چـون مـن بـی خـودی | در سـخـن نـنـهـد قـلـم بــر کـاغـذی |
| هسـتـم از بـحـر حـقـیقـت درفـشـان | خـتـم شد بـر من سخن اینک نشان |
| گـر ثـنـای خـویـشـتـن گـویـم بـسـی | کـی پـسـندد آن ثـنـا از مـن کـسـی |
| لـیک خـود منصـف شـناسـد قـدر من | زانـک پـنـهـان نـیـسـت نـور بـدر مـن |
| حـال خـود سر بـسـتـه گفتـم اندکی | خود سخن دان داد بدهد بی شکی |
| آنچ مـن بـر فـرق خـلـق افـشـانده ام | گــر نـمــانـم تــا قــیـامـت مــانـده ام |
| در زفـــان خـــلـــق تـــا روز شـــمـــار | یــاد گــردم، بــس بــود ایـن یــادگــار |
| گـــر بـــریــزد از هــم ایــن نــه دایــره | کــم نـگــردد نــقــطــه زیـن تــذکــره |
| گـر کـسـی را ره نـمـایـد ایـن کـتــاب | پــس بــرانـدازد ز پــیـش او حــجــاب |
| چـون بـه آسـایـش رسـد زین یـادگـار | در دعـــا گـــویــنـــده را گـــو یــاد دار |
| گـل فـشـانی کـرده ام زین بـوسـتـان | یـاد داریـدم بــه خــود ای دوســتــان |
| هر یکی خـود را در آن نوعـی که بـود | کـرد لـخـتـی جـلـوه و بـگـذشـت زود |
| لـاجـرم مـن نـیـز هـمـچـون رفـتــگـان | جـلـوه دادم مـرغ جـان بـر خـفـتـگـان |
| زین سخـن گر خـفتـه ای عمری دراز | یـک نــفــس بــیـدار دل گــردد بــر از |
| بــی شــکــی دایـم بــرآیـد کــار مـن | مـنـقــطــع گـردد غــم و تــیـمـار مـن |
| بس که خود را چون چراغی سوختم | تـا جـهانـی را چـو شـمـع افـروخـتـم |
| همچـو مشـکاتـی شـد از دودم دماغ | شـمـع خـلـدی تــا کـه از دود چــراغ |
| روز خـوردم رفت، شـب خـوابـم نماند | زاتــش دل بــر جــگــر آبــم نــمــانــد |
| بـا دلـم گـفـتـم کـه ای بـسـیار گـوی | چـنـد گـویـی، تـن زن و اسـرار جـوی |
| گـفـت غـرق آتــشــم عــیـبــم مـکـن | می بـسـوزم گـر نمی گـویم سـخـن |
| بـحـر جـانم می زند صـد گونه جـوش | چـون تـوانم بـود یک ساعت خـموش |
| بـر کـسـی فـخـری نـمـی آرم بــدیـن | خـویش را مـشـغـول می دارم بـدین |
| گـرچـه از دل نـیسـت خـالـی درد این | چـنـد گـویـم چـون نـیم مـن مـرد این |
| ایـن هـمـه افـسـانـه بـیهـودگـیـسـت | کـار مـردان از مـنـی پــالـودگـیـسـت |
| دل کـه او مشـغـول این بـیهوده شـد | زوچـه آید چـون سخـن فرسوده شد |
| مـی بــبــایـد تـرک جـان نـهـمـار کـرد | زیـن هـمـه بـیـهـوده اسـتـغـفـار کـرد |
| چند خواهی بـحر جـان در جوش بـود | جـان فـشـاندن بـاید و خـامـوش بـود |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
