گر خـوش کـنم دهان زلب دلسـتـان خـویشهـرگـز ز تـن بـرون نـنـهـم پـای جـان خـویـشسـلـطـان فـقـیـر مـن شـود ار تـربـیـت کـنـدمـن بـنـده را بــلـقـمـه نـا…
| گر خـوش کـنم دهان زلب دلسـتـان خـویش | هـرگـز ز تـن بـرون نـنـهـم پـای جـان خـویـش |
| سـلـطـان فـقـیـر مـن شـود ار تـربـیـت کـنـد | مـن بـنـده را بــلـقـمـه نـانـی زخـوان خـویـش |
| دل صید دوست گشت چـو بـر مرغ روح (زد) | یک تـیر غمزه ز ابـروی همچـون کمان خویش |
| بر جان چو سایه یی نرسد از همای عشق | رو پـیش سگ فگن تن چون استخوان خویش |
| از کـــوی او بـــدر نــروم گـــرچـــه بـــنــده را | چـون سگ بـسنگ دور کند زآسـتـان خـویش |
| هـر زرد روی عـشـق کـه در دسـتـم اوفـتــد | در پـاش مـالـم این رخ چـون زعـفـران خـویش |
| بـر خـاک پـای دوسـت کـسـی کـو نهاد لـب | او مــــرده زنـــده کــــرد بآب روان خــــویـــش |
| کس بـر بـسـاط عـشـق مر آن شـاه را نبـرد | او بـا کـسـی بـماند که در بـاخـت آن خـویش |
| از بــهـر دوســت دایـره یـی کـن زجــان ودل | پس دوست را چو نقطه ببین در میان خویش |
| هـرکـو خـورد زمـشـرب عـشـقـش مـدام آب | بـحـری شـود مـحـیـط ونـبـینـد کـران خـویـش |
| دلها بسوخت عشق وبـجز دل نداشت جای | جـز عشق کس خـراب نخـواهد مکان خـویش |
| در پـیش جـیش هـمـت عـاشـق نـایـسـتـاد | سـلـطـان مـاه بــا ســپــه اخــتــران خــویـش |
| قـطـب فـلـک بـمذهب عـشـاق مرده اسـت | ای نـعـش بـر جـنـازه فـگـن دخـتـران خـویـش |
| گـر زین غـزل سـمـاع کـند زهره، مـشـتـری | در پـای چـنـگ او فـگـنـد طـیـلـسـان خـویـش |
| تـا سـیـف ذکـر دوسـت بـگـویـد بــکـام خـود | بــنــهــاد دوســت در دهـن او زبــان خــویـش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
