پشت شبهای بلندم که کسی پنهان است
و شب از خاطره خالی شده و گریان است
و کسی پشت صدای دل شب خوابیده
عابری گم شده در کوچه و بی فرمان است
مثل سرمای زمستانی آدم برفی
شهرمان مثل صدای نفس تهران است
خانه خلوت شده و پنجره را می بندم
فکر سرمازده و خانه که بی مهمان است
و صدایی که از آن دور و به شب پیچیده :
” نفس خسته و زندانی یک ایران است ”
صابرخوشبین صفت
اهواز : ۲۶ بهمن ۱۴۰۳