غرش آسمان ، آذرخش خشمگین ، در هم فرو رفتن ابرها ، غمگینی گنبد فیروزه ایی ، گریستن از غم و ناراحتی ؛ سپیده ی صبح هم نتوانست او را خوشحال کند . همچنان می غرید و دانه های مرواریدش را روی زمین خشک می غلطاند . صورت زمین پر از شیارهایی شده بود که از درد هجران بود . لب زمین نمناک شد و بوی آشنا باز هم به مشام رسید . . .
دانه ایی خشکیده در دل زمین خشک تکانی خورد و نفسی کشید . گویا سال ها بود که در تنهایی و خاموشی به سر می برد . حالا پاهایش به راحتی در زمین مرطوب جا می گرفت و دست هایش را می توانست به آسمان بلند کند . سر از زمین بیرون آورد و جهان پیرامونش را بسیار زیبا دید و ترنم باران ساز زندگی او شد و بار دیگر خاک خاموش را از صورتش زدود . فرشی از گل ها چشم او را نوازش می داد.
او آرام گرفته بود و آهی بلند کشید و از شوق شروع به گریستن کرد …
نویسنده : حمیده ایزدشناس
بخش داستان کوتاه | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
