وزان جــایـگـه بــرکـشـیـدنـد کـوسز بـست و نشاپور شد تا به طوسخـبـر یافـت ماهوی سـوری ز شـاهکـه تـا مرز طـوس اندر آمـد سـپـاهپـذیـره شـدشـت بــا سـپــ…
| وزان جــایـگـه بــرکـشـیـدنـد کـوس | ز بـست و نشاپور شد تا به طوس |
| خـبـر یافـت ماهوی سـوری ز شـاه | کـه تـا مرز طـوس اندر آمـد سـپـاه |
| پـذیـره شـدشـت بــا سـپــاه گـران | هـمــه نـیـزه داران جــوشــن وران |
| چــو پــیـداشـد آن فـرو آورنـد شـاه | درفـش بــزرگـی و چـنـدان سـپــاه |
| پــیـاده شــد از بــاره مــاهــوی زود | بــران کــهـتــری بــنـدگـیـهـا فــزود |
| هـمـی رفـت نـرم از بــر خـاک گـرم | دو دیــده پـــر ا زآب کــرده زشـــرم |
| زمـیـن را بـبـوسـیـد و بـردش نـمـاز | هـمـی بـود پـیـشـش زمـانـی دراز |
| فــرخ زاد چــون روی مــاهــوی دیـد | سپـاهی بـران سـان رده بـرکشید |
| ز ماهوی سوری دلش گشت شاد | بــرو بــر بــسـی پــنـدهـا کـرد یـاد |
| کـــه ایــن شـــاه را از نــژادکـــیــان | سـپــردم تـو را تـا بــبــنـدی مـیـان |
| نـبــایـد کــه بــادی بــرو بــر جــهـد | وگـر خـود سـپـاسـی بــرو بـرنـهـد |
| مـرا رفـت بــایـد هـمـی سـوی ری | نـدانم کـه کـی بـینم این تـاج کـی |
| کـه چــون مـن فـراوان بــه آوردگـاه | شـد از جـنـگ آن نـیـزه داران تـبـاه |
| چـو رستـم سواری بـه گیتـی نبـود | نـه گـوش خـردمـنـد هرگـز شـنـود |
| بـدسـت یکی زاغ سـرکشـتـه شد | بـه من بـر چنین روز بـرگشتـه شد |
| کـه یـزدان و را جـای نـیـکـان دهـاد | ســیـه زاغ را درد پــیــکــان دهــاد |
| بـدو گـفـت مـاهـوی کـای پـهـلـوان | مرا شاه چشمست و روشن روان |
| پـــذیــرفــتــم ایــن زیــنــهــار تــو را | ســپــهــر تــو را شــهــریــار تــو را |
| فـــرخ زاد هــرمــزد زان جـــایــگـــاه | سـوی ری بـیامد بـه فـرمـان شـاه |
| بـرین نیز بـگـذشـت چـندی سـپـهر | جـداشـد ز مـغـز بـد انـدیـش مـهـر |
| شـبـان را همـی تـخـت کـرد آرزوی | دگـرگـونه تـر شـد بـه آیین و خـوی |
| تـن خـویـش یـک چـنـد بـیمـار کـرد | پــرســتــیـدن شــاه دشــوار کــرد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
