خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٨

شماره ٨

چــو شــد روزگــار تــهـمــتــن بــه ســربــه پــیــش آورم داســتــانــی دگــرچـو گشتـاسپ را تـیره شد روی بـخـتبــیـاورد جـامـاسـپ را پـیـش تـخـتبـــد…

چــو شــد روزگــار تــهـمــتــن بــه ســر	بــه پــیــش آورم داســتــانــی دگــر
چـو گشتـاسپ را تـیره شد روی بـخـت	بــیـاورد جـامـاسـپ را پـیـش تـخـت
بـــدو گــفـــت کــز کــار اســـفـــنــدیــار	چــنـان داغ دل گـشـتــم و سـوکـوار
کــه روزی نــبـــد زنــدگــانــیــم خــوش	دژم بــودم از اخــتــر کــیــنــه کــش
پــس از مـن کـنـون شـاه بــهـمـن بــود	هــمــان رازدارش پـــشــوتــن بـــود
مــپـــیــچــیــد ســرهــا ز فــرمــان اوی	مــگـــیــریــد دوری ز پـــیــمــان اوی
یــکـــایــک بـــویــدش نــمـــایــنـــده راه	کـه اویـسـت زیـبــای تـخـت و کـلـاه
بـــدو داد پـــس گــنــجـــهــا را کــلــیــد	یـکـی بـاد سـرد از جـگـر بـرکـشـیـد
بــدو گــفــت کــار مــن انــدر گــذشــت	هـم از تــارکــم آب بــرتــر گـذشــت
نشستم به شاهی صد و بیست سال	نـدیدم بـه گـیتـی کـسـی را هـمـال
تـو اکـنـون هـمـی کـوش و بـا داد بـاش	چــــو داد آوری از غــــم آزاد بــــاش
خــــردمـــنـــد را شـــاد و نـــزدیـــک دار	جــهـان بــر بــدانــدیـش تــاریـک دار
هـمـه راســتــی کــن کـه از راســتــی	بــپــیـچـد سـر از کـژی و کـاسـتــی
سـپــردم تــرا تــخـت و دیـهـیـم و گـنـج	ازان سپ که بردم بسی گرم و رنج
بــفـگـت ایـن و شـد روزگـارش بـه سـر	زمــان گــذشــتــه نــیــامــد بــه بــر
یکـی دخـمـه کـردنـدش از شـیز و عـاج	بـــرآویــخـــتـــنــد از بـــر گـــاه تـــاج
هـمـیـن بــودش از رنـج و ز گــنـج بــهـر	بــدیـد از پــس نـوش و تـریـاک زهـر
اگـر بــودن ایـنـسـت شـادی چــراسـت	شد از مرگ درویش بـا شاه راسـت
بــخــور هــرچ بــرزی و بــد را مــکــوش	بــه مـرد خـردمـنـد بــسـپــار گـوش
گـــذر کـــرد هــمــراه و مـــا مــانــدیــم	ز کـار گـذشـتــه بــسـی خــوانـدیـم
بــه مــنـزل رســیـد آنـک پــویـنـده بــود	رهی یافت آن کس که جـوینده بـود
نــگــیــرد تـــرا دســـت جـــز نــیــکــوی	گـر از پــیـر دانـا ســخــن بــشـنـوی
کــنــون رنــج در کــار بــهــمــن بـــریــم	خــرد پــیـش دانـا پــشـوتــن بــریـم