خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٨

شماره ٨

چـنـان بـد کـه بـی مـاه روی اردواننــبــودی شــب و روز روشــن روانز دیـبــا نـبــرداشــتــی دوش و یـالمـگـر چـهـر گـلـنـار دیـدی بــه فـالچــو آمـدش ه…

چـنـان بـد کـه بـی مـاه روی اردوان	نــبــودی شــب و روز روشــن روان
ز دیـبــا نـبــرداشــتــی دوش و یـال	مـگـر چـهـر گـلـنـار دیـدی بــه فـال
چــو آمـدش هـنـگـام بــرخـاسـتــن	بــه دیـبــا سـر گـاهـش آراســتــن
کــنـیـزک نـیـامــد بــه بــالــیـن اوی	بـرآشفت و پـیچان شد از کین اوی
بــدربــر سـپـاه ایـسـتـاده بــه پـای	بــیـاراسـتـه تـخـت و تـاج و سـرای
ز درگــاه بــرخــاســت ســالــار بــار	بـــیــامــد بـــر نــامــور شــهــریــار
بــدو گـفـت گـردنـکـشـان بــر درنـد	هر آنـکـس کـجـا مـهـتـر کـشـورنـد
پـرسـتـندگـان را چـنین گفـت شـاه	کـه گـلـنـار چـون راه و آیـیـن نـگـاه
نــدارد نــیــایــد بــه بـــالــیــن مــن	کـه دانـد بـدیـن داسـتـان دین مـن
بــیـامــد هـم انـگــاه مـهـتــر دبــیـر	که رفـتـسـت بـیگاه دوش اردشـیر
وز آخـر بــبـردسـت خـنـگ و سـیـاه	کــه بـــد بـــاره نــامــبـــردار شــاه
هـم انـگـاه شــد شــاه را دلـپــذیـر	کـه گـنـجــور او رفـت بــا اردشــیـر
دل مـرد جــنـگــی بــرآمــد ز جــای	بـرآشـفـت و زود انـدر آمـد بـه پـای
ســواران جــنــگــی فــراوان بــبــرد	تـو گفتـی همی بـاره آتـش سپـرد
بــره بــر یـکــی نــامــور دیـد جــای	بــســی انــدرو مــردم و چــارپــای
بـپـرسـید زیشـان کـه شـبـگیر هور	شـنیدی شـمـا بـانگ نـعـل سـتـور
یکی گفت زیشـان که اندر گذشـت	دو تـن بـر دو بـاره درآمد بـه دشـت
هـمـی بـرگـذشـتـنـد پـویـان بـه راه	یـکـی بــاره خـنـگ و دیـگـر سـیـاه
بــه دم ســواران یـکـی غــرم پــاک	چـو اسپـی همی بـر پـراگند خـاک
بــه دسـتـور گـفـت آن زمـان اردوان	کـه این غـرم بـاری چـرا شـد دوان
چـنین داد پـاسـخ که آن فر اوسـت	به شاهی و نیک اختری پر اوست
گــر ایـن غــرم دریــابــد او را مــتــاز	کــه ایــن کــار گــردد بــمــابــر دراز
فـــرود آمـــد آن جــــایـــگـــه اردوان	بـــخــورد و بـــرآســود و آمــد دوان
هـمـی تــاخـتـنـد از پــس اردشـیـر	بــه پــیــش انــدرون اردوان و وزیــر
جــوان بــا کـنـیـزک چــو بــاد دمـان	نـپــردخــت از تــاخــتــن یـک زمـان
کــرا یـار بــاشــد ســپــهـر بــلــنــد	بــروبــر ز دشــمــن نـیـایـد گــزنــد
ازان تــاخـتــن رنـجـه شـد اردشـیـر	بــدیـد از بــلــنـدی یـکــی آبــگــیـر
جـوانـمـرد پـویـان بــه گـلـنـار گـفـت	که اکنون که بـا رنج گشتـیم جفت
بــبــایـد بـدیـن چـشـمـه آمـد فـرود	کـه شـد بـاره و مرد بـی تـار و پـود
بـبــاشـیـم بـر آب و چـیـزی خـوریـم	ازان پـس بــر آسـودگـی بــگـذریـم
چــو هـر دو رســیـدنــد نــزدیـک آب	بـه زردی دو رخـسـاره چـون آفتـاب
همی خـواسـت کاید فـرود اردشـیر	دو مــرد جــوان دیــد بـــر آبـــگــیــر
جـــوانــان بـــه آواز گــفــتـــنــد زود	عـنـان و رکـیـبــت بــبــایـد بــسـود
کــه رســـتـــی ز کــام و دم اژدهــا	کــنــون آب خــوردن نــیــارد بـــهــا
نـبــایـد کـه آیـی بــه خــوردن فـرود	تـــن خـــویــش را داد بـــایـــد درود
چـو از پـنـدگـوی آن شـنـید اردشـیر	بـه گـلنار گـفـت این سـخـن یادگیر
رکیبـش گران شد سبـک شد عنان	بـه گـردن بــرآورد رخـشـان سـنـان
پــس انــدر چــو بـــاد دمــان اردوان	هـمـی تـاخـت بـا رنـج و تـیره روان
بـدانگـه کـه بـگـذشـت نیمـی ز روز	فــلـک را بــپــیـمـود گـیـتــی فــروز
یکی شارستـان دید بـا رنگ و بـوی	بـسـی مـردم آمـد بـه نـزدیک اوی
چـنـیـن گـفـت بــا مـوبــدان نـامـدار	کـه کی بـرگذشـت آن دلاور سـوار
چـنـیـن داد پــاسـخ بــدو رهـنـمـای	که ای شاه نیک اخـتـر و پـاک رای
بـدانگه کـه خـورشـید بـرگشـت زرد	بــگــســتــرد شــب چــادر لــاژورد
بـدین شهر بـگذشـت پـویان دو تـن	پـر از گـرد وبــی آب گـشـتـه دهـن
یـکـی غـرم بــود از پـس یـک سـوار	کـه چـون او نـدیـدم بـه ایوان نـگـار
چـنـیـن گـفـت بــا اردوان کـدخـدای	کـز ایـدر مـگـر بــازگـردی بـه جـای
سـپــه سـازی و سـاز جــنـگ آوری	کـه اکـنـون دگـرگـونـه شــد داوری
که بختش پس پشت او برنشست	ازیـن تـاخـتـن بـاد مـانـد بـه دسـت
یـکــی نـامـه بــنـویـس نـزد پــســر	بـه نامه بـگوی این سخن در به در
نـشــانـی مـگــر یـابــد از اردشــیـر	نـبـاید کـه او دو شـد از غـرم شـیر
چـو بـشـنـیـد زو اردوان این سـخـن	بـــدانــســت کآواز او شــد کــهــن
بــدان شـارســتــان انـدر آمـد فـرود	هـمـی داد نـیـکــی دهـش را درود