عـاشـقـم زنده دلی را که تـو جـانش بـاشـیقـــوت دل دهــی و قـــوت روانــش بـــاشـــیهر کرا چـشـم دل از عشـق تـو بـینایی یافتدائم انـــدر نــظـــر دیــد…
| عـاشـقـم زنده دلی را که تـو جـانش بـاشـی | قـــوت دل دهــی و قـــوت روانــش بـــاشـــی |
| هر کرا چـشـم دل از عشـق تـو بـینایی یافت | دائم انـــدر نــظـــر دیــده جـــانــش بـــاشـــی |
| قرص خـور نان خوهد ازسفره آنکس همه روز | که تو چون شمع شبی بر سر خوانش باشی |
| هـمــه عــالــم بــارادت نـگــرانـش بــاشــنــد | گـر تــو یـکــدم بــعــنـایـت نـگـرانـش بــاشــی |
| ای دل خــام اگــر چــون مـن ســودا پــخــتــه | طـمعـت هسـت کـه از سـوخـتـگانش بـاشـی |
| دوسـت جـانم بـغم عشق خـود آگنده خـوهد | نه چـنین جـسـم کـه پـرورده بـنـانـش بـاشـی |
| دوست را گرچه لبی همچو شکر شیرینست | تــو نـه ای لـایـق آن کـز مـگـسـانـش بــاشـی |
| سـگ ایـن کـوی شـدن مـرتـبـه شـیـرانـسـت | اینت بـس نیست که در کوی سگانش بـاشی |
| کـیـسـه از سـیـم تـهـی دار و کـنـارش پــر زر | تــا بــســاعــد کـمـر مـوی مـیـانـش بــاشــی |
| در ازل هـرچـه شـد وتــا بــابــد هـرچـه شـود | بــنـده تــقــریـر کـنـد گـرتــو زبــانـش بــاشــی |
| ســیــف فــرغــانــی آفــاق بـــگــیــرد گــرتــو | بـــمـــدد قـــوت بـــازوی تـــوانـــش بـــاشـــی |
| سعدی زنده دل از بـهر تـو حـق بـود که گفت | (هرگـز آن دل بـنمـیرد کـه تـو جـانش بـاشـی) |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
