خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / سیف فرغانی / شماره ٩٢

شماره ٩٢

هرکـه همـچـون مـن و تـو از عـدم آمـد بـوجـودهمـه دانـنـد کـه از بـهـر سـجـود آمـد وجـودتـا بـسـی محـنت خـدمـت نکـشـد همـچـو ایازمـرد همـکـاسـه نعـمـت …

هرکـه همـچـون مـن و تـو از عـدم آمـد بـوجـود	همـه دانـنـد کـه از بـهـر سـجـود آمـد وجـود
تـا بـسـی محـنت خـدمـت نکـشـد همـچـو ایاز	مـرد همـکـاسـه نعـمـت نشـود بـا مـحـمـود
هـرکـه مـانـنـد خــضــر آب حــیـات دیـن یـافــت	بـهر دنـیا بـر او نـیسـت سـکـنـدر مـحـسـود
ای (که) بر خلق حقت دست و ولایت دادست	خـلـق آزرده مـدار از خـود و حـق نـاخـشـنود
آتـــش انــدر بـــنــه خــویــش زدی ای ظــالــم	کــه بـــظــلــم از دل درویــش بـــرآوردی دود
گــرچــه داری رخ چــون آتــش و انـدام چــو آب	زیــر ایـن خــاک از آن آتــش و آب افــتــد زود
ور چـه در کـبــر بــنـمـرود رسـیـدی و گـذشـت	من همی گویمت از پـشه بـتـرس ای نمرود
ز بــر و زیـر مــکــن کــار جــهـانــی چــون عــاد	که بـیک صیحه شوی زیر و زبـر همچو ثـمود
تــا گـریـبــان تــو از دســت اجــل بــسـتــانـنـد	ای کـه از بــهـر تــو آفــاق گـرفـتــنـد جــنـود
پـیش ازین بـی دگران بـا تـو بـسی بـود جـهان	پس ازین بـا دگران بی تو بـسی خواهد بـود
گر چـه عمر تـو درازسـت، چـو روزی چـندسـت	هـم بآخـر رسـد آن چـیز کـه بـاشـد مـعـدود
ورچــه خــوش نـایـدت از دنـیـی فـانـی رفـتــن	نه تویی بـاقی (و) خالد نه جهان جای خلود
نـرم بــالــای زمـیـن رو کــه بــزیـر خــاکــســت	سـرو سـیمـین قـد و رو و گـل رنگـین خـدود
این زر سـرخ که روی تـو ز عـشـقـش زردسـت	هست همچون درم قلب و مس سیم اندوذ
عـمـر انـدر طـلـبـش صـرف (شـود،) آنـت زیان!	دگـری بـعـد تـو زآن مـایه کـنـد، اینـت سـود!
رو هـوا گــیـر چــو آتــش کــه ز بــهـر نـان مــرد	تــا دریــن خــاک بــود آب خــورد خــون آلــود
عـاقـبــت بــذ بــجــزای عـمـل خــود بــرســیـد	خـار می کـاشـت از آن گـل نتـوانسـت درود
نـیـک بــخــتــان را مـقـصـود رضـای حــقـسـت	بـخـت خـود بـد مکـن و بـاز ممان از مقـصـود
گـــر درم داری بـــا خـــلـــق کـــرم کـــن زیـــرا	«شرف نفس بـجودست و کرامت بـسجود»
سـیف فرغانی در وعظ چـو سـعدی زین سـان	سـخـنی گفت و بـود دولت آنکس که شنود