ایـا نـمــوده دهـانــت زلــعــل خــنــدان درسـخـن بـگو وازآن لعـل بـرمن افشـان درغـلـام خـنـده شـدم کـو روان وپــیـدا کـردتـرا زپـسـتـه شـکـر وزعـقـیق…
| ایـا نـمــوده دهـانــت زلــعــل خــنــدان در | سـخـن بـگو وازآن لعـل بـرمن افشـان در |
| غـلـام خـنـده شـدم کـو روان وپــیـدا کـرد | تـرا زپـسـتـه شـکـر وزعـقـیق خـندان در |
| بـخـنده از لـب خـود پـرشـکـر کـنی دامـن | مـرا چـو چـشـم در انـدازد از گـریـبـان در |
| دهانت گاه سـخـن تـا نبـیند آن کـو گفـت | که کسـی بـشـهد نپـرورد در نمکدان در |
| چـو چـشـمـه خـضـر انـدر مـیـان تـاریکـی | لـب تــو کــرده نـهـان انـدرآب حــیـوان در |
| سؤال بـــوســه مــارا زلــب جــوابـــی ده | بــزیـر لـعـل چــوشــکـر مـدار پــنـهـان در |
| دلــم مـفــرح یـاقــوت یـابــد آن ســاعــت | کــه از دهــان تــوآیــد مــرا بـــدنــدان در |
| بـچون تو محتشمی بی بها سخن ندهم | بـده زلـعـل شـکـربــار قـنـد وبـسـتـان در |
| دهانت مـعـدن لؤلـوسـت بـا همه تـنگـی | بـده زکـات کـه مسـتـظـهری بـچـندان در |
| بـدسـت من گهر وصـل خـویش اکـنون ده | که هسـت در صـدف قالب من ازجـان در |
| حـصول گوهر وصل تـو سخت دشوارست | بـدست همچـو منی خـود نیاید آسان در |
| گرازلبـت بسخن بوسه یی خوهم ندهی | شکرگران چه فروشی چـوکردم ارزان در |
| غـم تـو در دلم آمد حـدیث من شـد نظـم | چـو در دهان صدف رفت گشت بـاران در |
| مـرا چــه قـدر فـزایـد ازیـن سـخـن بــرتــو | که در طویله تو با شبه است یکسان در |
| سخن درشت چو کردم خرد بنرمی گفت | غلط مکن که نساید کسی بـسوهان در |
| بــنـزد تــو سـخــن آورد سـیـف فـرغـانـی | کسـی بـمصر شکر چـون بـرد بـعمان در |
| زشـاعـران سـخـن عـاشـقـان جـان پــرور | طـلب مکن که زهر بـحـر یافـت نتـوان در |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
