بـــبـــاغــی در بـــدیــدم پــار گــل رامـگـر گـفـتــم تـویـی ای یـار گـل راخـطـای خـویـشـتــن امـسـال دیـدمکـه نسـبـت بـا تـو کـردم پـار گل راوگــــ…
| بـــبـــاغــی در بـــدیــدم پــار گــل را | مـگـر گـفـتــم تـویـی ای یـار گـل را |
| خـطـای خـویـشـتــن امـسـال دیـدم | کـه نسـبـت بـا تـو کـردم پـار گل را |
| وگــــر بــــویــــت ز دیـــوارش درآیـــد | ز در بــیــرون کــنــد گــلــزار گــل را |
| تــرا مـن بــا رقـیـبــت دیـدم و گـفـت | چه خوش می پرورد این خار گل را |
| چو مشکین زلف تو خوش بو نبـاشد | وگــر عــنــبـــر بــود در بـــار گــل را |
| اگـر ایـن سـرخ روی اسـپــیـد دیـدی | بــرفـتــی زردی از رخــســار گـل را |
| ز شــوق خــوب رویـانــش بــدر کــن | چـه رخـتـسـت انـدرین بـازار گـل را |
| بــخـود مـشـغـول مـی دارد مـرا گـل | چــو خــار از راه مــن بــردار گــل را |
| نـسـیـم صـبــح را گـفـتـم سـحـرگـه | ز حـبــس غـنـچـه بـیـرون آر گـل را |
| جـوابــم داد و گـفـتــا پــیـش رویـش | چـو پــیـش گـل گـیـا پــنـدار گـل را |
| چـو بـا آن گـلسـتـان در گلشـن آیی | نـظــر بــروی کــن و بــگــذار گـل را |
| بــخــوبــی تــو کـلـهـداری و، خــاری | بـسر بـربـسـتـه چـو دسـتـار گل را |
| تـو سـلطـانی و گـل همچـون رعـیت | بــدســت ایـن و آن مـگــذار گــل را |
| غــریــبــســت آمــده وز ره رســیـده | بـلطف خـویشـتـن خـوش دار گل را |
| بـجـز خـارش کسی اندر قفا نیسـت | بــروی خـویـش کـن تــیـمـار گـل را |
| ز حسنت مایه ده ای جان و منشان | بـــبـــازار چــمــن بــی کــار گــل را |
| ز خـجـلت پـای او از جـای رفـتـسـت | بــدسـت لـطـف خـود بــاز آر گـل را |
| بــصـد دسـتــان ثــنـاگـوی تــو گـردد | چـو بــلـبــل گـر بـود گـفـتـار گـل را |
| چــو او رنــگــی ز رخــســار تــو دارد | دگـر زیـن پــس نـدارم خــوار گـل را |
| جــهـانـی خــوب را لـطـف تــو نـبــود | کـه بـاشـد میوه کـم بـسـیار گل را |
| قــــبــــای تــــور انـــدام تــــو دایـــم | بــتــنــگ آورده صــد خــروار گــل را |
| ز عـشـق روی تـو زیـن پــس بــرآیـد | چــو بــلــبــل نــالــهــای زار گــل را |
| عجـب نبـود که همچـون نرگس خود | ز عـشـق خـود کـنی بـیمـار گـل را |
| مـرا این شـعـرها گـل مـیدهد گـفـت | کــه کــرد آگـه ازیـن اســرار گــل را |
| دریـن اشــعــار مــن ذکــر تــو کــردم | عـلـم کـردم بــریـن اسـحــار گـل را |
| مـبــاد از ســیـف فـرغـانـی تــرا عـار | کـه از بــلـبــل نـبــاشـد عـار گـل را |
| مـن و تــو هـر دو از هـم نـاگــزیـریـم | کــه از خــاری بــود نــاچــار گــل را |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
