زلـــیـــخـــا بـــا غـــم بـــا ایــن درازیچـو دیـد از دایـه رحـم چـاره سـازیبــگـفـت ای از تــو صــد یـاریـم بــودهبـــه هــر کــاری هــواداریــم بـ…
| زلـــیـــخـــا بـــا غـــم بـــا ایــن درازی | چـو دیـد از دایـه رحـم چـاره سـازی |
| بــگـفـت ای از تــو صــد یـاریـم بــوده | بـــه هــر کــاری هــواداریــم بـــوده |
| مــرا یــک بـــار دیــگــر یــاریــی کـــن | ز غـمخـواریم بـین غـمخـواریی کـن |
| قـدم از تــارک مـن کـن بــه سـویـش | زبــان مـن شــو و از مـن بــگـویـش |
| کــه ای ســرکــش نـهـال نــاز پــرورد | رخــت را در لــطــافــت نــاز پـــرورد |
| ز بــســتــان جــمـال و گــلـشــن نـاز | نرستـه چون قدت سروری سرافراز |
| ز جـان و دل گـل و آبــی سـرشـتـنـد | در او شاخـی ز بـاغ سدره کشتـند |
| چــو بــرگ سـربــلـنـدی داد آن شـاخ | سهی سرو تواش خواندند گستـاخ |
| عـــروس دهـــر تـــا در زادن افـــتـــاد | ز تــو پــاکــیـزه تــر فــرزنـد کــم زاد |
| بــه فــرزنـدیـت آدم چــشــم روشــن | ز گـلـروییت عـالم گـشـتـه گـلشـن |
| کـمـال حـسـن تـو حـد بـشـر نیسـت | پـری از خـوبـی تـو بـهره ور نیسـت |
| پــری را گــر نـبــودی شــرمــســاری | نــمــانــدی از تــو در کــنــج تــواری |
| فرشتـه گر چـه بـر چـرخ بـرین اسـت | به پیش روی تو سر بـر زمین است |
| فـلـک زینسـان بـلـندت سـاخـت پـایه | فـکـن بـر مـبـتـلـای خـویـش سـایـه |
| زلـیـخـا گـر چـه زیـبــا دلـربــایـیـسـت | فـتـاده در کـمـنـدت مـبـتـلـاییـسـت |
| ز طــفــلـی داغ تــو بــر ســیـنـه دارد | ز ســودایـت غــمــی دیـریـنــه دارد |
| به ملک خود سه بـارت دیده در خواب | وز آن عمریست مانده در تب و تـاب |
| گـهی چـون آب در زنـجـیر بـوده سـت | گهی چون باد در شبگیر بوده ست |
| کنون هم گشته زین سودا چو مویی | نــــدارد جــــز تــــو در دل آرزویــــی |
| بــر او نــاکــرده نــقــد زنــدگــی گــم | تـرحـم کن خوش است آخـر تـرحـم |
| بــه لـب هـســتــی زلـال زنـدگــانـی | چه بـاشد قطره ای بـر وی فشانی |
| بــه قــد هـســتــی نـهـال مــیـوه آور | چـه بـاشـد گر خـورد از میوه ات بـر |
| رضــا ده تـــا ز لــعــلــت کــام گــیــرد | بــــود ســــوز دلـــش آرام گـــیـــرد |
| قــدم نــه تــا ســرانــدازد بــه پــایـت | رطــب چــیـنـد ز نــخــل دلــربــایـت |
| چـه کم گردد ز جـاه چـون تـو شاهی | اگـر گـاهی کـنی سـویش نـگـاهی |
| هـوس دارد کـه بــا چــنـدان عــزیـزی | کــنـد پــیـش کــنـیـزانــت کــنـیـزی |
| چـو یوسف این فسون از دایه بـشنود | بـه پـاسـخ لعـل گـوهربـار بـگـشـود |
| بــه دایـه گـفـت کـای دانـا بـه هـر راز | مشـو بـهر فـریب من فـسـون سـاز |
| زلـــیـــخــــا را غـــلـــام زر خـــریـــدم | بـسـا از وی عـنـایـت هـا کـه دیـدم |
| گــل و آبــم عــمــارت کــرده اوســت | دل و جــانــم وفــا پـــرورده اوســت |
| اگـر عـمـری کـنـم نـعـمـت شــمـاری | نــیــارم کـــردن او را حـــق گـــزاری |
| ســری بــر خــط فــرمــانــش نــهـاده | بــه خــدمـتــگـاریـم ایـنـک سـتــاده |
| ولـی گـو بـر مـن انـدیشـه مـپـسـنـد | کـه پــیـچـم سـر ز فـرمـان خـداونـد |
| ز بــدفـرمـای نـفـس مـعــصــیـت زای | نـهـم در تـنـگـنـای مـعـصـیـت پــای |
| بـه فـرزنـدی عـزیـزم نـام بــرده سـت | امین خـانه خـویشـم شمرده سـت |
| نــــیــــم جــــز مــــرغ آب و دانــــه او | خــیـانــت چــون کــنـم در خــانـه او |
| خــدای پــاک را در هــر ســرشــتــی | جــداگـانـه بــود کـاری و کـشــتــی |
| بــود پــاکــیـزه طــیـنــت پــاک کــردار | زنـــازاده نــبـــاشـــد جـــز زنــاکـــار |
| ز مــردم ســگ ز ســگ مـردم نـزایـد | ز گــنـدم جــو ز جــو گــنـدم نـیـایـد |
| بـــه ســیــنــه ســـر اســرائیــل دارم | بــه دل دانــایــی از جــبــریــل دارم |
| اگــر هــســـتـــم نــبـــوت را ســزاوار | بـود ز اسحـاقم استـحـقاق این کار |
| گــلــی ام رازهــا در وی نــهــفـــتـــه | ز گـلـزار خــلـیـل الـلـه شــگـفــتــه |
| مـعـاذالـلـه کـه کـاری پـیـشـه سـازم | کــــه دارد از ره ایـــن قــــوم بــــازم |
| زلـیـخــا زیـن هـوس گــو دور مـی دار | دل خــویـش و مـرا مـعـذور مـی دار |
| کــه مــن دارم ز فــضـــل ایــزد پـــاک | امـید عـصـمـت از نفـس هوسـنـاک |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
