ای دل بـنـه سـر و مـکـش از کـوی یـار پـایبـیرون ز کـوی دوسـت مـنـه زینـهـار پـایگــر دولــتــســت در ســرت امـروز وامـگــیـراز تـیـغ دوسـت گـردن و از …
| ای دل بـنـه سـر و مـکـش از کـوی یـار پـای | بـیرون ز کـوی دوسـت مـنـه زینـهـار پـای |
| گــر دولــتــســت در ســرت امـروز وامـگــیـر | از تـیـغ دوسـت گـردن و از بــنـد یـار پــای |
| تــا آن زمـان کـه دسـت دهـد شـادیـی تــرا | بــا غـصـه سـر درآور و بــا غـم بــدار پـای |
| بــنـشــیـن، زآســتــانـه او بــرمــگــیـر ســر | بــرخــیـز، لــیـکــن از در او بــرمــدار پــای |
| ســربــالـجــام عـشـق درآور کـه در مـسـیـر | بـی ضـبـط می نهد شـتـر بـی مهار پـای |
| گـر عـشــق حــکـم کـرد بآتــش درآردســت | ور دوسـت امـر کـرد بــنـه بــر شـرار پـای |
| سودای عشق در سر هرکس که خـانه کرد | بـــیــرون نــهــاد از دل او اخــتــیــار پـــای |
| چــون تــو مـقـیـم دایـره عـشــق او شــدی | در مــرکــز ثــبـــات بــنــه اســتــوار پــای |
| ور نــقــطــه ســر از الــف تـــن جــدا شــود | بـــیــرون مــنــه ز دایــره پــرگــاروار پـــای |
| یــاری گــزیـده ام کــه نــهــد پــیـش روی او | مـه بـر سـر بـسـاط ادب شـرمـسـار پـای |
| از بـس که گشت گرد سر زلف او شدسـت | اندیشه را چـو دسـت عروس از نگار پـای |
| وز بــحــر عــشــق او کـه نـدارد کــرانـه یـی | آن بـرد سـر کـه بـاز کـشـید از کـنـار پـای |
| مـانـنـد ســایـه ایـن مـه خــورشــیـد روی را | در پـی بـسـی دویدم و کـردم فـگـار پـای |
| گفتـم که پـای بـر سـر (من) نه، بـطنز گفت | هرچـند سـر عزیز بـود نیسـت خـوار پـای |
| کـار تـو نیسـت عـشـق، بـرو زو بـدار دسـت | بـنشـین بـگـوشـه یی و بـدامن درآر پـای |
| بــا دسـت بـرد عـشـق نـمـانـد بـجـای سـر | بــر تــیــزنــای تــیـغ نــگــیــرد قــرار پــای |
| ای دلبـری که حسن تـو چون آفتـاب، دست | بــر روی آسـمـان نـهـد از افـتــخــار پــای |
| چـون بـر خـط تـو نیسـت نبـاشـد عـزیز سـر | چـون در ره تـو نـیسـت نـیـایـد بـکـار پـای |
| در محـفلی که دسـت تـو بـوسـند عاشـقان | نـوبـت چـون آن بـنـده بـود پـیش دار پـای |
| تــا چــون رکــاب پــا بــنـهـی در دهـان مــرا | مـن دسـت در عـنـان تـو گـویم بـیـار پـای |
| دســـت امـــیــد در تـــو زدم از بـــرای آنــک | بــاشـد کـه بــر سـرم نـنـهـد روزگـار پـای |
| بـنگـر کـه تـا بـدامـن گـل در زدسـت دسـت | چون بـر بـساط سبـزه نهادست خار پـای |
| در ســـایــه عـــنـــایـــت تـــو ذره از شـــرف | بـــر روی آفـــتـــاب نـــهـــد ابـــروار پـــای |
| خــود را مـگـر بــقــد تــو مـانـنـد کـرد ســرو | کـنـدر نـگـار سـبــزه گـرفـتـش بـهـار پـای |
| بـیهوده سـرکـشـی چـه کـنـد سـرو گـو بـیا | پــیـش قـد تـو از گـل خـجـلـت بــرآر پــای |
| بـر هـر دلـی کـه کـژدم عـشـق تـو نـیش زد | از سینه ساخت در طلبت همچو مار پای |
| از خــاک کـوی تــو نـکـنـد ذره یـی بــدسـت | آنـکـس کـه بـر هوا ننهد چـون غـبـار پـای |
| ســر بــر فــلـک بــرد ز عــلـو آنـکــه مـر تــرا | چون دامن تو بـوسه دهد یک دو بـار پـای |
| رویم چـو کـاه گـشـت چـو در دل ز هـجـر تـو | قـوت گـرفـت غـصـه چـو از جـوچـهار پـای |
