ای در سخن دهانت تـنگ شکر گشادهلـعـلـت بــهـر حــدیـثــی گـنـج گـهـر گـشـادهای مـاه بـنـده تـو هر لـحـظـه خـنـده تـوزآن لـعـل هـمـچـو آتــش لؤلـوی تــر…
| ای در سخن دهانت تـنگ شکر گشاده | لـعـلـت بــهـر حــدیـثــی گـنـج گـهـر گـشـاده |
| ای مـاه بـنـده تـو هر لـحـظـه خـنـده تـو | زآن لـعـل هـمـچـو آتــش لؤلـوی تــر گـشـاده |
| بـهر بـهای وصـلـت عـشـاق تـنگ دل را | دســتــی فــراخ بـــایــد در بــذل زر گــشــاده |
| در طـبــعـم آتـش تـو آب سـخـن فـزوده | وز خــشـمـم انـده تــو خــون جــگـر گـشــاده |
| تـن را بـگـرد کـویـت پـای جـواز بــسـتـه | دلــرا بـــســـوی رویــت راه نــظــر گــشـــاده |
| تـا لشـکر غم تـو بـشـکسـت قلب ما را | بــر دل ولـایـت جـان شـد بــیـشـتــر گـشـاده |
| چـون زلف بـرگشـایی زیبـد گرت بـگویم | کـبــک نـگـار بــســتــه طــاوس پــر گـشــاده |
| شب در سماع دیدم آن زلف بـستـه تـو | چــون چــتــر پــادشـاهـان روز ظـفـر گـشـاده |
| روی تـرا نگـویم مه زآنکـه هسـت رویت | گــلـزار نـوشــکــفــتــه فــردوس در گــشــاده |
| گـر عـاشـق تـو فـردا اندر سـفـر نهد پـا | صــد در ز خــلـد گـردد انـدر ســفــر گـشــاده |
| تـا از سماع نامت چون عاشقان بـرقصد | از بــنـد خــاک گــردد بــیـخ شــجــر گـشــاده |
| از بـار فرقت تـو جان از تـن و تـن از جان | بــنـد تــعــلـق خــویـش از یـکــدگــر گـشــاده |
| عشق چو آتـش تـو از طبـع بـنده هردم | همچـون عصای موسـی آب از حـجـر گشـاده |
| زآن سیف می نیاید در کوی تو که دایم | در هر قدم که ز کویت چاهیست سر گشاده |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
