شهلا خرم پور – 29

ما به گل کردن در فصل خزان مشهوریم؛
مصلحت نیست به توپ و به تشر بستن ما..

چه علاجی ست به سرمازده ها ؛جز آتش؟
گرم کی میشود این خانه به در بستن ما؟

ذات اسرار مهمیم ؛که در آخر کار؛
فاش می سازدمان؛ تکیه به سر بستن ما..

رام گرداندن هر سایه به بی حرکتی است؛
چاره ای خارج از این داشت؛مگر بستن ما؟

مثل شمعی که به خود سوختنش خوش بین است؛
روشنی می چکد از دل به سحر بستن ما..

خانه ای را که دچار است بنایش به نشست؛
می شود واسطه ی بار سفر بستن ما..

شعر را رنج سرایید ؛ ولی شاعر مرد..
تا کجا ظلم پدر ها؛به پسر بستن ما؟

شهلا خرم پور