| مـن آب روی یـابــم اگـر تــو بــپــرســشــی | رنـجــه کـنـی ز بــهـر مـن سـوگـوار پــای |
| زآن دم که دسـت یافت غم عـشـق بـر دلم | ای جان ز عشق تو چو ز تـن زیر بـار پـای |
| شـادی نـمـی نـهد قـدم انـدر دلـم چـنـانـک | در مـلــک غــیـر مـردم پــرهـیـزکــار پــای |
| ای گـل، بـسـی دریـده زرشـک تـو پـیـرهـن | عـشـق از چـو من گدا کـه ندارم ازار پـای |
| تـا بـرگ هسـتـیم بـتـمـامـی نـخـورد دسـت | نگـرفـت بـاز چـون ملخ از کـشـت زار پـای |
| بــا آتـش هـوای تـو چـون بــاد تــر نـگـشـت | جــویــای در وصــل تـــرا از بـــحــار پـــای |
| بـی گـلـسـتـان روی تـو در بــوسـتـان خـلـد | دسـتـم ز گـل بـرنـج بـود چـون زخـار پـای |
| خـار از زمـیـن چـو سـبـزه بــرآیـد اگـر نـهـی | بــر خــاک راه ای صــنـم گـل عــذار پــای |
| ای سـامری سحـر سخـن، گر تـو می نهی | در کـوی عـشـق او ز ســر اضـطـرار پــای |
| بــر طــور شــوق او ز ســر درد مــی نـهـنـد | هر دم هزار عـاشـق موسـی شـعار پـای |
| از خــود پــیـاده شــو چــو بــر او روی ازآنـک | نـنهنـد بـر بـسـاط سـلـاطـین سـوار پـای |
| خـود را مـدار خـسـتـه بـهـنـگـام کـار دسـت | سـگ را مدار بـسـتـه بـوقـت شـکار پـای |
| بـسـتـان دولـت تـو نـه جـاییـسـت کـز عـلـو | در وی نـهـد مـســافـر لـیـل و نـهـار پــای |
| مفتاح فتح خواهی در دست خود، چو سگ | بــر آسـتـانـه نـه سـر و بـیـرون گـذار پـای |
| عـارسـت مـدح مـردم و ننگـسـت نـامـشـان | یک ره بـمال بـر سـر این ننگ و عـار پـای |
| زآن روضــه غــافــلــی کــه تــرا دســت آرزو | بـستـست چون بـهیمه درین مرغزار پـای |
| ای شمع می خـوهم که بـبـینم شـبـی تـرا | چـون شـمعـدان گرفتـه من اندر کنار پـای |
| از بــهـر آنـکــه نــام تــو گــویـنــد بــر ســرم | ای کاش بـودمی همه تن چون منار پـای |
| مـجــروح کــرد بــر ســر کــوی امـیـد وصــل | این دسـت مـطـلـق تـو مـرا زانتـظـار پـای |
| شـعری چـنین کمال سـماعیل گفتـه اسـت | کای دل چـو نیسـت صبـر تـرا بـرقرار پـای |
| وز بــعــد آن بــغــیـر صــف انـدر نـمـاز عــیـد | کـس هیچ جـا ندید چـنین بـر قـطـار پـای |
| بـا او چـو در سـخـن نـتـوان کـرد هـمـسـری | کـوتــاه کـرد بــنـده بــدیـن اعـتـبــار پــای |
| گفـتـم اگرچـه نیسـت هنر زین قبـیل شـعـر | کـردم و گـرچـه نیسـت ادب آشـکـار پـای |
| سـر در ره تـو بـاخـتـه بـودم بـدسـت شـوق | عـیـبــم مـکـن اگـر دهـمـت یـاذگـار پــای |
| شعرم روان شدست و بـخـدمت نمی رسد | بـا آنـکـه کـرده ام (رده) نـقـش هزار پـای |
| کـردم نـثــار ایـن در نـاســفــتــه بــر ســرت | بـر چین بـدست لطف (و) منه بر نثار پای |
| در شـاه راه نـظـم حـقـایـق بـطـبـع خـویـش | من گـام می زنم تـو بـرو می شـمار پـای |
| در راه وصـف تـو کـه کـس آن را بـسـر نـبـرد | زین پـیش عـقـل را نـکـنـد هـیچ کـار پـای |
| ای گـل یقـین شـناس کـه ننهد بـهیچ وقـت | در گلستان وصف تو (چون) من هزار پـای |
| گــردســت رد بــرو نــنـهـی از ســر مــلــال | در جـمله گـوشـه یی بـرود این هزار پـای |
| بــر گـوشـه بــسـاط بـقـا مـانـد تـا بــحـشـر | نــام تـــرا ازیــن ســخـــن پـــایــدار پـــای |
| چـون ساق لکلکست دراز این قصیده سیف | همچـون عـقاب جـمع کن اندر مطـار پـای |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
