فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 3 مرداد 1403

شماره ٥١٦: گر خوش کنم دهان زلب دلستان خویش

گر خـوش کـنم دهان زلب دلسـتـان خـویشهـرگـز ز تـن بـرون نـنـهـم پـای جـان خـویـشسـلـطـان فـقـیـر مـن شـود ار تـربـیـت کـنـدمـن بـنـده را بــلـقـمـه نـا…

گر خـوش کـنم دهان زلب دلسـتـان خـویشهـرگـز ز تـن بـرون نـنـهـم پـای جـان خـویـش
سـلـطـان فـقـیـر مـن شـود ار تـربـیـت کـنـدمـن بـنـده را بــلـقـمـه نـانـی زخـوان خـویـش
دل صید دوست گشت چـو بـر مرغ روح (زد)یک تـیر غمزه ز ابـروی همچـون کمان خویش
بر جان چو سایه یی نرسد از همای عشقرو پـیش سگ فگن تن چون استخوان خویش
از کـــوی او بـــدر نــروم گـــرچـــه بـــنــده راچـون سگ بـسنگ دور کند زآسـتـان خـویش
هـر زرد روی عـشـق کـه در دسـتـم اوفـتــددر پـاش مـالـم این رخ چـون زعـفـران خـویش
بـر خـاک پـای دوسـت کـسـی کـو نهاد لـباو مــــرده زنـــده کــــرد بآب روان خــــویـــش
کس بـر بـسـاط عـشـق مر آن شـاه را نبـرداو بـا کـسـی بـماند که در بـاخـت آن خـویش
از بــهـر دوســت دایـره یـی کـن زجــان ودلپس دوست را چو نقطه ببین در میان خویش
هـرکـو خـورد زمـشـرب عـشـقـش مـدام آببـحـری شـود مـحـیـط ونـبـینـد کـران خـویـش
دلها بسوخت عشق وبـجز دل نداشت جایجـز عشق کس خـراب نخـواهد مکان خـویش
در پـیش جـیش هـمـت عـاشـق نـایـسـتـادسـلـطـان مـاه بــا ســپــه اخــتــران خــویـش
قـطـب فـلـک بـمذهب عـشـاق مرده اسـتای نـعـش بـر جـنـازه فـگـن دخـتـران خـویـش
گـر زین غـزل سـمـاع کـند زهره، مـشـتـریدر پـای چـنـگ او فـگـنـد طـیـلـسـان خـویـش
تـا سـیـف ذکـر دوسـت بـگـویـد بــکـام خـودبــنــهــاد دوســت در دهـن او زبــان خــویـش

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج